Bangkong Ngaliputan Nagri

Bangkong ngagimbung nepi ka asup kana hawu jeung ranjang, sarta Piraun nangtukeun isukan pikeun waktu dileupaskeun tina eta, tapi sanggeus kitu manehna teuas deui hate. Lebu robah jadi reungit anu teu bisa ditiru ku tukang-tukang sihir. Dina bala laleur, Rama urang ngagurat wates, Gosen dijaga sangkan teu katerap, supaya Mesir nyaho saha nu boga ieu tanah.

Pasal 8.

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Jung geura datang ka Firaun, pok bejakeun ka manehna, ‘Kieu timbalan Rama urang: Idinan umat Kami arindit, sangkan bisa ngabakti ka Kami.’” Tapi lamun maneh embung ngidinan maranehna indit, sakuliah nagri maneh ku Kami rek diturunan balai bangkong. Walungan Nil bakal pinuh ku bangkong, nu bakal naranjak asup ka imah maneh, ka kamar sare, jeung kana tempat sare maneh, ka imah-imah gandek jeung rahayat maneh, kana hawu-hawu jeung wadah adonan maneh. Bangkong-bangkong teh bakal naranjak ka maneh, ka rahayat maneh, jeung ka sakabeh gandek maneh.’ Rama urang ngandika deui ka Musa, “Bejakeun ka Harun: ‘Acungkeun leungeun maneh nu nyekel iteuk ka luhureun walungan-walungan, susukan-susukan, jeung balong-balong, sina naranjak bangkong-bangkong teh ka sakuliah tanah Mesir.’”

Tuluy Harun ngacungkeun leungeunna ka luhureun cai-cai di Mesir, seug bangkong-bangkong naranjak nepi ka nutupan sakuliah tanah Mesir. Tapi para ahli sihir oge milampah nu sarua ku elmu rusiahna, naranjakkeun bangkong ka sakuliah tanah Mesir.

Firaun nyaur Musa jeung Harun, saurna, “Pangnedakeun ka Allah sangkan nyingkahkeun bangkong-bangkong ti kami jeung ti rahayat kami, sarta kami rek ngidinan rahayat teh indit ngurban ka Allah.”

Walon Musa ka Firaun, “Sadayana sumangga ka anjeun—mangga anjeun ku anjeun anu nangtoskeun waktosna: iraha abdi kedah mangnedakeun kangge anjeun, para gandek, sareng rahayat anjeun, supados bangkong-bangkong teh sirna ti anjeun sareng ti imah-imah anjeun, ngan kantun di Walungan Nil bae?”

“Isukan,” saur Firaun. Tembal Musa, “Sakersa anjeun, supados anjeun uninga yen teu aya anu nyarupaan Rama kami.

Bangkong-bangkong teh bakal nyingkah ti anjeun, ti imah-imah anjeun, ti para gandek, sareng ti rahayat anjeun, ngan kantun di Walungan Nil bae.”

Musa jeung Harun tuluy arindit ninggalkeun Firaun, seug Musa sasambat ka Rama urang perkara bangkong-bangkong nu ku Rama urang geus diturunkeun ka Firaun. Rama urang ngabulkeun panuhun Musa. Bangkong-bangkong teh paraeh di imah-imah, di buruan-buruan, jeung di tegalan-tegalan. Bangke-bangkena dinumpukkeun jadi gunungan-gunungan, nepi ka nagri teh jadi bau pisan. Tapi barang Firaun ninggali yen kaayaan geus rada tingtrim, anjeunna ngabedegongkeun deui manahna, teu kersaeun ngadangukeun ka maranehna, cocog jeung timbalan Rama urang.

Reungit tina Lebu Taneuh

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Bejakeun ka Harun: Acungkeun iteuk maneh, teunggeul lebu taneuh, tangtu bakal jadi reungit di sakuliah tanah Mesir.”

Tuluy maranehna ngalampahkeun kitu. Harun ngacungkeun leungeunna nu nyekel iteuk, tuluy neunggeul lebu taneuh, seug reungit-reungit nyampeur ka jalma jeung ka sato. Sakabeh lebu taneuh di sakuliah tanah Mesir jadi reungit. Para ahli sihir oge nyoba ku elmu rusiahna sangkan bisa nyieun reungit, tapi teu barisa. Reungit-reungit ngaliputan jalma jeung sato. Para ahli sihir unjukan ka Firaun, “Ieu mah pagawean ramo Allah.” Tapi manah Firaun angger teuas; anjeunna teu kersaeun ngadangukeun ka maranehna, cocog jeung timbalan Rama urang.

Aya Wates di Tanah Gosen

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Isuk-isuk maneh kudu geus hudang, tuluy nangtung di payuneun Firaun waktu anjeunna rek ka cai. Bejakeun ka anjeunna, ‘Kieu timbalan Rama urang: Idinan umat Kami arindit, sangkan bisa ngabakti ka Kami.

“Lamun maneh teu daek ngidinan umat Kami indit, maneh, para gandek maneh, rahayat maneh, jeung imah-imah maneh rek diteurak ku laleur ku Kami. Imah-imah urang Mesir bakal pinuh ku laleur, kitu deui taneuh paragjagna. Dina poe eta, tanah Gosen, tempat umat Kami maratuh, ku Kami rek dipisahkeun, supaya di dinya mah euweuh laleur ngagerembol, sangkan maneh nyaho yen Kami, Rama maneh, aya di tengah-tengah ieu nagri. Kami rek ngayakeun bedana antara umat Kami jeung rahayat maneh. Isukan ieu tanda teh bakal kajadian.’”

Rama urang ngalampahkeun kitu. Laleur ngagunduk kandel minuhan karaton Firaun jeung imah-imah para gandekna; di sakuliah tanah Mesir, nagri teh ruksak ku gorombolan laleur.

Firaun nyaur Musa jeung Harun, saurna, “Jung geura ngurban ka Allah maraneh di jero ieu nagri.”

Tapi waler Musa, “Sanes kitu kedahna—margi naon anu dikurbankeun ku abdi sadaya ka Rama kami teh pikagilaeun pikeun urang Mesir. Upami abdi sadaya ngurbankeun anu pikagilaeun ka maranehna di payuneun maranehna, piraku maranehna moal maledogan abdi sadaya ku batu? Abdi sadaya kedah lumampah tilu poe lilana ka gurun keusik, teras ngurban ka Rama kami, sakumaha anu diparentahkeun ku Mantenna ka abdi sadaya.”

Saur Firaun, “Kami rek ngidinan maraneh indit ngurban ka PANGERAN Allah maraneh di gurun keusik—ngan bae ulah jauh teuing. Pangnedakeun kami.”

Tuluy waler Musa, “Saparantos abdi ngantunkeun anjeun, abdi bade mangnedakeun ka Rama kami, sarta enjing gorombolan laleur teh bakal nyingkah ti Firaun, ti para gandek, sareng ti rahayat Firaun. Namung, mugi Firaun ulah deui nipu ku jalan teu kersa ngidinan rahayat indit ngurban ka Rama kami.” Geus kitu Musa kaluar ti payuneun Firaun, tuluy sasambat mangnedakeun ka Rama urang. Rama urang ngabulkeun panuhun Musa, sarta nyingkahkeun gorombolan laleur ti Firaun, ti para gandekna, jeung ti rahayatna—nepi ka teu aya saekor-ekor acan anu nyesa. Tapi Firaun ngabedegongkeun deui manahna dina waktu eta oge, nepi ka teu kersa ngidinan rahayat teh indit.