Simeut di Lalangit
Rama urang ngirim simeut pikeun ngahakan naon bae anu kaliwat ku hujan és, nepi ka taya nu héjo nu nyésa; ponggawa-ponggawa Piraun nanya ka manehna, naha teu nempo yen Mesir geus ruksak. Tuluy poek anu kandelna nepi ka karasa ku leungeun nutupan Mesir tilu poe, ari urang Israil mah caang. Tawar-tawaran réngsé ku Piraun ngancam nyawa Musa.
10 1Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Geura indit ka Piraun, sabab Kami geus nyieun hatena jeung hate para ponggawana jadi teuas, supaya Kami bisa mintonkeun tanda-tanda ti Kami ka maranehna. 2Caritakeun ka anak jeung incu maneh, kumaha Kami geus ngahihina urang Mesir sarta netepkeun tanda-tanda ti Kami di maranehna, supaya maraneh nyaho yen Kami teh Rama maraneh.”
3Musa jeung Harun tuluy indit ka Piraun, pokna, “Kieu pangandika Rama urang Ibrani: ‘Nepi ka iraha maneh embung ngarendahkeun diri di payuneun Kami? Bebaskeun umat Kami, supaya bisa ngabakti ka Kami.’ 4Sabab lamun maneh embung ngabebaskeun umat Kami, isukan Kami rek ngadatangkeun simeut ka wewengkon maneh. 5Simeut-simeut teh bakal nutupan beungeut taneuh, nepi ka taneuh teu katingali, bakal ngahakanan sesa-sesa anu ditinggalkeun ku hujan es, sarta bakal ngahakanan unggal tangkal anu jaradi di tegalan maneh. 6Imah-imah maneh, imah para ponggawa maneh, jeung imah sakabeh urang Mesir bakal pinuh ku simeut—nu saumur-umur teu kungsi katarenjo ku karuhun maneh, ti mimiti maranehna aya di ieu dunya nepi ka kiwari.” Tuluy Musa ngalieus terus ninggalkeun Piraun.
7Para ponggawa Piraun ngaromong, “Nepi ka iraha ieu jelema bakal ngajiret urang? Jurungkeun bae eta jalma-jalma teh indit, supaya bisa ngabakti ka Allahna. Naha anjeun teu acan uninga yen nagara Mesir geus ancur?”
8Musa jeung Harun tuluy dibawa deui ka payuneun Piraun. “Jung geura indit, ngabarakti ka Allah,” ceuk Piraun. “Tapi saha bae nu rek arindit?”
9Waler Musa, “Kami rek arindit jeung barudak ngora katut nu karolot; anak lalaki, anak awewe, domba, jeung sapi—kabeh rek dibarawa, sabab kami rek ngayakeun pesta ka Rama kami.”
10Tapi ceuk Piraun ka maranehna, “Sing disarengan ku Allah—siga rek diidinan bae maneh jeung barudak maneh arindit! Tuh tenjo, maneh teh boga niat jahat. 11Teu meunang! Ngan maraneh lalaki wungkul anu meunang indit ngabakti ka Allah, da kitu pangersa maraneh.” Tuluy Piraun ngusir maranehna ti payuneunana.
12Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Acungkeun leungeun maneh ka sakuliah tanah Mesir, supaya simeut datang ka Mesir sarta ngahakanan sakabeh tutuwuhan di eta nagara, nya eta sesa-sesa ti hujan es.”
13Musa tuluy ngacungkeun iteukna ka sakuliah tanah Mesir, tuluy Rama urang niupkeun angin ti wetan ka eta nagara sapapanjang beurang jeung peuting; barang isuk-isuk, eta angin geus mawa simeut. 14Simeut-simeut teh ngagimbung ka sakuliah tanah Mesir, nyampak di sakabeh wewengkonna—kacida lobana, nepi ka memehna tacan kungsi aya nu kitu, sarta sapandeuritna moal aya deui nu saperti kitu. 15Simeut-simeut teh nutupan sakuliah beungeut taneuh nepi ka poek, tuluy ngahakanan sakabeh tutuwuhan di darat katut sakabeh bungbuahan tangkal sesa hujan es—nepi ka euweuh pisan nu hejo nu nyesa, boh dina tangkal boh dina tutuwuhan di tegalan, di sakuliah tanah Mesir. 16Piraun tuluy buru-buru nyaur Musa jeung Harun, pokna, “Kami geus boga dosa ka Allah maraneh jeung ka maraneh. 17Panghampura heula dosa kami ngan sakali ieu bae, tuluy pangnedakeun ka Allah maraneh sangkan nyingkahkeun ieu balai paeh ti kami.”
18Musa tuluy kaluar ti payuneun Piraun, terus neneda ka Rama urang. 19Tuluy Rama urang ngarobah eta angin jadi angin ti kulon anu kacida tarikna, anu ngangkat simeut-simeut tuluy ngaburakeun ka Laut Beureum; nepi ka teu aya hiji-hiji acan simeut anu nyesa di sakuliah wewengkon Mesir. 20Tapi Rama urang nyieun hate Piraun jadi teuas, nepi ka manehna teu daek ngabebaskeun urang Israil.
Poek Tilu Poe
21Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Acungkeun leungeun maneh ka langit, supaya aya poek nu nutupan tanah Mesir—poek anu kandel nepi ka bisa dirampa.”
22Musa tuluy ngacungkeun leungeunna ka langit; sanggeus kitu poek nu kandel pisan nutupan sakuliah tanah Mesir salila tilu poe. 23Teu aya saurang-urang acan anu bisa nenjo batur, sarta teu aya nu wani ingkah ti tempatna salila tilu poe, tapi sakabeh urang Israil mah di imahna aya caang.
24Piraun tuluy nyaur Musa, pokna, “Jung geura indit, ngabarakti ka Allah maraneh. Barudak maraneh oge meunang milu—ngan domba jeung sapi maraneh kudu ditinggalkeun di dieu.”
25Waler Musa, “Anjeun oge kudu mere ka kami sato-sato pikeun kurban jeung kurban beuleuman, pikeun dihaturkeun ka Rama kami. 26Ingon-ingon kami oge kudu dibawa—najan ngan sakuku-kukuna ge teu meunang ditinggalkeun. Sawareh rek dipake ngabakti ka Rama kami; kami can nyaho naon anu kudu dikurbankeun pikeun ngabakti ka Mantenna nepi ka kami anjog ka ditu.”
27Tapi Rama urang nyieun hate Piraun jadi teuas, nepi ka manehna teu daekeun ngabebaskeun maranehna. 28Ceuk Piraun ka Musa, “Geura nyingkah ti dieu! Sing inget—ulah nenjo deui beungeut kami, sabab dina poe maneh nenjo beungeut kami, maneh bakal paeh.”
29Waler Musa, “Leres saur anjeun. Kami moal rek nenjo deui beungeut anjeun.”