Pangentasan 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹Banjur Rama kita ngandika marang Musa: “Lungaa sowan marang Firaun, awit atine lan atine para abdine wis Dakatosake, supaya Aku bisa ndadekake pratandha-pratandhaKu ing antarane wong-wong mau. ²Lan supaya kowe nyritakake marang anakmu lan putumu, kepriye anggonKu wis moyoki wong Mesir lan ndadekake pratandha-pratandhaKu ing antarane, satemah kowe padha ngerti yen Aku iki Ramamu.”

³Musa lan Harun banjur sowan marang Firaun, sarta matur: “Mangkene pangandikane Ramane wong Ibrani: ‘Nganti pira suwene kowe ora gelem ngasorake awakmu ana ing ngarsaKu? Nglilanana umatKu lunga, supaya padha ngabekti marang Aku.’ ⁴Amarga manawa kowe ora gelem nglilani umatKu lunga, sesuk Aku bakal nekakake walang menyang wilayahmu. ⁵Walang-walang mau bakal nutupi salumahing bumi, nganti lemah ora katon, lan bakal mangan turahane udan es, sarta mangan saben wit kang thukul kanggo kowe ana ing ara-ara. ⁶Walang mau bakal ngebaki omahmu, omahe para abdimu, lan omahe sakehing wong Mesir—kang durung tau dideleng dening para leluhurmu lan para eyangmu, wiwit nalika isih ana ing bumi nganti saiki.” Musa banjur minger, nuli ninggalake Firaun.

⁷Para punggawane Firaun banjur munjuk: “Ngantos pinten dangunipun tiyang punika badhe dados jiret tumrap kita? Keparenga tiyang-tiyang punika kesah, supados saged ngabekti dhateng Allahipun. Punapa Paduka dereng pirsa bilih nagari Mesir sampun rusak?”

⁸Musa lan Harun banjur ditimbali bali marang ngarsane Firaun. Pangandikane Firaun: “Lungaa, padha ngabektia marang Allahmu. Nanging sapa wae sing arep lunga?”

⁹Ature Musa: “Kula sami badhe kesah kaliyan ingkang taksih nem tuwin ingkang sampun sepuh; anak-anak jaler, anak-anak estri, menda-menda saha lembu-lembu kula badhe sami kesah, awit kula sami ngawontenaken riyaya konjuk dhumateng Rama kawula.”

¹⁰Pangandikane Firaun marang wong-wong mau: “Muga-muga Allah nunggila karo kowe kabeh—kaya-kaya aku bakal nglilani kowe lunga karo anak-anakmu kang cilik! Delengen, kowe padha nduweni niyat ala. ¹¹Aja! Kang lunga ngabekti marang Allah kuwi mung kowe para wong lanang, awit pancen kuwi kang kokkarepake.” Firaun banjur nundhung wong-wong mau saka ngarsane.

¹²Banjur Rama kita ngandika marang Musa: “Acungna tanganmu ing sadhuwure tanah Mesir, supaya walang padha tekaa ngebaki tanah Mesir, lan mangan sakehing thethukulan ing tanah kono, kang isih kari saka udan es.”

¹³Musa banjur ngacungake tekene ing sadhuwure tanah Mesir, lan Rama kita nekakake angin saka wetan ngliwati tanah kono sadina muput lan sawengi natas; bareng esuk, angin mau nggawa walang-walang. ¹⁴Walang-walang mau banjur teka ngebaki tanah Mesir kabeh, sarta mencok ing saindenging wilayahe—banget akehe, durung tau ana walang kaya mangkono sadurunge, lan bakal ora ana maneh ing tembe. ¹⁵Walang-walang mau nutupi salumahing bumi kabeh, nganti dadi peteng, sarta mangan sakehing thethukulan ing lemah lan sakehing woh-wohan ing wit kang isih kari saka udan es—nganti ora ana kang ijo kang isih kari ing wit utawa ing thethukulan ara-ara ing saindenging tanah Mesir. ¹⁶Firaun banjur enggal-enggal nimbali Musa lan Harun, pangandikane: “Aku wis gawe dosa marang Allahmu lan marang kowe kabeh. ¹⁷Saiki apuranana dosaku iki mung sapisan iki wae, lan padha nyuwunna marang Allahmu supaya nyingkirake pati iki wae saka aku.”

¹⁸Musa banjur metu saka ngarsane Firaun, nuli ndedonga marang Rama kita. ¹⁹Banjur Rama kita ngowahi angin mau dadi angin saka kulon kang banter banget, kang ngangkat walang-walang mau lan nguncalake menyang Segara Abang; nganti siji wae ora ana walang kang kari ing saindenging wilayah Mesir. ²⁰Nanging Rama kita ngatosake atine Firaun, satemah panjenengane ora gelem nglilani wong Israel lunga.

Pepeteng Telung Dina

²¹Banjur Rama kita ngandika marang Musa: “Acungna tanganmu menyang langit, supaya pepeteng nutupi tanah Mesir—pepeteng kang kandel nganti bisa diraba.”

²²Musa banjur ngacungake tangane menyang langit; pepeteng kang kandel banjur nutupi tanah Mesir kabeh nganti telung dina. ²³Ora ana wong kang bisa weruh pepadhane, lan ora ana wong kang ngadeg saka panggonane nganti telung dina, nanging wong Israel kabeh padha oleh pepadhang ing omahe dhewe-dhewe.

²⁴Firaun banjur nimbali Musa, pangandikane: “Lungaa, padha ngabektia marang Allahmu. Anak-anakmu uga kena melu lunga—mung wedhus lan sapimu wae kang kudu koktinggal.”

²⁵Ature Musa: “Paduka ugi kedah maringi kurban-kurban saha kurban obaran dhateng kula, supados saged kula aturaken konjuk dhumateng Rama kawula. ²⁶Kewan-kewan ingon-ingon kula ugi kedah tumut kula sedaya—boten badhe wonten kuku setunggal kemawon ingkang kantun. Kula sami badhe mendhet sawatawis kangge ngabekti dhateng Rama kawula; kula dereng badhe sumerep punapa ingkang kedah kula aturaken kangge ngabekti dhateng Panjenenganipun, ngantos kula sami dumugi ing ngrika.”

²⁷Nanging Rama kita ngatosake atine Firaun, satemah panjenengane ora gelem nglilani wong-wong mau lunga. ²⁸Pangandikane Firaun marang Musa: “Lungaa saka ngarepku! Diati-ati—aja nganti weruh pasuryanku maneh, awit ing dina kowe weruh pasuryanku, kowe bakal mati.”

²⁹Ature Musa: “Leres pangandikan Paduka. Kula boten badhe ningali pasuryan Paduka malih ing salami-laminipun.”