ક્ષિતિજ પર તીડો

કરાથી જે કંઈ બચ્યું હતું તે ખાઈ જવા આપણા પિતા તીડ મોકલે છે, અને કંઈ લીલું રહેતું નથી; ફારુનના અધિકારીઓ તેને પૂછે છે કે મિસર બરબાદ થઈ ગયું છે તે શું તે જોતો નથી. પછી સ્પર્શી શકાય એવો ગાઢ અંધકાર ત્રણ દિવસ સુધી મિસરને ઘેરી લે છે, જ્યારે ઇઝરાયલ પાસે પ્રકાશ હોય છે. સોદાબાજીનો અંત ફારુન મૂસાને જીવલેણ ધમકી આપે ત્યારે આવે છે.

અધ્યાય 10.

પછી આપણા પિતાએ મૂસાને કહ્યું, “ફારુન પાસે જા, કેમ કે તેનું તથા તેના સેવકોનું હૃદય મેં કઠણ કર્યું છે, જેથી તેઓમાં મારાં ચિહ્નો હું મૂકું. અને તારા દીકરાને તથા પૌત્રને તું જણાવ કે મેં મિસરીઓની કેવી મશ્કરી કરી અને તેઓમાં મારાં ચિહ્નો મૂક્યાં, જેથી તમે જાણો કે હું તમારા પિતા છું.”

મૂસા તથા હારુને ફારુન પાસે જઈને કહ્યું, “હિબ્રૂઓના પિતા એમ કહે છે: ‘ક્યાં સુધી તું મારી આગળ નમ્ર થવાની ના પાડશે? મારા લોકોને જવા દે, જેથી તેઓ મારી સેવા કરે.’ કેમ કે જો તું મારા લોકોને જવા દેવાની ના પાડશે, તો કાલે હું તારા પ્રદેશમાં તીડો લાવીશ. તેઓ ભૂમિની સપાટી ઢાંકી દેશે, જમીન દેખાશે નહિ, કરાથી તારા માટે જે બચ્યું તે ખાઈ જશે, અને ખેતરમાં તારા માટે ઊગતું દરેક ઝાડ ખાઈ જશે. તારાં ઘરો, તારા સેવકોનાં ઘરો, તથા સર્વ મિસરીઓનાં ઘરો તેઓ ભરી દેશે—જેવું તારા પૂર્વજોએ કે પિતૃઓએ પૃથ્વી પરના તેમના દિવસોથી આજ સુધી કદી જોયું નથી.” પછી તે પાછો ફરીને ફારુન પાસેથી ચાલ્યો ગયો.

ફારુનના અધિકારીઓએ કહ્યું, “ક્યાં સુધી આ માણસ આપણને ફસાવશે? લોકોને જવા દો, જેથી તેઓ પોતાના ઈશ્વરની સેવા કરે. શું તમે હજી જાણતા નથી કે મિસર પાયમાલ થઈ ગયું છે?”

મૂસા તથા હારુનને ફારુન પાસે પાછા લાવવામાં આવ્યા. તેણે કહ્યું, “જાઓ, ઈશ્વરની સેવા કરો. પણ કોણ કોણ જશે?”

મૂસાએ કહ્યું, “અમારાં જુવાન તથા વૃદ્ધ સાથે અમે જઈશું; અમારા દીકરાઓ, દીકરીઓ, ઘેટાંબકરાં તથા ઢોરઢાંક સાથે અમે જઈશું, કેમ કે અમારા પિતાને માટે અમારે ઉત્સવ છે.”

તેણે તેઓને કહ્યું, “ઈશ્વર તમારી સાથે રહો—જાણે હું તમને તથા તમારાં બાળકોને જવા દઈશ! જુઓ, તમારા મનમાં દુષ્ટતા છે. ના! તમે પુરુષો જઈને ઈશ્વરની સેવા કરો, કેમ કે એ જ તમે ઇચ્છો છો.” પછી ફારુને તેઓને પોતાની હજૂરમાંથી કાઢી મૂક્યા.

પછી આપણા પિતાએ મૂસાને કહ્યું, “મિસર પર તારો હાથ લંબાવ, જેથી મિસર પર તીડો ચઢી આવે અને કરાથી જે બચ્યું તે ભૂમિનો દરેક છોડ ખાઈ જાય.”

મૂસાએ મિસર પર પોતાની લાકડી લંબાવી, અને આપણા પિતાએ આખો દિવસ તથા આખી રાત દેશ પર પૂર્વનો પવન ફૂંક્યો; સવાર થતાં સુધીમાં તે પવન તીડોને લઈ આવ્યો. આખા મિસર પર તીડો ચઢી આવ્યાં, અને તેના સમગ્ર પ્રદેશમાં ઊતરી પડ્યાં—એવાં ભારે કે તેના જેવાં અગાઉ કદી થયાં નહોતાં, ને ફરી કદી થશે પણ નહિ. તેઓએ આખી ભૂમિની સપાટી ઢાંકી દીધી, તેથી તે અંધકારમય થઈ ગઈ, અને ભૂમિનો દરેક છોડ તથા કરાથી બચેલાં ઝાડનાં સર્વ ફળ ખાઈ ગયાં—આખા મિસર દેશમાં ઝાડ પર કે ખેતરના છોડ પર કશું લીલું રહ્યું નહિ. ત્યારે ફારુને ઉતાવળે મૂસા તથા હારુનને બોલાવીને કહ્યું, “મેં તમારા ઈશ્વરની વિરુદ્ધ તથા તમારી વિરુદ્ધ પાપ કર્યું છે. કૃપા કરીને ફક્ત આ એક વાર મારું પાપ માફ કરો, અને તમારા ઈશ્વરને વિનંતી કરો કે તે મારાથી ફક્ત આ મરણ દૂર કરે.”

પછી મૂસાએ ફારુન પાસેથી બહાર જઈને આપણા પિતાને વિનંતી કરી. પછી આપણા પિતાએ પવનને ફેરવીને ખૂબ પ્રબળ પશ્ચિમનો પવન બનાવ્યો, જેણે તીડોને ઉપાડીને રાતા સમુદ્રમાં નાખી દીધાં; આખા મિસરના પ્રદેશમાં એક પણ તીડ રહ્યું નહિ. પણ આપણા પિતાએ ફારુનનું હૃદય કઠણ કર્યું, અને તેણે ઇઝરાયલના લોકોને જવા દીધા નહિ.

અંધકારના ત્રણ દિવસ

પછી આપણા પિતાએ મૂસાને કહ્યું, “આકાશ તરફ તારો હાથ લંબાવ, જેથી મિસર દેશ પર અંધકાર છવાઈ જાય—એવો ગાઢ અંધકાર કે જે સ્પર્શી શકાય.”

મૂસાએ આકાશ તરફ પોતાનો હાથ લંબાવ્યો; ત્રણ દિવસ સુધી આખા મિસર દેશ પર ગાઢ અંધકાર છવાઈ ગયો. ત્રણ દિવસ સુધી કોઈ એકબીજાને જોઈ શક્યું નહિ, અને કોઈ પોતાની જગ્યાએથી ઊઠ્યું નહિ, પણ સર્વ ઇઝરાયલીઓના ઘરોમાં અજવાળું હતું.

ફારુને મૂસાને બોલાવીને કહ્યું, “જાઓ, તમારા ઈશ્વરની સેવા કરો. તમારાં બાળકો પણ ભલે જાય—ફક્ત તમારાં ઘેટાંબકરાં તથા ઢોરઢાંક અહીં રહેવા દો.”

મૂસાએ કહ્યું, “તમારે અમને યજ્ઞો તથા દહનીયાર્પણો પણ આપવાં પડશે, જેથી અમે અમારા પિતાને તે ચઢાવીએ. અમારાં ઢોર પણ અમારી સાથે આવવાં જોઈએ—એક ખરી પણ પાછળ રહેશે નહિ. અમારા પિતાની સેવા કરવા માટે તેમાંથી કેટલાંક અમે લઈ જઈશું; અમે ત્યાં પહોંચીએ નહિ ત્યાં સુધી અમારે તેમની સેવા કરવા શાની જરૂર પડશે તે અમે જાણીશું નહિ.”

પણ આપણા પિતાએ ફારુનનું હૃદય કઠણ કર્યું, અને તે તેઓને જવા દેવા રાજી થયો નહિ. ફારુને તેને કહ્યું, “મારી પાસેથી ચાલ્યો જા! સાવધાન રહેજે—ફરી મારું મોં જોતો નહિ, કેમ કે જે દિવસે તું મારું મોં જોશે, તે દિવસે તું મરશે.”

મૂસાએ કહ્યું, “તું સાચું બોલ્યો. હું ફરી કદી તારું મોં જોઈશ નહિ.”