Atalarımızın Bize Anlattıkları
Müzik şefi için. Korahoğullarının bir bilgelik mezmuru.
Halk, atalarının anlattığı fethi yineler, sonra bunu bugünle karşılaştırır: bozguna uğramış, yağmalanmış, ucuza satılmış, uluslar arasında bir alay konusu — üstelik, ısrarla söyledikleri gibi, antlaşmayı bırakmış olmadan. Dua, Babalarına neden uyuduğunu sorarak biter.
44 1Ey Babamız, kendi kulaklarımızla duyduk; atalarımız bize onların günlerinde, eski günlerde yaptığın işi anlattı. 2Kendi elinle ulusları kovdun, ama atalarımızı diktin; halkları ezdin, ama atalarımızı özgür kıldın. 3Çünkü onlar toprağı kendi kılıçlarıyla ele geçirmediler, kendi kolları da onları kurtarmadı; ama senin sağ elin, senin kolun ve yüzünün ışığıydı—çünkü onlardan hoşnuttun.
4Sen benim Kralımsın, Babamız; Yakup'un zaferlerini buyur. 5Seninle düşmanlarımızı geri püskürtürüz; adınla bize karşı ayaklananları çiğneriz. 6Çünkü yayıma güvenmem, kılıcım da beni kurtarmaz. 7Ama sen bizi düşmanlarımızdan kurtardın, bizden nefret edenleri utanca boğdun. 8Gün boyu Babamız'la övündük, adını sonsuza dek öveceğiz. a a v8 Sela: mezmurdaki müziksel ya da ayinsel bir işaret; büyük olasılıkla bir duraklamayı ya da sessiz bir düşünce anını belirtir.
9Ama şimdi bizi reddettin, bizi utanca düşürdün; artık ordularımızla birlikte savaşa çıkmıyorsun. 10Düşmanın önünde bizi geri çekilmeye zorluyorsun, bizden nefret edenler diledikleri gibi yağmalıyor bizi. 11Bizi yem olacak koyunlar gibi teslim ettin, uluslar arasına dağıttın bizi. 12Halkını yok pahasına satıyorsun, satışlarından hiçbir kazanç sağlamıyorsun. 13Bizi komşularımıza alay konusu ediyorsun, çevremizdekilerin alayına, aşağılamasına bırakıyorsun. 14Bizi uluslar arasında dillere düşürüyorsun, başka ulusların baş salladığı bir halk yapıyorsun. 15Gün boyu utancım önümde duruyor, yüzümü utanç kapladı, 16alay edenin, sövenin sesi yüzünden, öç alan düşmanın karşısında.
17Bütün bunlar başımıza geldi, yine de seni unutmadık, antlaşmana ihanet etmedik. 18Yüreğimiz geri dönmedi, adımlarımız senin yolundan sapmadı, 19oysa bizi çakalların uğrağında ezdin, koyu karanlıkla örttün bizi. 20Babamız'ın adını unutmuş ya da yabancı bir ilaha ellerimizi açmış olsaydık, 21Babamız bunu ortaya çıkarmaz mıydı? Çünkü O, yüreğin sırlarını bilir. 22Ama senin uğruna gün boyu öldürülüyoruz; kesime gidecek koyunlar sayılıyoruz. b b v22 Pavlus bu haykırışı, İsa'nın ardından gittikleri için acı çeken imanlıları anlatmak üzere alıntılar—yine de «bizi seven O'nun aracılığıyla bütün bunlarda galiplerden üstünüz» (Romalılar 8:36-37). Baba, sadakat her şeye mal olsa bile çocuklarını asla terk etmez.
23Uyan! Neden uyuyorsun, Egemen Baba? Kendine gel; bizi sonsuza dek reddetme. 24Neden yüzünü gizliyorsun, sıkıntımızı, ezilmişliğimizi unutuyorsun? 25Çünkü toza serildik; bedenimiz yere yapıştı. 26Kalk, yardım et bize! Vefalı sevgin uğruna kurtar bizi.