Ota-bobolarimiz bizga aytganlari
Nagʻmachilar rahbari uchun. Korax avlodlarining hikmatli zaburi.
Xalq ota-bobolari hikoya qilgan zabtni takrorlaydi, so'ng uni hozirgi holat bilan solishtiradi: tor-mor bo'lgan, talangan, arzonga sotilgan, xalqlar orasida kulgi bo'lgan — va, ular qat'iy ta'kidlaydi, ahdni tark etmagan holda. Ibodat Otalaridan nega uxlayotganini so'rash bilan tugaydi.
44 1Ey Otamiz, biz oʻz qulogʻimiz bilan eshitdik; ota-bobolarimiz Sen ularning kunlarida, qadim zamonlarda qilgan ishingni bizga soʻzlab berishdi. 2Sen Oʻz qoʻling bilan xalqlarni quvib chiqarding, ammo ota-bobolarimizni oʻrnashtirding; elatlarni ezib tashlading, ammo ota-bobolarimizni ozod qilding. 3Zero, ular bu yerni oʻz qilichi bilan egallab olmadilar, oʻz bilaklari ham ularni qutqarmadi; balki Sening oʻng qoʻling, bilaging va yuzingning nuri qutqardi — chunki Sen ulardan mamnun eding.
4Sen mening Shohimsan, ey Otamiz; Yoqubga gʻalabalar buyurgin. 5Sen orqali dushmanlarimizni orqaga suramiz; Sening noming bilan bizga qarshi turganlarni oyoq osti qilamiz. 6Zero, men kamonimga ishonmayman, qilichim ham meni qutqarmaydi. 7Ammo Sen bizni dushmanlarimizdan qutqarding va bizdan nafratlanganlarni uyatga qoʻyding. 8Biz kun boʻyi Otamiz bilan faxrlandik, Sening nomingni esa to abad ulugʻlaymiz. a a v8 Sela: zaburdagi musiqiy yoki ibodat belgisi boʻlib, ehtimol, toʻxtalishni yoki sokin tafakkur lahzasini bildiradi.
9Lekin endi Sen bizni rad etding va sharmanda qilding, qoʻshinlarimiz bilan birga jangga chiqmay qoʻyding. 10Sen bizni dushman oldida orqaga chekintirasan, bizdan nafratlanganlar esa bizni istaganicha talaydilar. 11Sen bizni yeyiladigan qoʻylardek topshirib qoʻyding, bizni xalqlar orasiga sochib yubording. 12Sen Oʻz xalqingni arzimagan narxga sotasan, ularni sotishdan hech qanday foyda koʻrmaysan. 13Sen bizni qoʻshnilarimizga kulgi qilding, atrofimizdagilar bizni mazax qilib, haqoratlaydilar. 14Sen bizni xalqlar orasida masal qilding, oʻzga xalqlar bosh chayqaydigan bir elga aylantirding. 15Kun boʻyi sharmandaligim roʻparamda turibdi, uyat esa yuzimni qoplab oldi, 16masxaralovchi va haqoratlovchining ovozidan, qasos oluvchi dushman tufayli.
17Bularning hammasi boshimizga tushdi, ammo biz Seni unutmadik, Sening ahdingga xiyonat qilmadik. 18Qalbimiz ortga qaytmadi, qadamlarimiz ham Sening yoʻlingdan chetga ogʻmadi, 19Sen bizni chiyaboʻrilar makonida ezib tashlagan, zim-ziyo zulmat bilan qoplagan boʻlsang-da. 20Agar biz Otamizning nomini unutgan boʻlsak yoki qoʻllarimizni begona xudoga choʻzgan boʻlsak, 21Otamiz buni bilib olmasmidi? Axir U qalb sirlarini biladi. 22Lekin Sen uchun biz kun boʻyi oʻldirilamiz; soʻyiladigan qoʻylar kabi hisoblanamiz. b b v22 Pavlus aynan shu nolani Isoga ergashgani uchun azob chekayotgan imonlilarni tasvirlashda keltiradi — biroq “bularning barchasida bizni sevgan Zot orqali biz gʻoliblardan ham ustunmiz” (Rimliklarga 8:36-37). Ota Oʻz farzandlarini hech qachon tashlab qoʻymaydi, hatto sadoqat hamma narsadan ayirganda ham.
23Uygʻon! Nega uxlaysan, ey Hukmron Ota? Oʻzingga kel; bizni to abad rad etmagin. 24Nega Sen yuzingni yashirasan, azob-uqubatimizni va bizga qilingan zulmni unutasan? 25Zero, biz tuproqqa qadar egildik; tanamiz yerga yopishib qoldi. 26Oʻrningdan turgin va bizga yordam bergin! Oʻz sodiq sevging haqqi-hurmati bizni xalos etgin.