ฝูงกบท่วมแผ่นดิน
กบแห่กันเข้าไปในเตาอบและบนที่นอน ฟาโรห์กำหนดให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ภัยพ้นไป แต่เมื่อได้รับการบรรเทาแล้วก็กลับใจแข็งกระด้าง ฝุ่นดินกลายเป็นริ้นที่พวกนักเวทเลียนแบบไม่ได้ ในภัยแมลงวัน พระบิดาของเราทรงขีดเส้นแบ่ง ทรงรักษาแผ่นดินโกเชนไว้ไม่ให้มีแมลงวัน เพื่อให้อียิปต์รู้ว่าแผ่นดินนี้เป็นของใคร
8 1พระบิดาของเราพูดกับโมเสสว่า “จงไปหาฟาโรห์และบอกเขาว่า ‘พระบิดาของเราพูดดังนี้ จงปล่อยประชากรของเราไป เพื่อพวกเขาจะได้ปรนนิบัติเรา’” 2แต่ถ้าเจ้าไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป เราจะให้ฝูงกบเป็นภัยพิบัติทั่วทั้งแผ่นดินของเจ้า 3แม่น้ำไนล์จะเต็มไปด้วยฝูงกบที่ขึ้นมาและเข้าไปในบ้านของเจ้า ในห้องนอนและบนเตียงของเจ้า ในบ้านของข้าราชการและประชาชนของเจ้า ในเตาอบและอ่างนวดแป้งของเจ้า 4ฝูงกบจะขึ้นมาบนตัวเจ้า บนประชาชนของเจ้า และบนข้าราชการทั้งหมดของเจ้า 5พระบิดาของเราพูดกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนว่า ‘จงเหยียดมือที่ถือไม้เท้าของเจ้าออกเหนือแม่น้ำ ลำคลอง และบึงทั้งหลาย แล้วทำให้ฝูงกบขึ้นมาเหนือแผ่นดินอียิปต์’”
6อาโรนเหยียดมือออกเหนือน้ำทั้งหลายของอียิปต์ แล้วฝูงกบก็ขึ้นมาปกคลุมแผ่นดินอียิปต์ 7แต่พวกนักเล่นกลก็ทำเช่นเดียวกันด้วยเวทมนตร์ของพวกเขา ทำให้ฝูงกบขึ้นมาเหนือแผ่นดินอียิปต์
8ฟาโรห์เรียกโมเสสกับอาโรนมาและพูดว่า “จงวิงวอนพระเจ้าให้กำจัดฝูงกบไปจากเราและจากประชาชนของเรา แล้วเราจะปล่อยให้ประชากรไปถวายเครื่องบูชาแก่พระเจ้า”
9โมเสสพูดกับฟาโรห์ว่า “ขอให้เป็นเกียรติแก่ท่าน ขอท่านกำหนดเวลาเอง ว่าข้าพเจ้าควรอธิษฐานเผื่อท่าน ข้าราชการ และประชาชนของท่านเมื่อใด เพื่อให้ฝูงกบถูกกำจัดไปจากท่านและจากบ้านเรือนของท่าน เหลืออยู่แต่ในแม่น้ำไนล์เท่านั้น”
10ฟาโรห์ตอบว่า “พรุ่งนี้” โมเสสจึงตอบว่า “ขอให้เป็นไปตามที่ท่านพูด เพื่อท่านจะได้รู้ว่าไม่มีผู้ใดเสมอเหมือนพระบิดาของเรา
11ฝูงกบจะไปจากท่าน จากบ้านเรือน ข้าราชการ และประชาชนของท่าน เหลืออยู่แต่ในแม่น้ำไนล์เท่านั้น”
12โมเสสกับอาโรนออกไปจากฟาโรห์ แล้วโมเสสร้องทูลต่อพระบิดาของเราเรื่องฝูงกบที่พระองค์ทำให้เกิดขึ้นกับฟาโรห์ 13พระบิดาของเราทำตามที่โมเสสขอ ฝูงกบตายในบ้านเรือน ในลานบ้าน และในทุ่งนา 14ผู้คนเก็บซากกบมากองสุมกันเป็นกองใหญ่ แผ่นดินก็ส่งกลิ่นเหม็น 15แต่เมื่อฟาโรห์เห็นว่าสถานการณ์บรรเทาลง เขาก็ทำใจแข็งกระด้างและไม่ยอมฟังพวกเขา ตามที่พระบิดาของเราพูดไว้
ริ้นจากฝุ่นดิน
16พระบิดาของเราพูดกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนว่า จงเหยียดไม้เท้าของเจ้าออกและฟาดลงบนฝุ่นดิน แล้วฝุ่นนั้นจะกลายเป็นริ้นทั่วทั้งแผ่นดินอียิปต์”
17พวกเขาก็ทำตามนั้น อาโรนเหยียดมือที่ถือไม้เท้าออกและฟาดลงบนฝุ่นดิน แล้วริ้นก็มาเกาะทั้งคนและสัตว์ ฝุ่นดินทั้งหมดกลายเป็นริ้นทั่วทั้งแผ่นดินอียิปต์ 18พวกนักเล่นกลพยายามใช้เวทมนตร์ของพวกเขาเพื่อทำให้เกิดริ้น แต่ทำไม่ได้ ริ้นจึงเกาะเต็มทั้งคนและสัตว์ 19พวกนักเล่นกลพูดกับฟาโรห์ว่า “นี่คือนิ้วพระหัตถ์ของพระเจ้า” แต่ใจของฟาโรห์ยังคงแข็งกระด้าง เขาไม่ยอมฟังพวกเขา ตามที่พระบิดาของเราพูดไว้
เส้นแบ่งที่โกเชน
20พระบิดาของเราพูดกับโมเสสว่า “จงตื่นแต่เช้าตรู่และไปยืนอยู่ต่อหน้าฟาโรห์ขณะที่เขาออกไปที่ริมน้ำ แล้วบอกเขาว่า ‘พระบิดาของเราพูดดังนี้ จงปล่อยประชากรของเราไป เพื่อพวกเขาจะได้ปรนนิบัติเรา
21“ถ้าเจ้าไม่ยอมปล่อยประชากรของเราไป เราจะส่งฝูงเหลือบมาตอมเจ้า ข้าราชการ ประชาชน และบ้านเรือนของเจ้า บ้านเรือนของชาวอียิปต์จะเต็มไปด้วยฝูงเหลือบ แม้แต่พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่ก็เช่นกัน 22ในวันนั้นเราจะแยกแผ่นดินโกเชนที่ประชากรของเราอาศัยอยู่ออกไว้ต่างหาก เพื่อจะไม่มีฝูงเหลือบอยู่ที่นั่น เพื่อเจ้าจะได้รู้ว่าเรา พระบิดาของเจ้า อยู่ท่ามกลางแผ่นดินนี้ 23เราจะแยกความแตกต่างระหว่างประชากรของเรากับประชาชนของเจ้า พรุ่งนี้หมายสำคัญนี้จะเกิดขึ้น’”
24พระบิดาของเราก็ทำเช่นนั้น ฝูงเหลือบจำนวนมหาศาลเข้าไปเต็มวังของฟาโรห์และบ้านเรือนของข้าราชการ ทั่วทั้งแผ่นดินอียิปต์ แผ่นดินก็เสียหายเพราะฝูงเหลือบ
25ฟาโรห์เรียกโมเสสกับอาโรนมาและพูดว่า “จงไปถวายเครื่องบูชาแก่พระเจ้าของเจ้าในแผ่นดินนี้”
26แต่โมเสสพูดว่า “การทำเช่นนั้นไม่ถูกต้อง เพราะสิ่งที่พวกเราถวายเป็นเครื่องบูชาแก่พระบิดาของเรานั้นเป็นสิ่งน่ารังเกียจสำหรับชาวอียิปต์ ถ้าพวกเราถวายสิ่งที่พวกเขารังเกียจต่อหน้าต่อตาพวกเขา พวกเขาจะไม่เอาหินขว้างพวกเราหรือ 27พวกเราต้องเดินทางสามวันเข้าไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อถวายเครื่องบูชาแก่พระบิดาของเรา ตามที่พระองค์สั่งพวกเรา”
28ฟาโรห์พูดว่า “เราจะปล่อยให้พวกเจ้าไปถวายเครื่องบูชาแก่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าในถิ่นทุรกันดาร เพียงแต่อย่าไปไกลเกินไป จงวิงวอนเผื่อเราด้วย”
29โมเสสจึงพูดว่า “ทันทีที่ข้าพเจ้าจากท่านไป ข้าพเจ้าจะวิงวอนต่อพระบิดาของเรา แล้วพรุ่งนี้ฝูงเหลือบจะไปจากฟาโรห์ จากข้าราชการ และจากประชาชนของท่าน ขอเพียงฟาโรห์อย่าหลอกลวงอีกด้วยการไม่ยอมปล่อยประชากรไปถวายเครื่องบูชาแก่พระบิดาของเรา” 30โมเสสจึงออกไปจากฟาโรห์และวิงวอนต่อพระบิดาของเรา 31พระบิดาของเราทำตามที่โมเสสขอ พระองค์กำจัดฝูงเหลือบไปจากฟาโรห์ จากข้าราชการ และจากประชาชน ไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว 32แต่ฟาโรห์ก็ทำใจแข็งกระด้างอีกครั้งในคราวนี้ เขาจึงไม่ยอมปล่อยประชากรไป