تيموتيوس په خدمت کښې شريکيږى
زموږ پلار هغوی د مقدونيې د يو سړي په رويا کې رابولي. ليديه خپل کور پرانيزي؛ له يوې فال ويونکې وينځې څخه روح ووځي او له بادارانو يې ګټه. پولس او سيلاس، وهل شوي او په ځنځيرونو تړل شوي، په نيمه شپه سندرې وايي، زلزله دروازې پرانيزي، او زندانبان بپتسما اخلي.
16 1پولوس دربے او لِسترے ته لاړو. هلته يو مريد وو چې نوم يې تيموتيوس وو، چې د يوې ايماندارې يهودى ښځې زوئ وو، خو د هغۀ پلار يونانى وو. 2په لِسترے او اِکونيم کښې ورونو د هغۀ په حقله ښۀ خيال کولو. 3پولوس غوښتل چې هغه د دۀ سره سفر وکړى، نو هغۀ واخستو او سُنت يې کړو، د هغه ځايونو د يهوديانو په خاطر، ځکه چې هغوئ ټولو پوهېدل چې د هغۀ پلار يونانى وو. 4هغوئ د ښارونو نه تېرېدل او هغه فېصلې چې يروشلم کښې رسولانو او مشرانو کړې وې، هغوئ ته يې ورکولې، چې ساتلو يې. 5نو کليساګانې په ايمان کښې مضبوطې شوې او په شمېر کښې ورځ په ورځ زياتېدلې.
پلار هغوئ مکدُنيه ته رابولى
6هغوئ د فرُجيه او غلاطيه د علاقې نه تېر شول، ځکه چې روحُ القُدس هغوئ د آسيا کښې د کلام وئيلو نه منع کړى وُو. 7کله چې مُوسيه ته ورسېدل، هغوئ کوشش وکړو چې بِتُينيه ته ننوځى، خو د عيسىٰ روح هغوئ ته اِجازت ورنۀ کړو. 8نو د مُوسيه نه تېر شول او ترواس ته کوز شول. 9پولوس د شپې يو رويا وليدله: د مکدُنيه يو سړے ولاړ وو او د هغۀ نه يې زارى کوله، ”مکدُنيه ته راواوړه او زمونږ مدد وکړه.“ 10کله چې هغۀ دا رويا وليدله، نو مونږ سمدستى کوشش وکړو چې مکدُنيه ته لاړ شُو، ځکه چې مونږ دې نتيجې ته ورسېدلو چې زمونږ پلار مونږ رابللى يُو چې هغوئ ته زېرے ورکړُو.
لِيديه په فيلپى کښې خپل زړۀ خلاصوى
11نو مونږ د ترواس نه کشتۍ کښې روان شُو او سيده ساموتراکے ته ولاړو، او بل ورځ نياپولِس ته، 12او د هغه ځاى نه فيلپى ته چې د مکدُنيه د هغه علاقې يو مشر ښار وو، د روميانو يو نوآباد شوے ځائ. مونږ هلته څو ورځې تم شُو.
13د سبت په ورځ مونږ د دروازې نه بهر يوې سيند ته لاړُو، چې مونږ ګومان کولو هلته د دُعا ځائ دے. مونږ کښېناستُو او د هغه ښځو سره مو خبرې وکړې چې هلته راټولې شوې وې. 14يوه ښځه چې نوم يې لِيديه وو، د تُواتيرے نه وه، چې د ارغوانى رنګ کپړه يې خرڅوله او زمونږ د پلار عبادت يې کولو، اورېدل يې. مالِک د هغې زړۀ خلاص کړو چې د پولوس خبرو ته متوجه شى. 15کله چې هغې او د هغې کور والو بپتسمه واخسته، هغې مونږ ته زارى وکړه، ”کۀ تاسو ما د مالِک سره ايماندار ګڼئ، نو زما کور ته راشئ او تم شئ.“ او هغې مونږ قائل کړُو.
د اِنجيل په وجه قېد کول
16کله چې مونږ د دُعا ځاى ته روان وُو، نو مونږ سره يوه وينځه مخامخ شوه چې د غيبدانۍ يو روح پرې ور وو؛ هغې د فال وئيلو په وسيله خپلو مالِکانو ته ډېر نفع راوړله. 17هغه د پولوس او زمونږ شاته راتله او چغې يې وهلې، ”دا سړى د خُدائ تعالىٰ نوکران دى، چې تاسو ته د خلاصون لار ښايى.“ 18هغې ډېرې ورځې داسې کول. پولوس چې ډېر تنګ شو، نو مخ يې راواړولو او هغه روح ته يې ووئيل، ”زۀ تا ته د عيسىٰ مسيح په نامه حُکم کوم چې د دې نه ووځه.“ او هغه سمدستى ووتو.
19کله چې د هغې مالِکانو وليدل چې د نفع اُميد يې لاړو، نو هغوئ پولوس او سيلاس ونيول او بازار ته يې د حاکمانو مخکښې راکش کړل. 20هغوئ دا مجسټريټانو ته راوستل او ووئيل يې، ”دا سړى يهودى دى او زمونږ ښار کښې ګډوډى پېدا کوى. 21دوئ داسې رواجونه ښايى چې زمونږ دپاره چې روميان يُو، نۀ د قبلولو جائز دى او نۀ د عمل کولو.“
22ګڼه ګوڼه هم د هغوئ خلاف يو ځائ شوه، او مجسټريټانو د پولوس او سيلاس کپړې وشلولې او حُکم يې ورکړو چې په لښتو ووهل شى. 23کله چې يې هغوئ ته ډېر وهل ورکړل، نو قېدخانه کښې يې واچول او داروغه ته يې حُکم ورکړو چې په مضبوطۍ سره يې وساتى. 24کله چې هغۀ دا حُکم واورېدو، نو هغوئ يې دننه کوټه کښې بند کړل او پښې يې يې کنده کښې ټينګ کړې.
25د نيمې شپې په شا و خوا کښې پولوس او سيلاس دُعا کوله او زمونږ پلار ته يې حمد ويلو، او قېديانو هغوئ ته غوږ نيولے وو. 26ناببره يو سخت زلزله راغله او د قېدخانې بنياد ولړزېدو؛ سمدستى ټولې دروازې خلاصې شوې او د هر چا زنځيرونه ولوېدل. 27داروغه راويښ شو او وې ليدل چې د قېدخانې دروازې خلاصې دى، نو خپله توره يې راوکښله او غوښتل يې چې ځان قتل کړى، ځکه چې هغۀ ګومان کولو چې قېديان تښتېدلى دى. 28خو پولوس په چغو ووئيل، ”ځان ته نقصان مۀ رسوه، ځکه چې مونږ ټول دلته يُو!“
29داروغه رڼاوې راوغوښتې او منډه يې کړه او رېږدېدلے د پولوس او سيلاس مخکښې پرېوتو. 30بيا يې هغوئ بهر راوستل او ووئيل يې، ”صاحبانو، زۀ څۀ وکړم چې خلاصون ومُومم؟“
31هغوئ ووئيل، ”په مالِک عيسىٰ ايمان راوړه، نو تۀ به خلاصون ومُومې، تۀ او ستا کور والا.“ 32هغوئ د مالِک کلام هغۀ ته او د هغۀ کور کښې ټولو ته ووئيلو. 33د شپې په هم هغه ساعت کښې هغۀ هغوئ واخستل او د هغوئ زخمونه يې ووينځل؛ بيا هغه او د هغۀ ټول کور والو سمدستى بپتسمه واخسته. 34هغۀ هغوئ خپل کور ته راوستل او خوراک يې ورته مخکښې کښېښودو، او زمونږ په پلار باندې د ايمان راوړلو په وجه له خپلو ټولو کور والو سره ډېر خوشحاله شو.
35خو کله چې سحر شو، نو مجسټريټانو سپاهيان ولېږل او ووئيل يې، ”هغه سړى خوشې کړئ.“
36داروغه پولوس ته ووئيل، ”مجسټريټانو حُکم راولېږلو چې تاسو خوشې کړم. نو اوس راووځئ او په سلامتۍ سره لاړ شئ.“
37خو پولوس هغوئ ته ووئيل، ”هغوئ مونږ د خلقو مخکښې ووهلو، بغېر د عدالت نه، چې مونږ د روم شهريان يُو، او قېدخانه کښې يې واچولُو. نو اوس هغوئ غواړى چې مونږ پټ ولېږى؟ نه! دوئ دې پخپله راشى او مونږ دې بهر راوباسى.“
38سپاهيانو دا خبرې مجسټريټانو ته وکړې، او هغوئ چې واورېدل چې دوئ د روم شهريان دى، نو ووېرېدل. 39هغوئ راغلل او معذرت يې وکړو او بهر يې راوستل او زارى يې ترې وکړه چې د ښار نه لاړ شى. 40نو هغوئ د قېدخانې نه ووتل او د لِيديه کور ته لاړل. هلته هغوئ ورونه وليدل او حوصله يې ورکړه او بيا روان شول.
