Ora Ana Cacade ing Kowe

Wong lanang iku ngalem wong wadon iku perangan saben perangan, nyebut dheweke garwane lan adhine, kandha yen ora ana cacade babar pisan. Dheweke iku patamanan sing kakunci, sumber sing kasegel, mung kagungane piyambak. Ing pungkasan wong wadon iku mangsuli, nimbali angin lan mbukak patamanan iku dhewe.

Pasal 4.

Ayu temen kowe, kekasihku, ayu temen kowe! Mripatmu kaya manuk dara ana ing sawalike kudhungmu. Rambutmu kaya pepanthan wedhus kang mudhun saka ereng-erenging gunung Gilead. Untumu kaya pepanthan wedhus wadon kang lagi dicukur wulune, munggah saka pangguyangan, siji-sijine nganakake kembar, lan ora ana siji-sijia kang kelangan anake. Lambemu kaya benang kang abang mbranang, lan cangkemmu endah. Pipimu kaya separone woh delima ana ing sawalike kudhungmu. Gulumu kaya menarane Prabu Dawud, kang kabangun saka tumpukan watu; ing kono gumantung tameng sewu, kabeh iku tamenge para prajurit. Payudaramu loro kaya cempe kijang loro, kembar saka kidang, kang nyenggut ana ing satengahing kembang bakung. Nganti rina teka lan wewayangan padha sirna, aku arep munggah menyang gununge mur lan menyang tenggere menyan. Kowe ayu babar pisan, kekasihku; ora ana cacade ing kowe.

Melua aku saka Libanon, pengantenku; melua aku saka Libanon. Ndelenga saka pucuke gunung Amana, saka pucuke gunung Senir lan Hermon, saka guwa-guwane singa, saka pandhelikane macan tutul ing pagunungan. Kowe wis ngrebut atiku, adhiku, pengantenku; kowe wis ngrebut atiku mung kalawan sakedheping mripatmu, kalawan sawiji inten ing kalungmu. Endah temen katresnanmu, adhiku, pengantenku! Katresnanmu luwih becik ngungkuli anggur, lan gandane lenga jebadmu ngungkuli sakabehing rempah-rempah! Lambemu netesake madu, pengantenku; madu lan puhan ana ing sangisoring ilatmu, lan gandane sandhanganmu kaya gandane Libanon.

Patamanan kang kinunci iku adhiku, pengantenku, tuk kang kinunci, sumber kang kasegel. Pang-pangmu iku kebon delima kang awoh pilihan, wit pacar karo narwastu, narwastu lan safron, dlingo lan kayu manis, karo sarupaning wit-witan menyan, mur lan garu, lan sakabehing rempah-rempah kang pinunjul. ^a Kowe iku tuk ing patamanan, sumur banyu urip, lan ilen-ilen kang mili saka Libanon. Tangia, he angin lor, lan tekaa, he angin kidul! Sumilira ing tamanku, supaya rempah-rempahe padha mili. Kareben kekasihku lumebu ing tamane lan mangan woh-wohane kang pinunjul.