Chorva mollariga ofat

Misrning chorvasi oʻladi, Isroilniki esa tirik qoladi; chipqonlar toshadi va sehrgarlar Musoning oldida tura olmaydi. Doʻl yogʻishidan oldin Firʼavnning Otamiz soʻzidan qoʻrqqan oʻz amaldorlari xizmatkorlarini uyga olib kiradi. Firʼavn gunoh qilganini tan oladi, ammo momaqaldiroq toʻxtashi bilanoq yana yuragini qattiq qiladi.

9-bob.

Shunda Otamiz Musoga dedi: “Firʼavnning oldiga borib, unga ayt: «Ibroniylarning Otasi shunday demoqda: “Xalqimni qoʻyib yubor, toki ular Menga sigʻinsin. Chunki agar ularni qoʻyib yuborishni istamay, ushlab tursang, dalada turgan chorva mollaringga — otlaring, eshaklaring, tuyalaring, qoramollaring va qoʻylaringga Otamizning qoʻli tegadi; bu juda ogʻir ofat boʻladi. Lekin Otamiz Isroil chorvasini Misr chorvasidan ajratib qoʻyadi, shunda Isroilga tegishli birorta mol ham oʻlmaydi.”»” Otamiz muayyan vaqtni belgilab, shunday dedi: “Ertaga Men bu yurtda shu ishni qilaman.”

Ertasi kuni Otamiz shu ishni qildi: butun Misrning chorvasi qirilib ketdi, lekin Isroilning chorvasidan birortasi ham oʻlmadi. Firʼavn tekshirish uchun odam yubordi: Isroilning hayvonlaridan birortasi ham oʻlmagan edi. Shunday boʻlsa-da, Firʼavnning yuragi tosh boʻlib qoldi va u xalqni qoʻyib yuborishni istamadi.

Har bir misrlik badanidagi yaralar

Shunda Otamiz Muso bilan Horunga dedi: “Oʻchoqdan hovuchlab qurum oling, Muso esa uni Firʼavnning koʻz oʻngida osmonga sochsin. U butun Misr ustida mayda changga aylanadi va butun Misr boʻylab odamlar bilan hayvonlar badanida yiringli yaralar paydo qiladi.”

Ular oʻchoqdan qurum olib, Firʼavnning oldida turishdi. Muso uni osmonga sochgan edi, odamlar bilan hayvonlar badanida yiringlab turgan yaralar toshib chiqdi. Sehrgarlar Musoning oldida turolmay qolishdi, chunki yaralar ularning oʻzlarida ham, barcha misrliklarda ham chiqqan edi. Lekin Otamiz Firʼavnning yuragini qattiq qildi; Otamiz Musoga aytganidek, Firʼavn ularga quloq solmadi.

Boʻrondan oldin ogohlantirish

Shunda Otamiz Musoga dedi: “Erta tongda turib, Firʼavnning oldida tur va unga ayt: «Ibroniylarning Otasi shunday demoqda: “Xalqimni qoʻyib yubor, toki ular Menga sigʻinsin. Bu safar Men barcha ofatlarimni senga, aʼyonlaringga va xalqingga yuboraman, toki butun yer yuzida Menga teng birov yoʻqligini bilib ol. Men allaqachon qoʻlimni koʻtarib, seni va xalqingni ofat bilan urishim hamda sizni yer yuzidan yoʻq qilib tashlashim mumkin edi. Lekin Men Oʻz qudratimni senga koʻrsatish va butun yer yuzida nomimni eʼlon qilish uchun seni tirik saqlab qoldirdim. ^a Sen hamon xalqimga qarshi turib, ularni qoʻyib yuborishni istamaysan. Ertaga shu paytda Men shunday qattiq doʻl yogʻdiramanki, Misr bunyod boʻlgan kundan to shu kungacha bunday doʻl yogʻmagan. Endi odam yuborib, dalada turgan chorvangni va bor-budingni panoh joyga olib kel, chunki uyga kiritilmay, dalada qolgan har bir odam hamda hayvonning ustiga doʻl yogʻadi va ular halok boʻladi.”»”

Firʼavnning aʼyonlari orasidan Otamizning soʻzidan qoʻrqqanlari oʻz xizmatkorlari va chorva mollarini shosha-pisha uyga kiritib olishdi, lekin Otamizning soʻziga parvo qilmaganlari oʻz xizmatkorlari bilan chorvasini dalada qoldirib qoʻyishdi.

Shunda Otamiz Musoga dedi: “Qoʻlingni osmon tomon choʻz, butun Misr ustiga — odamlar, hayvonlar va daladagi har bir oʻsimlik ustiga, butun Misr boʻylab doʻl yogʻadi.”

Muso hassasini osmon tomon choʻzdi va Otamiz momaqaldiroq bilan doʻl yubordi, olov yer tomon yugurdi. Otamiz Misr yurtiga doʻl yogʻdirdi. Doʻl yogʻar, doʻl ichida esa olov toʻxtovsiz chaqnardi; u shunchalik qattiq ediki, Misr bir xalq boʻlganidan buyon butun Misr yurtida bunga oʻxshash hodisa roʻy bermagan edi. Butun Misr boʻylab doʻl dalada boʻlgan hamma narsani — odamlarni ham, hayvonlarni ham urdi; dalada boʻlgan har bir oʻsimlikni urib, har bir daraxtni sindirib tashladi. Faqatgina Isroil xalqi yashaydigan Goshen oʻlkasida doʻl yogʻmadi.

Firʼavn Muso bilan Horunni chaqirtirib, dedi: “Bu safar men gunoh qildim. Xudo haqdir; men va xalqim esa nohaqmiz. Otangizga yolvoringlar — Xudoning momaqaldirogʻi va doʻli yetarli boʻldi. Men sizlarni qoʻyib yuboraman; endi bu yerda ortiq qolmaysizlar.”

Muso unga dedi: “Men shahardan chiqishim bilan qoʻllarimni Otamiz tomon yoyaman. Shunda momaqaldiroq toʻxtab, doʻl tinadi, toki sen yer yuzi Otamizniki ekanini bilib olasan. Lekin sen va aʼyonlaringga kelsak, sizlar hamon Otamizdan qoʻrqmasligingizni bilaman.”

(Zigʻir va arpa nobud boʻldi, chunki arpa boshoq chiqargan, zigʻir esa gullab turgan edi. Lekin bugʻdoy va qora bugʻdoy nobud boʻlmadi, chunki ular keyinroq pishadi.). Muso Firʼavnning oldidan ketib, shahardan chiqdi va qoʻllarini Otamiz tomon yoydi. Shunda momaqaldiroq bilan doʻl toʻxtadi, yomgʻir ham yer yuziga quyilmay qoʻydi. Firʼavn yomgʻir, doʻl va momaqaldiroq toʻxtaganini koʻrgach, yana gunoh qildi va oʻzi ham, aʼyonlari ham yuraklarini qattiq qilishdi. Shunday qilib, Firʼavnning yuragi tosh boʻlib qoldi; Otamiz Muso orqali aytganidek, u Isroilni qoʻyib yuborishni istamadi.