دوم پادشاهان 9

9 ¹اِلیشَعِ نبی یکی از پسران انبیا را فراخواند و گفت: «کمر خود را ببند، این کوزهٔ روغن را بردار و به راموتِ جِلعاد برو. ²چون به آنجا رسیدی، ییهو پسر یِهوشافاط، پسر نِمشی را بیاب. داخل شو، او را از میان همراهانش برخیزان و به اتاقی درونی ببر.

³کوزهٔ روغن را بردار، بر سرش بریز و بگو: ‹پدر ما چنین می‌فرماید: تو را به پادشاهی اسرائیل مسح می‌کنم.› آنگاه در را بگشا و بگریز و درنگ مکن.»

⁴پس آن جوان، خادمِ نبی، به راموتِ جِلعاد رفت. ⁵چون رسید، اینک سرداران سپاه با هم نشسته بودند. گفت: «ای سردار، برای تو پیامی دارم.» ییهو پرسید: «برای کدام‌یک از ما؟» گفت: «برای تو، ای سردار.»

⁶ییهو برخاست و به درون خانه رفت. آن جوان روغن را بر سرش ریخت و گفت: «پدر ما، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: ‹تو را به پادشاهی بر قوم خود، بر اسرائیل، مسح می‌کنم. ⁷خاندان آقایت اَخاب را از پای درآور تا انتقام خون خادمانم انبیا و خون همهٔ خادمان خداوند را از ایزابل بگیرم. ⁸تمامی خاندان اَخاب هلاک خواهند شد. من از اَخاب هر مرد را در اسرائیل، خواه بنده و خواه آزاد، منقطع خواهم ساخت. ⁹و خاندان اَخاب را همچون خاندان یِرُبعام پسر نِباط و همچون خاندان بَعْشا پسر اَخیا خواهم ساخت. ¹⁰و امّا ایزابل را سگان در قطعه‌زمینِ یِزرعیل خواهند خورد و کسی نخواهد بود که او را دفن کند.› » آنگاه در را گشود و گریخت.

¹¹ییهو نزد افسران آقای خود بیرون آمد. یکی پرسید: «آیا همه‌چیز به خیر است؟ این دیوانه برای چه نزد تو آمد؟» گفت: «شما این مرد و سخنانش را می‌شناسید.»

¹²گفتند: «دروغ است! به ما بگو.» گفت: «چنین و چنان به من گفت و اظهار داشت که پدر ما چنین می‌فرماید: ‹تو را به پادشاهی اسرائیل مسح می‌کنم.›»

¹³پس شتافتند و هر یک ردای خود را گرفته، آن را زیر پای او بر همان پله‌های برهنه گستردند. سپس شیپور نواختند و بانگ برآوردند که «ییهو پادشاه است!»

ییهو یورام و اَخَزیا را از پای درمی‌آورد

¹⁴بدین‌سان ییهو پسر یِهوشافاط، پسر نِمشی، بر ضدّ یورام توطئه کرد. یورام با تمامی اسرائیل راموتِ جِلعاد را در برابر حَزائیل پادشاه اَرام نگاه می‌داشت، ¹⁵امّا یورامِ پادشاه به یِزرعیل بازگشته بود تا از زخم‌هایی که اَرامیان در نبرد با حَزائیل پادشاه اَرام بر او وارد کرده بودند، بهبود یابد. پس ییهو گفت: «اگر با من همرأیید، مگذارید کسی از شهر بگریزد تا این خبر را به یِزرعیل برساند.» ¹⁶آنگاه ییهو بر ارابهٔ خود سوار شد و به یِزرعیل، جایی که یورام بستری بود، رهسپار گشت. اَخَزیا پادشاه یهودا نیز برای عیادت او فرود آمده بود. ¹⁷چون دیده‌بانی که بر برج یِزرعیل ایستاده بود، گروه ییهو را در حال آمدن دید، بانگ برآورد: «گروهی می‌بینم.» یورام فرمان داد: «سواری برگزین و او را به پیشوازشان بفرست تا بپرسد: ‹آیا به سلامتی است؟›»

¹⁸پس سوارِ اسب به استقبال ییهو رفت و گفت: «پادشاه می‌پرسد: ‹آیا به سلامتی است؟›» ییهو گفت: «تو را با سلامتی چه‌کار؟ از پی من درآی.» دیده‌بان خبر داد: «قاصد به ایشان رسید، امّا بازنمی‌گردد.»

¹⁹پس پادشاه سوار دومی فرستاد. او نزد ایشان رسید و گفت: «پادشاه می‌پرسد: آیا به سلامتی است؟» ییهو پاسخ داد: «تو را با سلامتی چه‌کار؟ از پی من درآی.»

²⁰دیده‌بان خبر داد: «به ایشان رسید، امّا بازنمی‌گردد. و ارابه‌رانی همچون ارابه‌رانی ییهو پسر نِمشی است، زیرا همچون دیوانگان می‌راند.»

²¹یورام فرمان داد: «ارابهٔ مرا آماده کنید.» چون ارابه‌اش آماده شد، یورام پادشاه اسرائیل و اَخَزیا پادشاه یهودا، هر یک بر ارابهٔ خویش، به پیشواز ییهو بیرون رفتند و او را در مزرعهٔ نابوتِ یِزرعیلی ملاقات کردند.

²²چون یورام ییهو را دید، پرسید: «ای ییهو، آیا به سلامتی است؟» او پاسخ داد: «تا زمانی که زناکاری‌های بی‌شمار مادرت ایزابل و جادوگری‌های او ادامه دارد، چه سلامتی؟»

²³یورام دست‌ها را برگرداند و گریخت و به اَخَزیا بانگ زد: «ای اَخَزیا، خیانت است!»

²⁴امّا ییهو کمان خود را با تمام قوّت کشید و یورام را میان دو کتفش زد. تیر از قلبش گذشت و او در ارابهٔ خود فروافتاد. ²⁵ییهو به بیدقَر، افسر خود، گفت: «او را بردار و در قطعه‌زمینِ مزرعهٔ نابوتِ یِزرعیلی بیفکن. به یاد آر که چون من و تو با هم از پی پدرش اَخاب سوار بودیم، پدر ما این وحی را بر او نهاد:

²⁶‹به‌یقین دیروز خون نابوت و خون پسرانش را دیدم، پدر ما می‌فرماید، و در همین قطعه‌زمین سزای تو را خواهم داد.› پس اکنون او را بردار و بر همان قطعه‌زمین بیفکن، بر طبق کلام پدر ما.»

²⁷چون اَخَزیا پادشاه یهودا این را دید، به‌سوی راهِ بیت‌هَجّان گریخت. ییهو او را تعقیب کرد و فرمان داد: «او را نیز بزنید!» پس او را در ارابه‌اش، بر سربالاییِ جور نزدیک یِبلَعام زدند، امّا او به مِجِدّو گریخت و در آنجا مرد. ²⁸خادمانش او را با ارابه به اورشلیم بردند و در مقبره‌اش با پدرانش در شهر داوود دفن کردند. ²⁹(در یازدهمین سال یورام پسر اَخاب، اَخَزیا بر یهودا پادشاه شد.)

کلام پدر ما بر ضدّ ایزابل

³⁰آنگاه ییهو به یِزرعیل آمد. چون ایزابل این را شنید، بر چشمان خود سُرمه کشید و موی خود را آراست و از پنجره بیرون نگریست. ³¹همین‌که ییهو از دروازه درآمد، ایزابل پرسید: «ای زِمری، ای قاتل آقای خویش، آیا به سلامتی است؟» ^a a v31 ایزابل ییهو را با خواندنِ «زِمری» ریشخند می‌کند؛ زِمری افسری در سپاه بود که پادشاه خود را کشت تا تخت اسرائیل را تصاحب کند، امّا چند روزی بیش نپایید و هلاک شد؛ ایزابل بدین‌سان ییهو را خائنی محکوم به نابودی می‌خواند.

³²ییهو به‌سوی پنجره سر بلند کرد و بانگ زد: «کیست که با من باشد؟ کیست؟» دو سه خواجه‌سرا به‌سوی او نگریستند.

³³ییهو گفت: «او را به‌زیر افکنید!» پس او را به‌زیر افکندند و قدری از خونش بر دیوار و بر اسبان پاشیده شد، و اسبان او را لگدمال کردند.

³⁴ییهو داخل شد و خورد و نوشید، سپس گفت: «به این زن ملعون رسیدگی کنید و او را دفن نمایید، زیرا دختر پادشاه بود.»

³⁵امّا چون رفتند تا او را دفن کنند، جز کاسهٔ سر و پاها و کف دست‌هایش چیزی نیافتند.

³⁶پس بازگشتند و ییهو را خبر دادند. او گفت: «این است کلام پدر ما که به‌واسطهٔ خادم خود اِلیّای تِشبی گفت: ‹در قطعه‌زمینِ یِزرعیل سگان گوشت ایزابل را خواهند خورد. ³⁷و جسد ایزابل بر مزرعهٔ یِزرعیل همچون سرگین بر روی زمین خواهد افتاد، چنان‌که کسی نتواند گفت: این ایزابل است.› »