1 Korinta 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Anadene bab peparing-peparing rohani, para sadulur, aku ora kepengin kowe padha kurang ngerti. ²Kowe padha ngerti, nalika kowe durung wanuh marang Sang Rama, kowe padha kasasarake marang brahala-brahala kang bisu, kagawa ing sadhengah cara anggonmu padha digiring. ³Mulane aku kepengin kowe padha ngerti: ora ana wong kang caturan sarana Sang Roh Suci bisa ngucap: “Yesus kena ing laknat,” lan ora ana wong kang bisa ngucap: “Yesus iku Gusti,” kajaba sarana Sang Roh Suci.

⁴Anadene ana rupa-rupa peparing, nanging Rohe padha siji. ⁵Lan ana rupa-rupa leladen, nanging Gustine padha siji. ⁶Ana rupa-rupa pakaryan, nanging iya Rama kita kang siji iku kang makarya ing sakabehe mau ana ing saben wong. ^a a v6 Ing kene Rasul Paulus nyebut Pribadi telu bebarengan — Sang Roh kang siji, Gusti Yesus kang siji, lan Rama kita kang siji — kang saben-saben makarya ing sabrayating peparing kang siji. ⁷Saben wong kaparingan cihnaning Sang Roh Suci supaya migunani kanggo wong akeh. ⁸Marang kang siji Sang Roh maringi tembung kawicaksanan, marang liyane tembung kawruh, sarana Roh kang padha siji iku, ⁹marang liyane pracaya sarana Roh kang padha siji, marang liyane maneh peparing nambani lara sarana Roh kang siji iku, ¹⁰marang liyane kuwasa nindakake mukjijat, marang liyane pamedhar wangsit, marang liyane bisa mbedakake roh-roh, marang liyane warna-warna basa, marang liyane bisa negesi basa mau. ¹¹Kabeh mau ditindakake dening Sang Roh kang siji lan padha iku, kang maringi marang saben wong siji-siji miturut karsane.

Badan Siji, Perangan Akeh

¹²Awit kayadene badan iku siji, nanging perangane akeh, lan sakehe perangan mau, sanajan akeh, dadi badan siji — mangkono uga Sang Kristus. ¹³Awit kita kabeh padha kabaptis ing sajroning Roh kang siji dadi badan siji — dadia wong Yahudi, dadia wong Yunani, dadia batur-tukon, dadia wong merdika — lan kita kabeh padha diombeni Roh kang siji.

¹⁴Awit badan iku ora kedadean saka perangan siji, nanging saka perangan akeh. ¹⁵Saupama sikil kandha: “Sarehne aku dudu tangan, aku dudu perangane badan,” iku ora njalari dheweke dudu perangane badan. ¹⁶Lan saupama kuping kandha: “Sarehne aku dudu mripat, aku dudu perangane badan,” iku ora njalari dheweke dudu perangane badan. ¹⁷Saupama badan sakojur iku mung mripat, banjur ana ngendi pangrungune? Saupama kabeh iku mung kuping, banjur ana ngendi pangambune? ¹⁸Nanging nyatane, Rama kita wis mapanake saben perangan mau ana ing badan, miturut karsane. ¹⁹Saupama kabeh iku mung dadi perangan siji, banjur ana ngendi badane? ²⁰Nanging nyatane, perangane akeh, ewadene badane siji. ²¹Mripat ora bisa kandha marang tangan: “Aku ora butuh kowe,” lan uga sirah marang sikil: “Aku ora butuh kowe.” ²²Malah kosok baline, perangan-perangane badan kang katon luwih ringkih iku malah kang wigati dhewe. ²³Lan perangan-perangane badan kang kita anggep kurang kajen, iku malah kita paesi kanthi kurmat kang luwih; sarta perangan kita kang ora pantes dideleng iku kita openi kanthi luwih susila, ²⁴kang mangka perangan kita kang wis pantes dideleng ora mbutuhake pangopen mangkono. Nanging Rama kita wis nyawijekake badan mau, kanthi maringi kurmat kang luwih marang perangan kang kekurangan, ²⁵supaya badan mau aja nganti pecah, lan supaya perangan-perangane padha open-ingopenan siji lan sijine kanthi padha. ²⁶Manawa perangan siji nandhang lara, kabeh perangan padha melu nandhang lara; manawa perangan siji kajen, kabeh perangan padha melu bungah.

²⁷Anadene kowe kabeh iku badane Sang Kristus, lan siji-sijine iku perangane. ²⁸Ing sajroning pasamuwan, Rama kita wis netepake: kapisan para rasul, kapindho para nabi, katelu para guru, banjur mukjijat-mukjijat, banjur peparing nambani lara, pitulungan, kawasisan ngemudheni, lan warna-warna basa. ²⁹Apa kabeh dadi rasul? Apa kabeh dadi nabi? Apa kabeh dadi guru? Apa kabeh nindakake mukjijat? ³⁰Apa kabeh duwe peparing nambani lara? Apa kabeh bisa guneman nganggo basa-basa? Apa kabeh bisa negesi? ³¹Nanging padha ngudia marang peparing kang luwih gedhe. Lan aku bakal nuduhake marang kowe dalan kang ngungkuli kabeh mau.