رسولن جا ڪم 16 FHB Father's Heart Bible™

16 ¹پولس دربي ۽ لسترا ڏانهن وڌيو. اتي تيمتھيس نالي هڪ شاگرد هو، جيڪو ايمان آڻيندڙ يهودي عورت جو پٽ هو، پر سندس پيءُ يوناني هو. ²لسترا ۽ ايڪونيم جا ڀائر هن جي باري ۾ سٺي راءِ رکندا هئا. ³پولس چاهيو تہ هو ساڻس گڏ سفر ڪري، تنهنڪري انهن هنڌن جي يهودين جي ڪري کيس وٺي سندس ختنو ڪيائين، ڇاڪاڻ تہ سڀني کي خبر هئي تہ سندس پيءُ يوناني هو. ⁴شهرن مان لنگهندي هنن اهي فيصلا، جيڪي يروشلم ۾ رسولن ۽ بزرگن ڪيا هئا، کين پهچايا تہ جيئن اهي انهن تي عمل ڪن. ⁵سو ڪليسيائون ايمان ۾ مضبوط ٿينديون ويون ۽ روز بروز تعداد ۾ وڌنديون ويون.

پيءُ کين مکدونيا ڏانهن سڏي ٿو

⁶ڇاڪاڻ تہ پاڪ روح کين ايشيا ۾ ڪلام ٻڌائڻ کان روڪيو هو، تنهنڪري هو فريگيا ۽ گلتيا واري علائقي مان لنگهي ويا. ⁷ميسيا جي ويجهو پهچي هنن بتھينيا ۾ داخل ٿيڻ جي ڪوشش ڪئي، پر يسوع جي روح کين اجازت نہ ڏني. ⁸تنهنڪري ميسيا کان لنگهي هو ترواس ڏانهن لهي آيا. ⁹پولس رات جو هڪ رويا ڏٺائين: هڪ مکدونيائي ماڻهو بيٺو هو ۽ ساڻس منٿ ڪندي چيائين تہ ”مکدونيا ۾ اچي اسان جي مدد ڪر.“ ¹⁰هن جي اها رويا ڏسڻ کان پوءِ اسان فوري مکدونيا وڃڻ جي ڪوشش ڪئي، ڇاڪاڻ تہ اسان سمجهيو تہ اسان جي پيءُ اسان کي سڏيو آهي تہ کين خوشخبري ٻڌايون.

فلپي ۾ لديا پنهنجي دل کولي ٿي

¹¹سو اسين ترواس کان ٻيڙيءَ ۾ روانا ٿي سڌو سامٿراڪي پهتاسين، ۽ ٻئي ڏينهن نيپولس. ¹²اتان فلپي وياسين، جيڪو مکدونيا جي ان ضلعي جو هڪ اهم شهر ۽ رومي نوآبادي هو. اتي اسين ڪيترائي ڏينهن رهياسين.

¹³سبت جي ڏينهن اسين دروازي کان ٻاهر هڪ ندي ڏانهن نڪتاسين، اهو سمجهي تہ اتي دعا جي جاءِ هوندي. اتي ويهي اسان گڏ ٿيل عورتن سان ڳالهايو. ¹⁴ٿياتيرا جي لديا نالي هڪ عورت، جيڪا ارغواني ڪپڙو وڪڻندي هئي ۽ اسان جي پيءُ جي عبادت ڪندي هئي، ٻڌي رهي هئي. خداوند پولس جي ڳالهين لاءِ سندس دل کولي ڇڏي. ¹⁵جڏهن هوءَ ۽ سندس گهراڻي وارا بپتسما وٺي چڪا، تڏهن اسان کي زور ڀريائين تہ ”جيڪڏهن اوهان مون کي خداوند سان وفادار سمجهو ٿا، تہ منهنجي گهر اچي رهو.“ ۽ اسان کي مڃائي ورتائين.

خوشخبريءَ جي ڪري قيد

¹⁶جڏهن اسين دعا واري جاءِ ڏانهن ٿي ويا، تڏهن اسان کي هڪ ٻانهي ڇوڪري ملي، جنهن ۾ غيب ڏسڻ وارو روح هو؛ هوءَ غيب جي خبر ڏيڻ سان پنهنجن مالڪن لاءِ وڏو نفعو ڪمائي ڏيندي هئي. ¹⁷هوءَ پولس ۽ اسان جي پويان لڳي رڙيون ڪندي چوندي هئي تہ ”هي ماڻهو سڀ کان مٿانهين خدا جا ٻانها آهن، جيڪي اوهان کي نجات جو رستو ٻڌائين ٿا.“ ¹⁸هوءَ ڪيترن ئي ڏينهن ائين ڪندي رهي. پولس سخت ڪاوڙجي، موٽي ان روح کي چيائين تہ ”آءٌ تو کي يسوع مسيح جي نالي ۾ حڪم ڏيان ٿو تہ هن مان نڪري وڃ.“ ساڳيءَ گهڙيءَ اهو نڪري ويو.

¹⁹جڏهن سندس مالڪن ڏٺو تہ ڪمائيءَ جي اميد ختم ٿي وئي، تڏهن پولس ۽ سيلاس کي پڪڙي، گهلي بازار ۾ حاڪمن آڏو وٺي ويا. ²⁰کين مئجسٽريٽن وٽ آڻي چيائون تہ ”هي ماڻهو يهودي آهن ۽ اسان جي شهر ۾ گوڙ ڪري رهيا آهن. ²¹اهي اهڙيون رسمون سيکارين ٿا، جن کي قبول ڪرڻ يا مڃڻ اسان رومين لاءِ جائز ناهي.“

²²ميڙ بہ سندن خلاف گڏجي ويو، ۽ مئجسٽريٽن پولس ۽ سيلاس جا ڪپڙا ڦاڙي لاهي کين لٺن سان مارڻ جو حڪم ڏنو. ²³کين سخت مارڻ کان پوءِ جيل ۾ اڇلايائون، ۽ جيلر کي حڪم ڏنائون تہ کين مضبوطيءَ سان نگراني ۾ رکي. ²⁴اهڙو حڪم ملڻ تي هن کين اندرئين ڪوٺڙيءَ ۾ بند ڪيو ۽ سندن پير ڪاٺ جي شڪنجي ۾ ڪسي ڇڏيائين.

²⁵اڌ رات جي وقت پولس ۽ سيلاس دعا ڪري رهيا هئا ۽ اسان جي پيءُ لاءِ حمد جا گيت ڳائي رهيا هئا، ۽ قيدي کين ٻڌي رهيا هئا. ²⁶اوچتو وڏو زلزلو آيو ۽ جيل جا بنياد لڏي ويا؛ ساڳيءَ گهڙيءَ سڀ دروازا کلي ويا ۽ سڀني جون زنجيرون کلي ويون. ²⁷جيلر جاڳي، جيل جا دروازا کليل ڏسي، سمجهيائين تہ قيدي ڀڄي ويا آهن، تنهنڪري تلوار ڪڍي پاڻ کي ماري ڇڏڻ جو ارادو ڪيائين. ²⁸پر پولس وڏي آواز سان چيو تہ ”پاڻ کي نقصان نہ پهچاءِ، ڇالاءِ جو اسين سڀ هتي آهيون!“

²⁹جيلر روشني گهرائي، اندر ڊوڙي ويو ۽ ڏڪندي پولس ۽ سيلاس جي اڳيان ڪري پيو. ³⁰پوءِ کين ٻاهر آڻي چيائين تہ ”صاحبو، نجات حاصل ڪرڻ لاءِ مون کي ڇا ڪرڻ گھرجي؟“

³¹هنن چيو تہ ”خداوند يسوع تي ايمان آڻ، تہ تون ۽ تنهنجو گهراڻو نجات ماڻيندا.“ ³²هنن کيس ۽ سندس گهر جي سڀني ماڻهن کي خداوند جو ڪلام ٻڌايو. ³³رات جي ان ئي گهڙيءَ هن کين وٺي سندن زخم ڌوتا؛ پوءِ هن ۽ سندس سڄي گهراڻي ساڳئي وقت بپتسما ورتي. ³⁴هن کين پنهنجي گهر ۾ مٿي آڻي، سندن اڳيان ماني رکي، ۽ پنهنجي سڄي گهراڻي سان گڏ اسان جي پيءُ تي ايمان آڻڻ جي ڪري تمام گهڻو خوش ٿيو.

³⁵پر جڏهن صبح ٿيو، تڏهن مئجسٽريٽن سپاهي موڪلي چيو تہ ”انهن ماڻهن کي آزاد ڪريو.“

³⁶جيلر پولس کي ٻڌايو تہ ”مئجسٽريٽن اوهان کي آزاد ڪرڻ جو حڪم موڪليو آهي. هاڻي ٻاهر نڪري سلامتيءَ سان هليا وڃو.“

³⁷پر پولس کين چيو تہ ”هنن اسان کي، جيتوڻيڪ اسين رومي شهري آهيون، سرعام بنا مقدمي جي ماريو ۽ جيل ۾ اڇلايائون. هاڻي ڇا اسان کي ڳجهي طرح ڪڍي ڇڏڻ ٿا چاهين؟ نہ! پاڻ اچي اسان کي ٻاهر وٺي وڃن.“

³⁸سپاهين اهي ڳالهيون مئجسٽريٽن کي ٻڌايون، تہ هو اهو ٻڌي ڊڄي ويا تہ اهي رومي شهري آهن. ³⁹هنن اچي معذرت ڪئي ۽ کين ٻاهر آڻي شهر مان نڪري وڃڻ جي گذارش ڪيائون. ⁴⁰پوءِ هو جيل مان نڪري لديا جي گهر ويا. اتي ڀائرن سان مليا، کين همت ڏياري ۽ روانا ٿي ويا.