ଏକ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ପିତାଙ୍କ ଦାନସମୂହ

ବରଦାନଗୁଡ଼ିକର ଶ୍ରେଣୀ ବିଭାଗ କରାଯାଉଛି। ପାଉଲ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ କହନ୍ତି ଯେ ସେହି ଏକ ଆତ୍ମା, ପ୍ରଭୁ ଓ ପିତା ସେସବୁରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଶରୀରର ଅନାକର୍ଷଣୀୟ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଆବଶ୍ୟକ। ଆମ ପିତା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ କେହି କହିପାରିବ ନାହିଁ, ମୋର ତୁମ୍ଭର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 12।

ହେ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ, ଆତ୍ମିକ ଦାନ ବିଷୟରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଅଜ୍ଞ ଥାଅ ବୋଲି ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରୁ ନାହିଁ। ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜାଣ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ଜାଣି ନ ଥିଲ, ସେତେବେଳେ ଯେଉଁ ପ୍ରକାରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଚାଳିତ ହେଉଥିଲ, ସେହି ପ୍ରକାରେ ମୂକ ପ୍ରତିମାଗଣ ନିକଟକୁ ବିପଥଗାମୀ ହୋଇ ଚାଳିତ ହେଉଥିଲ। ଅତଏବ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଅଛି ଯେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜାଣ ଯେ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା କଥା କହୁଥିବା କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି “ଯୀଶୁ ଅଭିଶପ୍ତ” ବୋଲି କହେ ନାହିଁ, ପୁଣି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ବିନା କେହି “ଯୀଶୁ ପ୍ରଭୁ” ବୋଲି କହିପାରେ ନାହିଁ।

ଏବେ ଦାନ ନାନା ପ୍ରକାର, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମା ସେହି ଏକ। ପୁଣି ସେବା ନାନା ପ୍ରକାର, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ସେହି ଏକ। କାର୍ଯ୍ୟ ନାନା ପ୍ରକାର, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତରେ ସେହି ଏକ ପିତା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରନ୍ତି। ^a ସାଧାରଣ ମଙ୍ଗଳ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରକାଶ ଦିଆଯାଏ। ସେହି ଏକ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଜଣକୁ ଜ୍ଞାନର ବାକ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ବିଦ୍ୟାର ବାକ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ସେହି ଏକ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ବିଶ୍ଵାସ, ସେହି ଏକ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ସୁସ୍ଥ କରିବାର ଦାନ, ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର୍ମ ସାଧନ କରିବା, ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ଭାବବାଣୀ, ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା, ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ନାନା ପ୍ରକାର ଭାଷା, ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ଭାଷାର ଅର୍ଥ ବୁଝାଇବା ଦିଆଯାଏ। ସେହି ଏକ ଓ ଅଭିନ୍ନ ଆତ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ ସାଧନ କରନ୍ତି, ଆଉ ଆପଣା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦାନ କରନ୍ତି।

ଏକ ଶରୀର, ଅନେକ ଅଙ୍ଗ

କାରଣ ଯେପରି ଶରୀର ଏକ, ତଥାପି ତାହାର ଅନେକ ଅଙ୍ଗ ଅଛି, ଆଉ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଅନେକ ହେଲେ ହେଁ ଏକ ଶରୀର ହୁଅନ୍ତି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି। କାରଣ ଯିହୂଦୀ କି ଗ୍ରୀକ୍‍, ଦାସ କି ସ୍ଵାଧୀନ, ଆମ୍ଭେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଆତ୍ମାରେ ବାପ୍ତିଜିତ ହୋଇ ଏକ ଶରୀର ହୋଇଅଛୁ, ଆଉ ସମସ୍ତେ ଏକ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପାନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଦିଆଯାଇଅଛୁ।

କାରଣ ଶରୀର ଏକ ଅଙ୍ଗରେ ଗଠିତ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଅନେକ ଅଙ୍ଗରେ ଗଠିତ। ଯଦି ପାଦ କହେ, “ମୁଁ ହସ୍ତ ନୁହେଁ ବୋଲି ଶରୀରର ଅଙ୍ଗ ନୁହେଁ,” ତେବେ ସେଥିପାଇଁ ତାହା ଯେ ଶରୀରର ଅଙ୍ଗ ନୁହେଁ, ତାହା ନୁହେଁ। ଆଉ ଯଦି କର୍ଣ୍ଣ କହେ, “ମୁଁ ଚକ୍ଷୁ ନୁହେଁ ବୋଲି ଶରୀରର ଅଙ୍ଗ ନୁହେଁ,” ତେବେ ସେଥିପାଇଁ ତାହା ଯେ ଶରୀରର ଅଙ୍ଗ ନୁହେଁ, ତାହା ନୁହେଁ। ଯଦି ସମସ୍ତ ଶରୀର ଚକ୍ଷୁ ହୁଅନ୍ତା, ତେବେ ଶ୍ରବଣ କେଉଁଠାରେ ଥାଆନ୍ତା? ଯଦି ସମସ୍ତ ଶ୍ରବଣ ହୁଅନ୍ତା, ତେବେ ଘ୍ରାଣ କେଉଁଠାରେ ଥାଆନ୍ତା? କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆପଣା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଅଙ୍ଗସମୂହର ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଶରୀରରେ ସ୍ଥାପନ କରିଅଛନ୍ତି। ଯଦି ସମସ୍ତ ଏକ ଅଙ୍ଗ ହୁଅନ୍ତା, ତେବେ ଶରୀର କେଉଁଠାରେ ଥାଆନ୍ତା? ମାତ୍ର ଏବେ ଅଙ୍ଗ ଅନେକ, ତଥାପି ଶରୀର ଏକ। ଚକ୍ଷୁ ହସ୍ତକୁ କହିପାରେ ନାହିଁ, “ତୁମ୍ଭ ଆବଶ୍ୟକ ମୋʼର ନାହିଁ,” ଅବା ମସ୍ତକ ପୁନର୍ବାର ଚରଣଦ୍ଵୟକୁ କହିପାରେ ନାହିଁ, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକ ମୋʼର ନାହିଁ।” ବରଂ ଶରୀରର ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗସମୂହ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଦୁର୍ବଳ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ସେହିସବୁ ନିତାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ପୁଣି ଶରୀରର ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗସମୂହକୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଅଣଗୌରବନୀୟ ବୋଲି ମନେ କରୁ, ସେହିସବୁକୁ ଅଧିକ ଗୌରବରେ ଭୂଷିତ କରୁ; ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅଶୋଭନୀୟ ଅଙ୍ଗସମୂହ ଅଧିକ ଶୋଭନୀୟ ହୁଏ, ମାତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଶୋଭନୀୟ ଅଙ୍ଗସମୂହର ସେହି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ହୀନ ଅଙ୍ଗକୁ ଅଧିକ ଗୌରବ ଦେଇ ଶରୀରକୁ ଏକତ୍ର ସଂଯୁକ୍ତ କରିଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଶରୀରରେ କୌଣସି ବିଭେଦ ନ ଥାଏ, ପୁଣି ଅଙ୍ଗସମୂହ ପରସ୍ପର ନିମନ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ଯଦି ଗୋଟିଏ ଅଙ୍ଗ ଦୁଃଖଭୋଗ କରେ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଏକତ୍ର ଦୁଃଖଭୋଗ କରନ୍ତି; ଯଦି ଗୋଟିଏ ଅଙ୍ଗ ଗୌରବ ପାଏ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଏକତ୍ର ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।

ଏବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶରୀର, ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ତାହାର ଅଙ୍ଗ। ମଣ୍ଡଳୀରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ପ୍ରଥମରେ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କୁ, ଦ୍ଵିତୀୟରେ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କୁ, ତୃତୀୟରେ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ, ତତ୍ପରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର୍ମ, ତତ୍ପରେ ସୁସ୍ଥ କରିବାର ଦାନ, ଉପକାର କରିବା, ଶାସନ କରିବା ଓ ନାନା ପ୍ରକାର ଭାଷା ନିଯୁକ୍ତ କରିଅଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ କି ପ୍ରେରିତ? ସମସ୍ତେ କି ଭାବବାଦୀ? ସମସ୍ତେ କି ଶିକ୍ଷକ? ସମସ୍ତେ କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର୍ମ କରନ୍ତି? ସମସ୍ତେ କି ସୁସ୍ଥ କରିବାର ଦାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଅଛନ୍ତି? ସମସ୍ତେ କି ଭାଷାରେ କଥା କହନ୍ତି? ସମସ୍ତେ କି ଅର୍ଥ ବୁଝାନ୍ତି? କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନସମୂହ ନିମନ୍ତେ ଯତ୍ନ କର। ଆଉ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପଥ ଦେଖାଇବି।