Wabah ka Ingon-ingon

Ingon-ingon Mesir paraeh, ari ingon-ingon Israil hirup kabeh; borok-borok bijil nepi ka tukang-tukang sihir teu bisa nangtung di hareupeun Musa. Saméméh hujan és turun, para ponggawa Piraun anu sieuneun kana pangandika Rama urang ngasupkeun badega-badegana ka jero imah. Piraun ngaku geus dosa, tapi harita keneh guludug eureun, hatena teuas deui.

Pasal 9.

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Pek bejakeun ka Piraun, ‘Kieu timbalan Rama urang Ibrani: “Leupaskeun umat Kami supaya bisa ngabakti ka Kami. Sabab lamun maneh nolak ngaleupaskeun maranehna sarta terus nahan maranehna, leungeun Rama urang bakal ngeunaan kana ingon-ingon maneh di tegalan: kuda, kalde, onta, sapi, jeung domba—hiji wabah anu kacida parahna. Tapi Rama urang bakal ngabedakeun ingon-ingon urang Israil jeung ingon-ingon urang Mesir, nepi ka euweuh hiji-hiji acan ingon-ingon urang Israil anu paeh.”’” Rama urang netepkeun hiji waktu, dawuhan-Na, “Isukan Kami baris ngalampahkeun ieu di ieu nagri.”

Poe isukna Rama urang ngalampahkeun eta: sakabeh ingon-ingon urang Mesir paraeh, tapi ingon-ingon urang Israil—hiji oge euweuh anu paeh. Piraun ngutus jalma pikeun mariksa: hiji oge euweuh sato urang Israil anu paeh. Tapi hate Piraun tetep heuras, jeung manehna nolak ngaleupaskeun eta umat.

Bisul dina Unggal Urang Mesir

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa jeung Harun, “Maraneh nyokot lebu tina tungku sakeupeul-keupeul, tuluy ku Musa awurkeun ka langit di hareupeun Piraun. Lebu eta bakal jadi kebul anu lembut di sakuliah Mesir, anu bakal jadi bisul-bisul borok dina awak jalma jeung sato di sakuliah Mesir.”

Maranehna nyokot lebu tungku tuluy narangtung di hareupeun Piraun. Musa ngawurkeun eta ka langit, tuluy bijil bisul-bisul borok dina jalma jeung sato. Para tukang sihir teu barisa narangtung di hareupeun Musa, sabab bisul oge aya dina awakna jeung dina sakabeh urang Mesir. Tapi Rama urang ngaheraskeun hate Piraun; manehna teu daek ngadengekeun maranehna, saluyu jeung anu geus didawuhkeun ku Rama urang ka Musa.

Amaran Samemeh Badai

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Isuk-isuk maneh kudu hudang, nangtung di hareupeun Piraun, tuluy bejakeun ka manehna: ‘Kieu timbalan Rama urang Ibrani: “Leupaskeun umat Kami supaya bisa ngabakti ka Kami. Ayeuna Kami rek nurunkeun sakabeh wabah Kami ka maneh, ka para ponggawa maneh, jeung ka rahayat maneh, supaya maneh nyaho yen euweuh anu saperti Kami di sakuliah bumi. Ti tadi oge Kami bisa geus ngangkat leungeun Kami tuluy neunggeul maneh jeung rahayat maneh ku wabah, nepi ka maneh leungit tina ieu bumi. Tapi Kami geus ngajungjungkeun maneh pikeun nembongkeun kakawasaan Kami ka maneh sarta ngumumkeun jenengan Kami ka sakuliah bumi. ^a Maneh masih keneh ngalawan ka umat Kami jeung nolak ngaleupaskeun maranehna. Isukan dina waktu kieu Kami rek nurunkeun hujan es anu kacida parahna, nepi ka euweuh anu saperti kitu geus keuna ka Mesir ti barang ngadeg nepi ka ayeuna. Ku kituna ayeuna geuwat utus jalma: amankeun ingon-ingon maneh jeung sagala boga maneh anu aya di tegalan, sabab hujan es bakal murag ka unggal jalma jeung sato anu ditinggalkeun di tegalan, anu teu dibawa ka jero, tuluy bakal paraeh.”’”

Para ponggawa Piraun anu sarieun ku pangandika Rama urang, buru-buru ngasupkeun gandek jeung ingon-ingonna ka jero imah, tapi sing saha anu teu malire kana pangandika Rama urang, ninggalkeun gandek jeung ingon-ingonna di tegalan.

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Acungkeun leungeun maneh ka langit, tuluy hujan es bakal murag ka sakuliah Mesir—ka jalma, sato, jeung unggal tutuwuhan di tegalan, di sakuliah Mesir.”

Musa ngacungkeun iteukna ka langit, tuluy Rama urang ngadatangkeun gelap jeung hujan es, sarta seuneu ngalayah ka taneuh. Rama urang nurunkeun hujan es ka tanah Mesir. Breh aya hujan es, jeung seuneu anu hurung terus-terusan di jero hujan es eta, kacida beuratna nepi ka euweuh anu saperti kitu kungsi kajadian di sakuliah tanah Mesir ti barang jadi hiji bangsa. Di sakuliah Mesir hujan es neunggeul sagala rupa anu aya di tegalan, boh jalma boh sato; neunggeul unggal tutuwuhan di tegalan sarta ngancurkeun unggal tangkal di tegalan. Ngan di tanah Gosen, tempat urang Israil maratuh, euweuh hujan es.

Piraun nyaur Musa jeung Harun, pokna, “Ayeuna mah kami geus boga dosa. Allah teh bener; kami jeung rahayat kami anu salah. Pangnedakeun ka Rama anjeun—geus kaleuleuwihi gelap jeung hujan es ti Allah. Kami rek ngaleupaskeun maraneh; ulah cicing deui di dieu.”

Ceuk Musa ka manehna, “Sanggeus kaula kaluar ti kota, kaula rek ngacungkeun leungeun ka Rama urang. Gelap bakal eureun jeung hujan es bakal liren, supaya anjeun nyaho yen ieu bumi teh kagungan Rama urang. Tapi anjeun jeung para ponggawa anjeun mah, kaula nyaho yen anjeun masih keneh teu sarieun ku Rama urang.”

(Rami jeung jelai ruksak, sabab jelai geus kaluar buahna sarta rami keur kembangan. Tapi gandum jeung gandum emer mah teu ruksak, sabab asakna leuwih pandeuri.). Musa ninggalkeun Piraun, kaluar ti kota, tuluy ngacungkeun leungeunna ka Rama urang. Gelap jeung hujan es eureun, jeung hujan geus teu murag deui ka tanah. Barang Piraun nenjo yen hujan, hujan es, jeung gelap geus eureun, manehna migawe dosa deui, ngaheraskeun hatena—manehna jeung para ponggawana. Nya kitu hate Piraun jadi heuras; manehna nolak ngaleupaskeun urang Israil, saluyu jeung anu geus didawuhkeun ku Rama urang ngaliwatan Musa.