ዘፀአት 9

9 ¹ከዚያም አባታችን ሙሴን እንዲህ አለው፤ “ወደ ፈርዖን ሄደህ እንዲህ በለው፤ ‘የዕብራውያን አባት እንዲህ ይላል፤ “ሕዝቤ ያመልኩኝ ዘንድ ልቀቃቸው። ²ልትለቃቸው ፈቃደኛ ባትሆንና አጥብቀህ ብትይዛቸው፣ ³የአባታችን እጅ በሜዳ ባሉት ከብቶችህ ላይ ይሆናል፤ በፈረሶች፣ በአህዮች፣ በግመሎች፣ በከብቶችና በበጎች ላይ እጅግ የከፋ መቅሠፍት ይመጣል። ⁴አባታችን ግን የእስራኤልን ከብቶች ከግብፅ ከብቶች ይለያል፤ ስለዚህ ከእስራኤል ከብቶች አንድም አይሞትም።”’” ⁵አባታችንም፣ “ነገ በምድር ላይ ይህን አደርጋለሁ” ብሎ ጊዜ ወሰነ።

⁶በማግስቱ አባታችን ይህን አደረገ፤ የግብፅ ከብቶች ሁሉ ሞቱ፤ ከእስራኤል ከብቶች ግን አንድም አልሞተም። ⁷ፈርዖን ልኮ አስጣራ፤ ከእስራኤል እንስሳት አንድም አልሞተም ነበር። ነገር ግን የፈርዖን ልብ ደነደነ፤ ሕዝቡንም ሊለቅ እምቢ አለ።

በግብፃውያን ሁሉ ላይ የወጣ እባጭ

⁸ከዚያም አባታችን ሙሴንና አሮንን እንዲህ አላቸው፤ “ከእቶን ጥቀርሻ ሙሉ እጃችሁን ውሰዱ፤ ሙሴም በፈርዖን ፊት ወደ ሰማይ ይበትነው። ⁹በግብፅ ሁሉ ላይ ረቂቅ ትቢያ ይሆናል፤ በግብፅ ዳር እስከ ዳር በሰዎችና በእንስሳት ላይ እየፈነዳ ቍስለኛ እባጭ ያወጣል።”

¹⁰የእቶኑንም ጥቀርሻ ወስደው በፈርዖን ፊት ቆሙ፤ ሙሴም ወደ ሰማይ በተነው፤ እባጭም ፈነዳ፤ በሰዎችና በእንስሳት ላይ ቍስለኛ ሆነ። ¹¹እባጩ በእነርሱና በግብፃውያን ሁሉ ላይ ስለ ነበር፣ ጠንቋዮቹ በሙሴ ፊት መቆም አልቻሉም። ¹²አባታችን ግን የፈርዖንን ልብ አደነደነው፤ አባታችን ሙሴን እንዳለው፣ ፈርዖን አልሰማቸውም።

ከማዕበሉ በፊት የተሰጠ ማስጠንቀቂያ

¹³ከዚያም አባታችን ሙሴን እንዲህ አለው፤ “ማልደህ ተነሥተህ በፈርዖን ፊት ቁም፤ እንዲህም በለው፤ ‘የዕብራውያን አባት እንዲህ ይላል፤ “ሕዝቤ ያመልኩኝ ዘንድ ልቀቃቸው። ¹⁴በዚህ ጊዜ በምድር ሁሉ እንደ እኔ ያለ እንደሌለ ታውቅ ዘንድ፣ መቅሠፍቴን ሁሉ በአንተና በሹማምትህ፣ በሕዝብህም ላይ እሰዳለሁ። ¹⁵እስካሁን እጄን ዘርግቼ አንተንና ሕዝብህን በመቅሠፍት በመታሁ፣ ከምድርም ባጠፋኋችሁ ነበር። ¹⁶ነገር ግን ኀይሌን አሳይህ ዘንድ፣ ስሜም በምድር ሁሉ ይነገር ዘንድ አስነሣሁህ። ^a a v16 ጳውሎስ ይህን ጥቅስ በሮሜ 9፥17 ጠቅሶታል፤ የፈርዖን ዐመፅ እንኳ ስሙ በምድር ሁሉ እንዲታወቅ የአባታችንን ዐላማ አገለገለ። ¹⁷አሁንም ራስህን በሕዝቤ ላይ ታስነሣለህ፤ ልትለቃቸውም እምቢ ትላለህ። ¹⁸ነገ በዚህ ሰዓት ግብፅ ከተመሠረተች ጀምሮ እስካሁን ድረስ እንደ እርሱ ያልወረደ እጅግ የከፋ በረዶ አዘንባለሁ። ¹⁹አሁንም ልከህ ከብቶችህንና በሜዳ ያለህን ሁሉ ወደ ጥበቃ አስገባ፤ በሜዳ ቀርቶ ወደ ቤት ባልገባ ሰውና እንስሳ ሁሉ ላይ በረዶ ይወርዳል፤ ይሞታሉም።”’”

²⁰ከፈርዖን ሹማምት የአባታችንን ቃል የፈሩ ባሪያዎቻቸውንና ከብቶቻቸውን ፈጥነው ወደ ቤት አስገቡ፤ ²¹የአባታችንን ቃል ቸል ያለ ግን ባሪያዎቹንና ከብቶቹን በሜዳ ተወ።

²²ከዚያም አባታችን ሙሴን እንዲህ አለው፤ “እጅህን ወደ ሰማይ ዘርጋ፤ በግብፅ ሁሉ ላይ፣ በግብፅ ዳር እስከ ዳር ባሉ ሰዎች፣ እንስሳትና በሜዳ ባለ ተክል ሁሉ ላይ በረዶ ይወርዳል።”

²³ሙሴም በትሩን ወደ ሰማይ ዘረጋ፤ አባታችንም ነጎድጓድንና በረዶን ላከ፤ እሳትም ወደ ምድር ወረደ። አባታችን በግብፅ ምድር ላይ በረዶ አዘነበ። ²⁴በረዶ ነበረ፤ በበረዶውም መካከል ሳያቋርጥ የሚብለጨለጭ እሳት ነበረ፤ ግብፅ ሕዝብ ከሆነች ጀምሮ በምድሯ ሁሉ እንደ እርሱ ያለ ያልደረሰ እጅግ ከባድ ነበረ። ²⁵በግብፅ ዳር እስከ ዳር በረዶ በሜዳ ያለውን ሁሉ፣ ሰውንም እንስሳንም መታ፤ የሜዳውን ተክል ሁሉ መታ፤ የሜዳውንም ዛፍ ሁሉ ሰባበረ። ²⁶የእስራኤል ሕዝብ በሚኖርበት በጎሽን ምድር ብቻ በረዶ አልነበረም።

²⁷ፈርዖን ሙሴንና አሮንን አስጠርቶ እንዲህ አለ፤ “በዚህ ጊዜ በደልሁ፤ እግዚአብሔር ጻድቅ ነው፤ እኔና ሕዝቤ በድለናል። ²⁸አባትህን ለምንልን፤ የእግዚአብሔር ነጎድጓድና በረዶ በቅቶናልና። እለቃችኋለሁ፤ ከእንግዲህ አትቆዩም።”

²⁹ሙሴም እንዲህ አለው፤ “ከከተማዪቱ እንደ ወጣሁ እጆቼን ወደ አባታችን እዘረጋለሁ፤ ነጎድጓዱ ይቆማል፤ በረዶውም ያበቃል፤ ምድር የአባታችን እንደ ሆነች ታውቅ ዘንድ። ³⁰አንተና ሹማምትህ ግን አሁንም አባታችንን እንዳልፈራችሁ ዐውቃለሁ።”

³¹(ገብሱ ሰብሎ፣ ተልባውም አብቦ ስለ ነበር፣ ተልባውና ገብሱ ወደሙ። ³²ስንዴውና አጃው ዘግይተው ስለሚደርሱ አልወደሙም።)። ³³ሙሴም ከፈርዖን ተለይቶ ከከተማዪቱ ወጣ፤ እጆቹንም ወደ አባታችን ዘረጋ፤ ነጎድጓዱና በረዶው ቆሙ፤ ዝናቡም ከእንግዲህ በምድር ላይ አልዘነበም። ³⁴ፈርዖን ዝናቡ፣ በረዶውና ነጎድጓዱ እንደ ቆሙ ባየ ጊዜ፣ እንደ ገና በደለ፤ እርሱና ሹማምቱ ልባቸውን አደነደኑ። ³⁵ስለዚህ የፈርዖን ልብ ደነደነ፤ አባታችን በሙሴ በኩል እንደ ተናገረ፣ እስራኤልን ሊለቅ እምቢ አለ።