Kurnia-Kurnia ti Rama Ngaliwatan Hiji Roh

Kurnia-kurnia keur dipeunteun luhur-handapna. Paulus negeskeun yén Roh, Gusti jeung Rama anu sarua anu ngalakonan sakabéhna, sarta yén hiji awak paling butuh bagéan-bagéanana anu teu katingali hébat. Rama urang nempatkeun unggal bagéan di tempat anu dipilih ku Mantenna, ku kituna teu aya anu meunang nyebutkeun kuring teu butuh anjeun.

Pasal 12.

Ayeuna ngeunaan kurnia-kurnia rohani, dulur-dulur, sim kuring teu hoyong aranjeun henteu terang. Aranjeun terang, baheula waktu aranjeun tacan wanoh ka Rama, aranjeun kabawa sasar ka brahala-brahala nu pireu, kumaha bae aranjeun dibawa. Ku sabab eta sim kuring hoyong aranjeun terang: taya saurang oge anu nyarios ku kakawasaan Roh Suci iasa ngomong, “Yesus teh disapa,” jeung taya saurang oge anu iasa ngomong, “Yesus teh Gusti,” lian ti ku Roh Suci.

Ayeuna aya rupa-rupa kurnia, tapi Rohna mah sarua. Jeung aya rupa-rupa pagawean ngalalayanan, tapi Gustina mah sarua. Aya rupa-rupa cara digawe, tapi Rama anu sarua anu ngalampahkeun sakabehna dina unggal jalma. ^a Unggal jalma dipaparin tanda ayana Roh Suci pikeun kahadean sarerea. Ka nu saurang, Roh maparin pangandika hikmat; ka nu sejen, pangandika pangaweruh, ku Roh anu sarua; ka nu sejen, kapercayaan ku Roh anu sarua; ka nu sejen, kurnia nyageurkeun ku Roh anu hiji; ka nu sejen, kabisa migawe mujijat; ka nu sejen, kurnia nubuat; ka nu sejen, kabisa ngabedakeun roh-roh; ka nu sejen, rupa-rupa basa; ka nu sejen, kabisa napsirkeun basa-basa eta. Hiji Roh anu sarua ngalampahkeun ieu kabeh, maparin ka unggal jalma masing-masing nurutkeun kersa-Na.

Hiji Awak, Loba Anggahota

Sabab awak teh hiji tapi anggahotana loba, sarta sakabeh anggahotana anu loba teh ngawangun hiji awak — kitu deui Kristus. Sabab urang kabeh geus dibaptis dina hiji Roh jadi hiji awak — boh urang Yahudi boh urang Yunani, boh badega boh nu merdika — sarta urang kabeh geus dipaparin nginum tina hiji Roh.

Sabab awak teh lain diwangun ku hiji anggahota, tapi ku loba. Upama suku ngomong, “Ku lantaran kuring lain leungeun, kuring lain bagian tina awak,” sanajan kitu eta teh tetep bagian tina awak. Jeung upama ceuli ngomong, “Ku lantaran kuring lain panon, kuring lain bagian tina awak,” eta oge tetep bagian tina awak. Lamun sakabeh awak jadi panon, kumaha bisa ngadenge? Lamun kabehanana ceuli, kumaha bisa ngambeu? Tapi kanyataanana, Rama urang geus nempatkeun unggal anggahota dina awak, nurutkeun kersa-Na. Lamun kabehanana ngan hiji anggahota, di mana awakna? Kanyataanana, anggahotana loba, tapi awakna hiji. Panon teu bisa ngomong ka leungeun, “Kuring teu merlukeun maneh,” kitu deui sirah ka suku, “Kuring teu merlukeun maneh.” Sabalikna, anggahota-anggahota awak anu katembongna leuwih lemah teh kacida perluna. Anggahota-anggahota awak anu ku urang dianggap kurang hormat, ku urang dibere panghormat anu leuwih; sarta anggahota-anggahota anu teu pantes ditembongkeun, ku urang diurus kalawan leuwih ati-ati, sabab anggahota-anggahota urang anu pantes ditembongkeun mah teu merlukeun eta. Tapi Rama urang geus nyusun awak teh, maparin panghormat anu leuwih gede ka anggahota anu kurang, supaya ulah aya pacengkadan dina awak, sarta supaya anggahota-anggahotana silih piduli. Lamun hiji anggahota nandangan kanyeri, kabeh milu nandangan; lamun hiji anggahota dihormat, kabeh milu suka bungah.

Ayeuna aranjeun teh awak Kristus, sarta masing-masing jadi anggahotana. Di jero jamaah, Rama urang geus ngangkat: kahiji rasul-rasul, kadua nabi-nabi, katilu guru-guru, terus mujijat-mujijat, terus kurnia nyageurkeun, kurnia nulungan, kurnia ngatur, jeung rupa-rupa basa. Naha kabeh jadi rasul? Naha kabeh jadi nabi? Naha kabeh jadi guru? Naha kabeh bisa migawe mujijat? Naha kabeh boga kurnia nyageurkeun? Naha kabeh bisa nyarita ku rupa-rupa basa? Naha kabeh bisa napsirkeun? Tapi udag kurnia-kurnia anu leuwih gede. Jeung sim kuring rek nuduhkeun ka aranjeun hiji jalan anu pangalusna.