اُفق تي ٽڏا

اسان جو پيءُ ماڪڙ موڪلي ٿو ته جيڪو ڪجهه ڳڙن کان بچيو هو اهو کائي وڃي، ايتري تائين جو ڪا به سائي شيءِ نٿي بچي؛ فرعون جا عملدار کانئس پڇن ٿا ته ڇا هو نٿو ڏسي ته مصر برباد ٿي ويو آهي. پوءِ اهڙي گهاٽي اونداهي، جيڪا محسوس ڪري سگهجي، ٽن ڏينهن تائين مصر کي ورائي ٿي، جڏهن ته اسرائيل وٽ روشني آهي. سوديبازي تڏهن ختم ٿئي ٿي جڏهن فرعون موسيٰ کي جان سان مارڻ جي ڌمڪي ڏئي ٿو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–6, 12, 21

باب 10.

پوءِ اسان جي پيءُ موسىٰ کي فرمايو تہ ”فرعون وٽ وڃ، ڇاڪاڻ تہ مون هن جي دل ۽ هن جي نوڪرن جون دليون سخت ڪيون آهن، تہ جيئن انهن ۾ پنهنجا نشان رکان. پنهنجي پٽ ۽ پوٽي کي ٻڌاءِ تہ مون مصرين سان ڪيئن ٺٺولي ڪئي ۽ انهن ۾ پنهنجا نشان ڪيئن رکيا، تہ جيئن اوهان ڄاڻو تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان.“

موسىٰ ۽ هارون فرعون وٽ وڃي چيائونس تہ ”عبرانين جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي: ’تون ڪيستائين منهنجي اڳيان نمائو ٿيڻ کان انڪار ڪندين؟ منهنجي قوم کي وڃڻ ڏي، تہ هو منهنجي عبادت ڪن.‘ ڇاڪاڻ تہ جيڪڏهن تون منهنجي قوم کي وڃڻ ڏيڻ کان انڪار ڪندين، تہ سڀاڻي آءٌ تنهنجي علائقي ۾ ٽڏا آڻيندس. اهي زمين جي مٿاڇري کي ڍڪي ڇڏيندا، تہ جيئن زمين لڪي وڃي؛ ڳڙن کان پوءِ جيڪو بچيو آهي سو کائي ويندا، ۽ پوک ۾ تو لاءِ اُڀريل هر وڻ بہ کائي ويندا. اهي تنهنجن گھرن، تنهنجن نوڪرن جي گھرن ۽ سڀني مصرين جي گھرن کي ڀري ڇڏيندا، اهڙا جيڪي تنهنجي پيءُ ڏاڏن ڌرتيءَ تي پنهنجن ڏينهن کان وٺي اڄ تائين ڪڏهن نہ ڏٺا هئا.“ پوءِ هو موٽي فرعون وٽان هليو ويو.

فرعون جي عملدارن چيو تہ ”هي ماڻهو ڪيستائين اسان لاءِ ڦندو بڻيل رهندو؟ ماڻهن کي وڃڻ ڏيو، تہ هو پنهنجي خدا جي عبادت ڪن. ڇا اوهان کي اڃا خبر ناهي تہ مصر برباد ٿي ويو آهي؟“

موسىٰ ۽ هارون کي وري فرعون وٽ آندو ويو، تہ هن چيو تہ ”وڃو، خدا جي عبادت ڪريو. پر ڪير ڪير وڃندو؟“

موسىٰ چيو تہ ”اسين پنهنجن ننڍن ۽ وڏن سان گڏ وينداسين؛ پٽن، ڌيئرن، ڌڻ ۽ ڍورن سان گڏ وينداسين، ڇاڪاڻ تہ اسان کي اسان جي پيءُ جي عيد ملهائڻي آهي.“

هن کين چيو تہ ”خدا اوهان سان گڏ هجي—ڄڻ تہ آءٌ اوهان کي ۽ اوهان جي ننڍن ٻارن کي وڃڻ ڏيندس! ڏسو، اوهان جي دل ۾ بڇڙائي آهي. نہ! اوهين مرد وڃو ۽ خدا جي عبادت ڪريو، ڇاڪاڻ تہ اوهان اهو ئي گھرو ٿا.“ پوءِ فرعون کين پنهنجي اڳيان کان ڪڍي ڇڏيو.

پوءِ اسان جي پيءُ موسىٰ کي فرمايو تہ ”پنهنجو هٿ مصر مٿان ڊگھو ڪر، تہ جيئن ٽڏا مصر تي اچي وڃن ۽ ملڪ جو هر ٻوٽو، جيڪو ڳڙن ڇڏيو آهي، کائي وڃن.“

موسىٰ پنهنجي لٺ مصر مٿان ڊگھي ڪئي، تہ اسان جي پيءُ سڄو ڏينهن ۽ سڄي رات اوڀر جو واءُ ملڪ تي هلايو؛ صبح ٿيڻ تائين ان واءَ ٽڏا آڻي ڇڏيا. ٽڏا سڄي مصر مٿان اچي ويا ۽ ان جي سڄي علائقي ۾ ويهي رهيا—اهڙا سخت جو انهن جهڙا نہ اڳ ڪڏهن هئا ۽ نہ وري ڪڏهن ايندا. سڄي ملڪ جي مٿاڇري کي ڍڪي ڇڏيائون، جنهن ڪري ملڪ اونداهو ٿي ويو؛ ملڪ جو هر ٻوٽو ۽ وڻن جو اهو سڄو ميوو کائي ويا جيڪو ڳڙن بچايو هو—مصر جي سڄي ملڪ ۾ نہ وڻ تي ۽ نہ پوک جي ٻوٽي تي ڪو سائو ڪجھ بچيو. تنهنڪري فرعون جلدي موسىٰ ۽ هارون کي گھرائي چيو تہ ”مون اوهان جي خدا جي خلاف ۽ اوهان جي خلاف گناھ ڪيو آهي. مهرباني ڪري رڳو هن ڀيري منهنجو گناھ معاف ڪريو، ۽ اوهان جي خدا کي منٿ ڪريو تہ هو رڳو هيءَ موت مون کان هٽائي ڇڏي.“

تنهنڪري موسىٰ فرعون وٽان نڪري اسان جي پيءُ آڏو منٿ ڪيائين. پوءِ اسان جي پيءُ واءَ کي مٽائي تمام تيز اولھ جو واءُ بڻائي ڇڏيو، جنهن ٽڏا کڻي ڳاڙهي سمنڊ ۾ اڇلايا؛ مصر جي سڄي علائقي ۾ هڪ بہ ٽڏو نہ بچيو. پر اسان جي پيءُ فرعون جي دل سخت ڪئي، ۽ هن اسرائيل جي ماڻهن کي وڃڻ نہ ڏنو.

ٽن ڏينهن جي اونداهي

پوءِ اسان جي پيءُ موسىٰ کي فرمايو تہ ”پنهنجو هٿ آسمان ڏانهن ڊگھو ڪر، تہ جيئن مصر جي ملڪ تي اونداهي ڇانئجي وڃي—اهڙي گھاٽي اونداهي جيڪا ڇهي سگھجي.“

موسىٰ پنهنجو هٿ آسمان ڏانهن ڊگھو ڪيو؛ ٽن ڏينهن تائين مصر جي سڄي ملڪ تي گھاٽي اونداهي ڇانئجي وئي. ڪو بہ ڪنهن کي ڏسي نہ سگھيو، ۽ ٽن ڏينهن تائين ڪو بہ پنهنجي جاءِ تان نہ اٿيو، پر سڀني اسرائيلين جي گھرن ۾ روشني هئي.

فرعون موسىٰ کي گھرائي چيو تہ ”وڃو، پنهنجي خدا جي عبادت ڪريو. اوهان جا ٻار بہ وڃي سگھن ٿا—رڳو پنهنجا ڌڻ ۽ ڍور ڇڏي وڃو.“

موسىٰ چيو تہ ”اوهان کي بہ اسان کي قربانيون ۽ سوختني قربانيون ڏيڻيون پونديون، جيڪي اسين اسان جي پيءُ آڏو پيش ڪريون. اسان جو مال بہ اسان سان گڏ هلندو—هڪ کر بہ پويان نہ رهندو. انهن مان ڪجھ کڻي اسان جي پيءُ جي عبادت ڪنداسين؛ جيستائين اتي نہ پهچنداسين، تيستائين اسان کي خبر نہ پوندي تہ سندس عبادت لاءِ اسان کي ڇا گھرجي.“

پر اسان جي پيءُ فرعون جي دل سخت ڪئي، تہ هو کين وڃڻ ڏيڻ تي راضي نہ ٿيو. فرعون چيائينس تہ ”مون وٽان هليو وڃ! خبردار، وري منهنجو منهن نہ ڏسجانءِ، ڇاڪاڻ تہ جنهن ڏينهن تون منهنجو منهن ڏسندين، تنهن ڏينهن مرندين.“

موسىٰ چيو تہ ”تو سچ چيو. آءٌ وري ڪڏهن تنهنجو منهن نہ ڏسندس.“