Rûmet di Perizînê û Rêzê de

Du pirsgirêk di civînê de: ser girtî an vekirî gava ji Bavê me re dua tê kirin, û Şîva Xudan a ku tê de dewlemend pêşî dixwin dema ku belengaz birçî dimînin. Ya dawî sedema wê ye ku hinek lawaz û nexweş in — ew dixwin bêyî ku bedenê ferq bikin. Li hêviya hev bin.

Beş 11.

Wek ku ez jî yê Mesîh im, hûn jî teqlîda min bikin.

Niha ez pesnê we didim, çimkî di her tiştî de hûn min bi bîr tînin û kevneşopiyan wek ku min ji we re gihandin, diparêzin. Niha ez dixwazim ku hûn vê zanibin: serê her mêrî Mesîh e, serê jinê mêr e û serê Mesîh Bavê me ye. Her mêrê ku bi serê xwe yê girtî dua dike an pêxemberîtiyê dike, bêrûmetiyê li serê xwe dike. Lê her jina ku bi serê xwe yê vekirî dua dike an pêxemberîtiyê dike, bêrûmetiyê li serê xwe dike — ev wek serê qusandî ye. Heke jinek serê xwe negire, bila porê wê bê birîn; lê ji ber ku birîna porê jinekê an qusandina serê wê şerm e, bila serê xwe bigire. Nabe ku mêr serê xwe bigire, çimkî ew sûret û rûmeta Bavê me ye; lê jin rûmeta mêr e. Çimkî mêr ji jinê nehat, lê jin ji mêr hat. Mêr jî ji bo jinê nehat afirandin, lê jin ji bo mêr hat afirandin. Loma divê jinek nîşana desthilatiyê li serê xwe hebe, ji ber milyaketan.

Lê dîsa jî, di Xudan de ne jin ji mêr serbixwe ye, ne jî mêr ji jinê serbixwe ye. Çimkî çawa ku jin ji mêr hat, mêr jî bi rêya jinê tê; her tişt ji Bavê me tê. Hûn bi xwe hukim bikin: ayê ku jinek bi serê vekirî ji Bavê me re dua bike, ev tiştekî rast e? Ma siruşt bi xwe hînî we nake ku porê dirêj ji bo mêr şermek e, lê heke porê jinê dirêj be, ew rûmeta wê ye, çimkî porê wê wek pêçek ji wê re hatiye dayîn? Heke kesek bixwaze li ser vî tiştî minaqeşe bike, ne adeteke me ya wisa heye, ne jî ya civînên Bavê me.

Sofreya Xudan Bêrûmet Dibe

Di dayîna vê fermanê de, ez pesnê we nadim, çimkî hûn ne ji bo çêtir, lê ji bo xerabtir li hev dicivin. Çimkî pêşî, gava hûn wek civînê li hev dicivin, ez dibihîzim ku di nav we de dubendî hene, û ez bi qismî bawer dikim. Çimkî divê di nav we de dubendî jî hebin, da ku yên rastîn ên di nav we de diyar bibin. Lewma, gava hûn li cihekî li hev dicivin, ew Şîva Xudan nîne ya ku hûn dixwin. Çimkî dema hûn dixwin, her yek bi lez şîva xwe pêş dixwe — yek birçî dimîne, yê din serxweş dibe. Ma xaniyên we ji bo xwarin û vexwarinê tunene? An hûn civîna Bavê me piçûk dibînin û yên ku tu tiştê wan tuneye şerm dikin? Ez ji we re çi bibêjim? Ez pesnê we bidim? Ez ji bo vî tiştî pesnê we nadim.

Çimkî ya ku min ji Xudan wergirt, min ew ji we re jî gihand: Xudan Îsa, şeva ku ew hat teslîmkirin, nan hilda,

piştî ku şikir kir, ew qut kir û got: “Ev bedena min e, ji bo we; vê bikin da ku we ez bi bîr bînim.” Her wisa, piştî şîvê, wî kasê jî hilda û got: “Ev kas peymana nû ya bi xwîna min e. Her gava ku hûn jê vedixwin, vê bikin da ku we ez bi bîr bînim.”

Her carê ku hûn vî nanî dixwin û ji vê kasê vedixwin, hûn mirina Xudan ragihînin heta ku ew bê.

Loma kesê ku bi nelayiqî nanê Xudan bixwe an ji kasa Xudan vexwe, li hember bedena Xudan û xwîna wî sûcdar e. Bila mirov xwe biceribîne, paşê nanî bixwe û ji kasê vexwe. Çimkî kesê ku bêyî ferqkirina bedenê dixwe û vedixwe, hukmê li ser xwe dixwe û vedixwe. Ji ber vî tiştî ye ku gelek kes di nav we de qels û nexweş in, û hinek jî raketine. Lê heke me rast hukmê xwe bikira, emê nehatana hukimkirin. Gava Xudan hukmê me dike, ew me terbiye dike, da ku em bi dinyayê re neyên mehkûmkirin. Lewma, birayên û xwişkên min, gava hûn ji bo xwarinê li hev dicivin, li hev bisekinin. Heke kesek birçî be, bila li malê bixwe, da ku civîna we hukim neyne. Ya mayî ezê gava bêm sererast bikim.