Izay Nolazain’ny Razanay Taminay
Ho an’ny mpitarika ny mpihira. Salamo fahendrena nataon’ny zanak’i Kora.
Ny vahoaka mitanisa ny fandresena izay nolazain'ny razany, ary mampitaha izany amin'izao fotoana izao: resy, norobaina, namidy mora, fihomehezana eo amin'ny firenena — ary, hoy izy ireo, tsy nahafoy ny fanekena. Ny vavaka dia mifarana amin'ny fanontaniana ny Rain'izy ireo hoe nahoana no matory Izy.
44 1Ry Rainay ô, efa nandre tamin’ny sofinay izahay; nitantara taminay ny razanay ny asa nataonao tamin’ny androny, tamin’ny andro fahiny. 2Ny tananao no nandroaka ny firenena, fa ny razanay kosa nambolenao; nopotehinao ny vahoaka, fa ny razanay kosa navelanao ho afaka. 3Fa tsy ny sabany no nahafaka ny tany, ary tsy ny sandriny no nanavotra azy; fa ny tananao ankavanana sy ny sandrinao ary ny famirapiratan’ny tavanao no nanao izany, satria nankasitraka azy Ianao.
4Ianao no Mpanjakako, ry Rainay ô; andidio ny fandresena ho an’i Jakoba. 5Aminao no ahafahanay manosika ny fahavalonay; amin’ny anaranao no ahafahanay mandika izay mitsangana hanohitra anay. 6Fa tsy ny tsipìkako no itokiako, ary tsy ny sabako no mamonjy ahy. 7Fa Ianao kosa no namonjy anay tamin’ny fahavalonay ary nampahamenatra izay mankahala anay. 8Nirehareha tamin’i Rainay izahay mandritra ny andro rehetra, ary hidera ny anaranao mandrakizay. a a v8 Selah: marika mozika na fanompoam-pivavahana ao amin’ny salamo, mety manondro fiatoana na fotoana fisainana mangina.
9Nefa ankehitriny dia nariana sy nampahamenatra anay Ianao, ary tsy miara-mandroso amin’ny tafikay intsony. 10Mampihemotra anay eo anatrehan’ny fahavalo Ianao, ary mandroba anay araka izay sitrany ireo mankahala anay. 11Atolotrao ho sakafo izahay toy ny ondry, ary nampielezinao teo amin’ny firenena. 12Amidinao amin’ny vidiny tsy misy hevitra ny vahoakao, ary tsy mahazo tombony amin’ny fivarotana azy Ianao. 13Ataonao ho fanesoana eo amin’ny mpiara-monina aminay izahay, ho fihomehezana sy fanalam-baraka eo amin’izay manodidina anay. 14Ataonao ho ohabolana eo amin’ny firenena izahay, ho vahoaka ahifikifian’ny firenena hafa loha. 15Mandritra ny andro rehetra dia eo anoloako ny fahamenarako, ary rakotry ny menatra ny tavako, 16noho ny feon’ilay manevateva sy mandrabaka, eo anatrehan’ny fahavalo mamaly faty.
17Tonga taminay izany rehetra izany, nefa tsy nanadino Anao izahay, ary tsy nivadika tamin’ny fanekenao. 18Tsy niverina nihemotra ny fonay, ary tsy niala tamin’ny lalanao ny diaminay, 19na dia nanorotoro anay tao amin’ny fonenan’ny amboadia aza Ianao ary nanarona anay tamin’ny haizina matevina. 20Raha nanadino ny anaran’i Rainay izahay na naninjitra ny tananay ho amin’andriamani-bahiny, 21moa tsy ho fantatr’i Rainay ve izany? Fa Izy mahalala ny zava-miafina ao am-po. 22Nefa noho ny aminao dia vonoina mandritra ny andro rehetra izahay; heverina ho ondry hovonoina izahay. b b v22 Ity antso ity mihitsy no ampiasain’i Paoly hamaritana ireo mpino izay mijaly noho ny fanarahana an’i Jesosy — nefa «amin’izany rehetra izany dia mihoatra noho ny mpandresy isika amin’ny alalan’Ilay tia antsika» (Romana 8:36-37). Ny Ray dia tsy mahafoy ny zanany mihitsy, na dia lafo be aza ny fahatokiana.
23Mifohaza! Maninona no matory Ianao, ry Ray Tompon’ny zavatra rehetra ô? Mitsangana; aza mandà anay mandrakizay. 24Maninona no manafina ny tavanao Ianao ary manadino ny fahoriananay sy ny fampahorianay? 25Fa nietry hatrany amin’ny vovoka izahay; miraikitra amin’ny tany ny tenanay. 26Mitsangana ka vonjeo izahay! Avoty izahay noho ny fitiavanao amin’ny fanekena.
