Eksodus 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Toe sê ons Vader vir Moses: “Gaan sê vir die farao: ‘Dít is wat die Vader van die Hebreërs sê: “Laat my volk gaan om my te aanbid. ²Want as jy weier om hulle te laat gaan en aanhou om hulle vas te hou, ³sal die hand van ons Vader op jou vee in die veld wees: perde, donkies, kamele, beeste en kleinvee—’n baie ernstige plaag. ⁴Maar ons Vader sal onderskeid tref tussen Israel se vee en Egipte se vee, sodat niks van Israel se vee sal vrek nie.”’” ⁵En ons Vader het ’n tyd bepaal en gesê: “Môre sal ek dit in die land doen.”

⁶Die volgende dag het ons Vader dit gedoen: al Egipte se vee het gevrek, maar van Israel se vee het nie een gevrek nie. ⁷Die farao het laat ondersoek instel: nie een van Israel se diere het gevrek nie. Tog het die farao se hart hard gebly, en hy het geweier om die volk te laat gaan.

Swere op Elke Egiptenaar

⁸Toe sê ons Vader vir Moses en Aäron: “Vat handevol roet uit ’n oond, en laat Moses dit voor die farao na die hemel toe uitstrooi. ⁹Dit sal fyn stof oor die hele Egipte word en op mense en diere regdeur Egipte in etterende swere uitbreek.”

¹⁰Hulle het roet uit ’n oond gevat en voor die farao gaan staan. Moses het dit na die hemel toe gegooi, en swere het uitgebreek wat op mense en diere geetter het. ¹¹Die towenaars kon nie voor Moses staan nie, want die swere was op hulle en op al die Egiptenaars. ¹²Maar ons Vader het die farao se hart verhard; hy wou nie na hulle luister nie, soos ons Vader vir Moses gesê het.

Waarskuwing Voor die Storm

¹³Toe sê ons Vader vir Moses: “Staan vroeg in die môre op, gaan staan voor die farao en sê vir hom: ‘Dít is wat die Vader van die Hebreërs sê: “Laat my volk gaan om my te aanbid. ¹⁴Hierdie keer stuur ek al my plae teen jou, jou amptenare en jou volk, sodat jy kan weet dat daar niemand soos ek op die hele aarde is nie. ¹⁵Teen hierdie tyd kon ek reeds my hand uitgesteek het en jou en jou volk met ’n plaag getref het en jou van die aarde af uitgewis het. ¹⁶Maar ek het jou laat lewe om jou my krag te wys en om my naam oor die hele aarde te verkondig. ^a a v16 Paulus haal hierdie vers in Romeine 9:17 aan—selfs die farao se opstandigheid het ons Vader se doel gedien om sy naam oor die hele aarde bekend te maak. ¹⁷Jy stel jou nog steeds teen my volk op en weier om hulle te laat gaan. ¹⁸Môre om hierdie tyd sal ek hael laat reën wat so erg is dat niks soos dit Egipte getref het van sy ontstaan af tot nou toe nie. ¹⁹Stuur nou dadelik: bring jou vee en alles wat jy in die veld het, in veiligheid, want die hael sal op elke mens en dier val wat in die veld agterbly en nie ingebring is nie, en hulle sal doodgaan.”’”

²⁰Dié onder die farao se amptenare wat die woord van ons Vader gevrees het, het hulle slawe en vee haastig na binne gebring, ²¹maar elkeen wat die woord van ons Vader geïgnoreer het, het sy slawe en vee in die veld gelos.

²²Toe sê ons Vader vir Moses: “Steek jou hand na die hemel toe uit, en hael sal op die hele Egipte val—op mense, diere en elke plant in die veld, regdeur Egipte.”

²³Moses het sy staf na die hemel toe uitgesteek, en ons Vader het donderweer en hael gestuur, en vuur het na die grond toe geskiet. Ons Vader het hael op die land van Egipte laat reën. ²⁴Daar was hael, en vuur het aanhoudend binne-in die hael geflits, so swaar dat niks soos dit in die hele land van Egipte gebeur het vandat dit ’n nasie geword het nie. ²⁵Regdeur Egipte het die hael alles in die veld getref, mense sowel as diere; dit het elke plant van die veld getref en elke boom van die veld verbrysel. ²⁶Net in die land Gosen, waar die volk Israel gewoon het, was daar geen hael nie.

²⁷Die farao het Moses en Aäron laat haal en gesê: “Hierdie keer het ek gesondig. God is reg; ek en my volk is verkeerd. ²⁸Pleit by jou Vader—daar was genoeg van God se donderweer en hael. Ek sal julle laat gaan; bly nie langer nie.”

²⁹Moses het vir hom gesê: “Sodra ek die stad verlaat, sal ek my hande na ons Vader toe uitsprei. Die donderweer sal ophou en die hael sal eindig, sodat jy sal weet dat die aarde aan ons Vader behoort. ³⁰Maar wat jou en jou amptenare betref, ek weet dat julle nog steeds nie ons Vader vrees nie.”

³¹(Die vlas en die gars is vernietig, omdat die gars in die aar was en die vlas geblom het. ³²Maar die koring en die spelt is nie vernietig nie, omdat hulle later ryp word.) ³³Moses het die farao verlaat, uit die stad uitgegaan en sy hande na ons Vader toe uitgesprei. Die donderweer en hael het opgehou, en die reën het nie meer op die land neergestort nie. ³⁴Toe die farao sien dat die reën, hael en donderweer opgehou het, het hy weer gesondig en sy hart verhard—hy en sy amptenare. ³⁵So het die farao se hart verhard; hy het geweier om Israel te laat gaan, soos ons Vader deur Moses gesê het.