ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 16

16 ¹ਪੌਲੁਸ ਦਰਬੇ ਅਤੇ ਲੁਸਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉੱਥੇ ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਚੇਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਯਹੂਦਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪਿਉ ਯੂਨਾਨੀ ਸੀ। ²ਲੁਸਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਇਕੁਨਿਯੁਮ ਦੇ ਭਰਾ ਉਸ ਬਾਰੇ ਚੰਗੀ ਰਾਏ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ³ਪੌਲੁਸ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਫ਼ਰ ਕਰੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁੰਨਤ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਉ ਯੂਨਾਨੀ ਸੀ। ⁴ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਰਸੂਲਾਂ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਫ਼ੈਸਲੇ ਪਾਲਣ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪੇ। ⁵ਸੋ ਕਲੀਸਿਯਾਵਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਕਦੂਨਿਯਾ ਵੱਲ ਸੱਦਦਾ ਹੈ

⁶ਉਹ ਫ਼ਰੂਗਿਯਾ ਅਤੇ ਗਲਾਤਿਯਾ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਿਯਾ ਵਿੱਚ ਬਚਨ ਸੁਣਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ⁷ਮੁਸਿਯਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਥੁਨਿਯਾ ਵਿੱਚ ਵੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਯਿਸੂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ। ⁸ਸੋ ਮੁਸਿਯਾ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਦੀ ਲੰਘ ਕੇ ਉਹ ਤ੍ਰੋਆਸ ਨੂੰ ਉਤਰ ਆਏ। ⁹ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਖਿਆ: ਇੱਕ ਮਕਦੂਨੀ ਮਨੁੱਖ ਖੜ੍ਹਾ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਮਕਦੂਨਿਯਾ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਲੰਘ ਆ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ।” ¹⁰ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮਕਦੂਨਿਯਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਹੈ।

ਲੁਦੀਯਾ ਫ਼ਿਲਿੱਪੈ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ

¹¹ਸੋ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰੋਆਸ ਤੋਂ ਜਹਾਜ਼ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸਿੱਧੇ ਸਮੁਥ੍ਰਾਕੇ ਨੂੰ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਨਿਯਾਪੁਲਿਸ ਨੂੰ, ¹²ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਫ਼ਿਲਿੱਪੈ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਕਦੂਨਿਯਾ ਦੇ ਉਸ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਰੋਮੀ ਬਸਤੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਕਈ ਦਿਨ ਉੱਥੇ ਠਹਿਰੇ।

¹³ਸਬਤ ਦੇ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਫਾਟਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਗਏ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਥਾਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੀਵੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ¹⁴ਲੁਦੀਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਤੀਵੀਂ, ਜੋ ਥੁਆਤੇਰਾ ਦੀ ਸੀ, ਬੈਂਗਣੀ ਕੱਪੜਾ ਵੇਚਦੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪੌਲੁਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਵੇ। ¹⁵ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰੋ।” ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਨਾ ਲਿਆ।

ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੈਦ

¹⁶ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਗ਼ੁਲਾਮ ਕੁੜੀ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਚਿੰਬੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਫਾਲ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਕਮਾ ਕੇ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ¹⁷ਉਹ ਪੌਲੁਸ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਚੀਕਦੀ ਸੀ, “ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਅੱਤ ਮਹਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।” ¹⁸ਉਹ ਕਈ ਦਿਨ ਇਹੋ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪੌਲੁਸ ਬਹੁਤ ਖਿਝ ਕੇ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿੱਕਲ ਜਾਹ।” ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਿੱਕਲ ਗਿਆ।

¹⁹ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਦੀ ਆਸ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੌਲੁਸ ਅਤੇ ਸੀਲਾਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਧੂਹ ਲਿਆਂਦਾ। ²⁰ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਯਹੂਦੀ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੜਬੜ ਮਚਾ ਰਹੇ ਹਨ। ²¹ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜੋ ਰੋਮੀ ਹਾਂ, ਮੰਨਣੇ ਜਾਂ ਮਨਾਉਣੇ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ।”

²²ਭੀੜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਪੌਲੁਸ ਤੇ ਸੀਲਾਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾੜ ਸੁੱਟੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਂਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ²³ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਰ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਰੋਗ਼ੇ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ²⁴ਅਜਿਹਾ ਹੁਕਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੀ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਕਾਠ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਦਿੱਤੇ।

²⁵ਅੱਧੀ ਕੁ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੌਲੁਸ ਅਤੇ ਸੀਲਾਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਦੇ ਭਜਨ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੈਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ²⁶ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਭੁਚਾਲ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ²⁷ਦਰੋਗ਼ਾ ਜਾਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਕੈਦੀ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ²⁸ਪਰ ਪੌਲੁਸ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਿਆ, “ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਹਾਂ!”

²⁹ਦਰੋਗ਼ੇ ਨੇ ਦੀਵੇ ਮੰਗਵਾਏ, ਅੰਦਰ ਭੱਜ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਪੌਲੁਸ ਤੇ ਸੀਲਾਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ³⁰ਫੇਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, “ਹੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?”

³¹ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਘਰਾਣਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾਓਗੇ।” ³²ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬਚਨ ਸੁਣਾਇਆ। ³³ਰਾਤ ਦੀ ਉਸੇ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਧੋਤੇ; ਫੇਰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਰਾਣੇ ਦਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਹੋ ਗਿਆ। ³⁴ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਉੱਪਰ ਲੈ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੋਜਨ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਘਰਾਣੇ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਇਆ।

³⁵ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀ ਭੇਜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।”

³⁶ਦਰੋਗ਼ੇ ਨੇ ਪੌਲੁਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਆਓ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾਓ।”

³⁷ਪਰ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਰੋਮੀ ਨਾਗਰਿਕ ਹਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਮੁਕੱਦਮੇ ਦੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚੁਪੀਤੇ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਨਹੀਂ! ਉਹ ਆਪ ਆਉਣ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਣ।”

³⁸ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ, ਜੋ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਗਏ ਕਿ ਉਹ ਰੋਮੀ ਨਾਗਰਿਕ ਹਨ। ³⁹ਉਹ ਆਏ, ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਜਾਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ⁴⁰ਸੋ ਉਹ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਲੁਦੀਯਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤੁਰ ਪਏ।