1 List do Koryntian 11

11 ¹Bądźcie moimi naśladowcami, tak jak i ja jestem naśladowcą Chrystusa.

²Pochwalam was za to, że we wszystkim o mnie pamiętacie i zachowujecie tradycje, tak jak wam je przekazałem. ³A chcę, żebyście wiedzieli: głową każdego mężczyzny jest Chrystus, głową kobiety jest mężczyzna, a głową Chrystusa jest nasz Ojciec. ⁴Każdy mężczyzna, który modli się lub prorokuje z nakrytą głową, znieważa swoją głowę. ⁵A każda kobieta, która modli się lub prorokuje z odkrytą głową, znieważa swoją głowę — to tak samo, jakby była ogolona. ⁶Jeśli kobieta nie chce nakrywać głowy, niech ostrzyże włosy; ale skoro hańbą jest dla kobiety mieć obcięte włosy lub ogoloną głowę, niech nakrywa głowę. ⁷Mężczyzna nie powinien nakrywać głowy, gdyż jest obrazem i chwałą naszego Ojca; kobieta zaś jest chwałą mężczyzny. ⁸Bo nie mężczyzna pochodzi od kobiety, lecz kobieta od mężczyzny. ⁹I nie mężczyzna został stworzony dla kobiety, lecz kobieta dla mężczyzny. ¹⁰Dlatego kobieta powinna mieć na głowie znak władzy, ze względu na aniołów.

¹¹Jednak w Panu ani kobieta nie jest niezależna od mężczyzny, ani mężczyzna od kobiety. ¹²Bo jak kobieta pochodzi od mężczyzny, tak mężczyzna rodzi się przez kobietę; a wszystko pochodzi od naszego Ojca. ¹³Osądźcie sami: czy wypada, aby kobieta modliła się do naszego Ojca z odkrytą głową? ¹⁴Czy sama natura nie uczy was, że długie włosy u mężczyzny przynoszą mu wstyd, ¹⁵a jeśli kobieta ma długie włosy, są one jej chwałą, bo włosy zostały jej dane jako okrycie. ¹⁶A jeśli ktoś chce się o to spierać, to my takiego zwyczaju nie mamy ani kościoły naszego Ojca.

Znieważony stół Pański

¹⁷Dając to zalecenie, nie chwalę was, bo schodzicie się nie ku lepszemu, lecz ku gorszemu. ¹⁸Przede wszystkim bowiem słyszę, że gdy gromadzicie się jako kościół, są wśród was podziały, i po części temu wierzę. ¹⁹Muszą bowiem być i podziały między wami, aby wyszło na jaw, którzy wśród was są prawdziwi. ²⁰Gdy więc gromadzicie się w jednym miejscu, nie spożywacie wieczerzy Pańskiej. ²¹Bo gdy jecie, każdy spieszy się ze swoją własną wieczerzą — i jeden jest głodny, a drugi pijany. ²²Czy nie macie domów, aby jeść i pić? Czy też gardzicie kościołem naszego Ojca i zawstydzacie tych, którzy nic nie mają? Co mam wam powiedzieć? Czy mam was pochwalić? Za to was nie chwalę.

²³Bo ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem: że Pan Jezus tej nocy, której był wydany, wziął chleb,

²⁴a podziękowawszy, złamał go i powiedział: „To jest moje ciało za was; to czyńcie na moją pamiątkę”. ²⁵Podobnie po wieczerzy wziął także kielich, mówiąc: „Ten kielich to nowe przymierze w mojej krwi. To czyńcie, ilekroć pić będziecie, na moją pamiątkę”.

²⁶Ilekroć bowiem jecie ten chleb i pijecie ten kielich, głosicie śmierć Pana, aż przyjdzie.

²⁷Dlatego kto je ten chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie ciała i krwi Pana. ²⁸Niech więc człowiek bada samego siebie, a wtedy niech je ten chleb i pije z kielicha. ²⁹Bo kto je i pije, nie rozróżniając ciała, je i pije sąd na samego siebie. ³⁰Dlatego wielu wśród was jest słabych i chorych, a niemało zasnęło. ³¹Gdybyśmy jednak sami siebie właściwie osądzali, nie bylibyśmy sądzeni. ³²Gdy zaś Pan nas sądzi, karci nas, abyśmy nie byli potępieni wraz ze światem. ³³Tak więc, bracia i siostry moi, gdy schodzicie się, aby jeść, czekajcie jedni na drugich. ³⁴Jeśli ktoś jest głodny, niech je w domu, aby wasze spotkania nie ściągały na was sądu. A resztę uporządkuję, gdy przyjdę.