Timotey xizmatga qoʻshiladi

Otamiz ularni Makedoniyalik bir odam haqidagi vahiy orqali chaqiradi. Lidiya ularga uyini ochadi; folbinlik qiladigan bir choʻri qiz ruhidan, xoʻjayinlari esa daromadidan ayriladi. Kaltaklanib, zanjirband qilingan Pavlus va Silas yarim tunda qoʻshiq aytishadi, zilzila eshiklarni ochib yuboradi va zindonbon suvga choʻmdiriladi.

16-bob.

Pavlus Derba va Listra shaharlariga bordi. U yerda Timotey ismli bir shogird bor edi. Uning onasi imonli yahudiy ayol, otasi esa yunon edi. Listra va Ikoniyadagi birodarlar u haqda yaxshi fikrda edilar. Pavlus uni oʻzi bilan birga olib ketmoqchi edi. Shu bois oʻsha yerlardagi yahudiylar sababli uni oldi va sunnat qildi, chunki ularning hammasi otasining yunon ekanini bilar edi. Shaharma-shahar yurib, Quddusdagi havoriylar va oqsoqollar qabul qilgan qarorlarni ularga topshirdilar, toki ularga rioya qilsinlar. Shunday qilib, jamoatlar imonda mustahkamlanib, har kuni soni koʻpayib bordi.

Ota ularni Makedoniyaga chaqiradi

Muqaddas Ruh ularga Asiyada kalomni aytishni man qilgani uchun, ular Frigiya va Galatiya oʻlkasidan oʻtib ketdilar. Misiyaga yetib kelgach, Bitiniyaga kirmoqchi boʻldilar, lekin Isoning Ruhi ularga yoʻl qoʻymadi. Shunday qilib, Misiyadan oʻtib, Troasga tushib bordilar. Kechasi Pavlus bir vahiy koʻrdi: makedoniyalik bir odam oldida turib, undan: “Makedoniyaga oʻtib, bizga yordam bergin”, deb yolvorardi. Pavlus bu vahiyni koʻrgach, biz darhol Makedoniyaga joʻnashga harakat qildik. Chunki Otamiz bizni ularga xushxabarni aytishga chaqirgan, degan xulosaga keldik.

Lidiya Filippida qalbini ochadi

Troasdan kemaga oʻtirib, toʻppa-toʻgʻri Samofrakiyaga suzib bordik, ertasi kuni esa Neapolga, u yerdan esa Filippiga bordik. Bu shahar Makedoniyaning oʻsha hududidagi yetakchi shahar, Rim mustamlakasi edi. Biz u yerda bir necha kun qoldik.

Shabbat kuni biz shahar darvozasidan tashqariga, daryo boʻyiga chiqdik. U yerda ibodat joyi bordir, deb oʻyladik. Oʻtirib, yigʻilgan ayollar bilan suhbatlashdik. Tiyatira shahridan boʻlgan, erguvon rang mato sotadigan va Otamizga sigʻinadigan Lidiya ismli bir ayol bizni tinglab turardi. Rabbimiz uning qalbini Pavlusning soʻzlariga ochdi. U va uy aholisi suvga choʻmdirilgach, u bizdan: “Agar meni Rabbimizga sodiq deb bilsangiz, uyimga kelib qoʻninglar”, deb oʻtindi. Va u bizni koʻndirdi.

Xushxabar uchun zindonda

Biz ibodat joyiga ketayotganimizda, bizga folbinlik ruhi chalgan bir choʻri qiz duch keldi. U folbinlik bilan xoʻjayinlariga katta daromad keltirardi. U Pavlus bilan bizning ortimizdan ergashib: “Bu odamlar Oliy Xudoning xizmatkorlaridir, ular sizlarga najot yoʻlini eʼlon qilmoqdalar”, deb baqirardi. U buni koʻp kunlar davomida qildi. Pavlus qattiq bezib, orqasiga oʻgirilib, ruhga: “Iso Masihning nomi bilan senga buyuraman, bu qizdan chiqib ket!”, dedi. Ruh shu zahotiyoq chiqib ketdi.

Xoʻjayinlari daromad umidi barbod boʻlganini koʻrgach, Pavlus bilan Silasni ushlab, bozor maydoniga, amaldorlar oldiga sudrab bordilar. Ularni hokimlar huzuriga keltirib: “Bu odamlar yahudiy boʻlib, shahrimizni qoʻzgʻatmoqdalar. Ular biz rimliklar uchun qabul qilish yoki amal qilish qonuniy boʻlmagan udumlarni targʻib qilmoqdalar”, dedilar.

Olomon ham ularga qarshi koʻtarildi. Hokimlar Pavlus bilan Silasning kiyimlarini yirtib tashlab, ularni kaltak bilan urishni buyurdilar. Ularni qattiq kaltaklagach, zindonga tashladilar va zindonbonga ularni mahkam qoʻriqlashni buyurdilar. Bunday buyruqni olgan zindonbon ularni ichki kameraga qamab, oyoqlarini kundaga soldi.

Yarim tunga yaqin Pavlus bilan Silas ibodat qilib, Otamizga madhiyalar kuylardilar, mahbuslar esa ularga quloq solardi. Birdan kuchli zilzila zindonning poydevorini larzaga keltirdi. Shu zahoti hamma eshiklar ochilib, hammaning zanjirlari boʻshab ketdi. Zindonbon uygʻonib, zindon eshiklari ochiq turganini koʻrdi. Mahbuslar qochib ketgan deb oʻylab, oʻzini oʻldirmoqchi boʻlib qilichini sugʻurdi. Lekin Pavlus baland ovoz bilan: “Oʻzingga zarar yetkazma, hammamiz shu yerdamiz!”, deb baqirdi.

Zindonbon chiroq soʻrab, ichkariga yugurib kirdi va qaltirab, Pavlus bilan Silasning oyoqlariga yiqildi. Soʻngra ularni tashqariga olib chiqib: “Hazratlarim, najot topishim uchun nima qilishim kerak?”, deb soʻradi.

Ular: “Rabbimiz Isoga imon keltir, shunda sen va uy aholing najot topasizlar”, dedilar. Ular unga va uyidagilarning hammasiga Rabbimizning kalomini aytdilar. Oʻsha tunning oʻsha soatida zindonbon ularni olib, yaralarini yuvdi. Soʻng u va butun uy aholisi shu zahoti suvga choʻmdirildilar. U ularni uyiga olib chiqib, oldilariga taom qoʻydi va butun uy aholisi bilan Otamizga imon keltirganidan behad quvondi.

Tong otgach, hokimlar: “Oʻsha odamlarni qoʻyib yuboringlar”, deb mirshablarni joʻnatdilar.

Zindonbon Pavlusga: “Hokimlar sizlarni qoʻyib yuborish uchun buyruq joʻnatdilar. Endi chiqinglar va tinchlik bilan boringlar”, dedi.

Lekin Pavlus ularga: “Biz Rim fuqarosi boʻla turib, ular bizni sudsiz, hamma oldida kaltaklab, zindonga tashladilar. Endi bizni yashirincha chiqarib yubormoqchimilar? Yoʻq! Oʻzlari kelib, bizni olib chiqsinlar”, dedi.

Mirshablar bu soʻzlarni hokimlarga yetkazdilar. Hokimlar ularning Rim fuqarosi ekanini eshitib, qoʻrqib ketdilar. Ular kelib, uzr soʻradilar va ularni olib chiqib, shahardan ketishlarini iltimos qildilar. Shunday qilib, ular zindondan chiqib, Lidiyaning uyiga bordilar. U yerda birodarlarni koʻrib, ularni ruhlantirdilar va joʻnab ketdilar.