Pangentasan 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Banjur Rama kita ngandika marang Musa: “Lungaa, tutura marang Sang Prabu Pringon: ‘Mangkene pangandikane Ramane wong Ibrani: “Nglilanana umatKu lunga supaya padha ngabekti marang Aku. ²Awit yen kowe ora gelem nglilani wong-wong mau lunga lan isih tetep nahan, ³astane Rama kita bakal tumiba ing kewan ingon-ingonmu ing pangonan: jaran, kuldi, unta, sapi lan wedhus—sawijining wewelak kang nggegirisi banget. ⁴Nanging Rama kita bakal mbedakake kewan ingon-ingone wong Israel karo kewan ingon-ingone wong Mesir, satemah ora ana siji-sijia kewane wong Israel kang bakal mati.” ’ ” ⁵Rama kita banjur netepake wektu, pangandikane: “Sesuk Aku bakal nindakake iki ana ing tanah kene.”

⁶Esuke Rama kita nindakake prakara iku: sakehe kewan ingon-ingone wong Mesir padha mati, nanging kewan ingon-ingone wong Israel—ora ana siji-sijia kang mati. ⁷Sang Prabu Pringon banjur utusan nliti: ora ana siji-sijia kewane wong Israel kang mati. Ewasemono atine Sang Prabu Pringon tetep wangkot, lan panjenengane ora gelem nglilani umat mau lunga.

Wudun ing Saben Wong Mesir

⁸Banjur Rama kita ngandika marang Musa lan Harun: “Padha njupuka awu pawon sacekelan tangan, banjur disawurna dening Musa mendhuwur ing ngarsane Sang Prabu Pringon. ⁹Awu iku bakal dadi bledug lembut ing saindenging tanah Mesir, kang njalari wudun kang nanah ing badane manungsa lan kewan ing saindenging tanah Mesir.”

¹⁰Wong loro mau banjur njupuk awu pawon lan ngadeg ing ngarsane Sang Prabu Pringon. Musa nyawurake awu mau mendhuwur, banjur tuwuh wudun kang nanah ing manungsa lan kewan. ¹¹Para ahli sihir ora bisa ngadeg ing ngarsane Musa, awit padha ketaman wudun kaya sakehe wong Mesir. ¹²Nanging Rama kita mangkotake atine Sang Prabu Pringon; panjenengane ora gelem ngrungokake marang wong loro mau, cocog karo kang wis dadi pangandikane Rama kita marang Musa.

Pepeling Sadurunge Ana Prahara

¹³Banjur Rama kita ngandika marang Musa: “Tangia esuk umun-umun, ngadega ing ngarsane Sang Prabu Pringon lan matura marang panjenengane: ‘Mangkene pangandikane Ramane wong Ibrani: “Nglilanana umatKu lunga supaya padha ngabekti marang Aku. ¹⁴Ing wektu iki Aku bakal ngidamake sakehe wewelakKu marang kowe, para punggawamu, lan rakyatmu, supaya kowe padha ngreti yen ora ana kang madhani Aku ing salumahing bumi. ¹⁵Satemene Aku wis bisa ngagagake astaKu lan nggebag kowe sarta rakyatmu nganggo wewelak, satemah kowe sirna saka ing bumi. ¹⁶Nanging Aku njunjung kowe iki supaya Aku bisa nedahake pangwasaKu marang kowe, lan supaya asmaKu kawartakake ing salumahing bumi. ^a a v16 Rasul Paulus nyebutake ayat iki ing Rum 9:17 — malah anggone Sang Prabu Pringon mbrontak iku ngladeni karsane Rama kita supaya asmane kawartakake ing salumahing bumi. ¹⁷Kowe isih ngunggulake awakmu nglawan umatKu lan ora gelem nglilani wong-wong mau lunga. ¹⁸Sesuk ing wektu iki Aku bakal nurunake udan es kang nggegirisi banget, kang durung tau tumiba ing Mesir wiwit tanah iku madeg nganti saiki. ¹⁹Saiki kongkonana wong ngungsekake kewan ingon-ingonmu lan samubarang darbekmu kang ana ing pangonan menyang panggonan kang aman, awit udan es mau bakal tumiba ing saben wong lan kewan kang isih ana ing pangonan, kang ora digawa mlebu, satemah bakal padha mati.” ’ ”

²⁰Para punggawane Sang Prabu Pringon kang wedi marang pangandikane Rama kita, padha enggal-enggal nylametake abdi lan kewan ingon-ingone menyang njero omah, ²¹nanging sapa kang ora nggatekake pangandikane Rama kita, ninggal abdi lan kewan ingon-ingone ana ing pangonan.

²²Banjur Rama kita ngandika marang Musa: “Acungna tanganmu menyang langit, supaya udan es tumiba ing saindenging tanah Mesir—ing manungsa, kewan, lan sakehe tetuwuhan ing pangonan, ing saindenging tanah Mesir.”

²³Musa banjur ngacungake tekene menyang langit, lan Rama kita ndhatengake gludhug lan udan es, sarta geni mobat-mabit tumiba ing bumi. Rama kita nurunake udan es ing tanah Mesir. ²⁴Ana udan es, lan geni kang tansah kumilat ing sajroning udan es mau, nggegirisi banget nganti durung tau ana lelakon kaya mangkono ing saindenging tanah Mesir wiwit dadi bangsa. ²⁵Ing saindenging tanah Mesir udan es mau nggebag samubarang kang ana ing pangonan, manungsa lan kewan; sakehe tetuwuhan ing pangonan katempuh, lan sakehe wit-witan ing pangonan padha rempu. ²⁶Mung ing tanah Gosen, papan dununge wong Israel, ora ana udan es.

²⁷Sang Prabu Pringon banjur utusan nimbali Musa lan Harun, sarta ngandika: “Sapisan iki aku wis gawe dosa. Gusti Allah iku bener; aku lan rakyatku kang luput. ²⁸Nyuwuna marang Ramamu—wis cukup anane gludhug lan udan es saka Gusti Allah. Aku bakal nglilani kowe lunga; kowe ora usah suwe-suwe maneh ana ing kene.”

²⁹Ature Musa marang panjenengane: “Sasampunipun kula medal saking kitha, kula badhe ngangkat tangan kula dhateng Rama kita. Gludhugipun badhe kendel saha udan esipun badhe lereh, supados panjenengan nguningani bilih bumi punika kagunganipun Rama kita. ³⁰Nanging tumrap panjenengan saha para punggawa panjenengan, kula sumerep bilih panjenengan sami dereng ajrih dhateng Rama kita.”

³¹(Rami lan jewawut padha rusak, awit jewawut wis mratak lan rami lagi kembang. ³²Nanging gandum lan gandum emer ora rusak, amarga mateng kari wuri.). ³³Musa banjur ninggal Sang Prabu Pringon, metu saka kutha, lan ngangkat tangane marang Rama kita. Gludhug lan udan es mau banjur mandheg, lan udan ora nyiram bumi maneh. ³⁴Bareng Sang Prabu Pringon mirsa yen udan, udan es, lan gludhug wis mandheg, panjenengane gawe dosa maneh kanthi mangkotake atine—panjenengane lan para punggawane. ³⁵Mula atine Sang Prabu Pringon wangkot; panjenengane ora gelem nglilani wong Israel lunga, cocog karo pangandikane Rama kita lumantar Musa.