Aku Ngengakake Lawang, nanging Panjenengane Wis Tindak

Wong lanang iku kandha yen wis lumebu ing patamanane. Banjur wong wadon iku nyritakake sawijining wengi nalika dheweke mangu-mangu ing lawang lan mbukak kasep, temah dheweke wis lunga. Nalika nggoleki, para juru jaga ngantem dheweke. Ditakoni apa sing ndadekake dheweke beda, wong wadon iku nggambarake dheweke saka sirah nganti sikil.

Pasal 5.

Aku wis mlebu ing patamananku, adhiku, pengantenku; aku wis ngundhuh murku karo anggi-anggiku, aku wis mangan talaku karo maduku, aku wis ngombe anggurku karo puwanku. Padha mangana, para mitra; padha ngombea, lan ngombea nganti marem, he para kekasih!

Aku turu, nanging atiku tangi. Ana swara—kekasihku thothok-thothok: “Wengakna lawang kanggo aku, adhiku, kekasihku, manukku dara, kang sampurna, awit sirahku kebes dening ebun, rambutku dening tetesing wengi.” Aku wis nyopot jubahku—kepriye anggonku arep nganggo maneh? Aku wis wisuh sikilku—kepriye anggonku arep ngregeti maneh? Kekasihku ngulungake tangane marang slarak lawang, temah atiku trenyuh ing sajroning aku. Aku tangi arep ngengakake lawang kanggo kekasihku, lan tanganku nggembleng mur, drijiku nggembleng mur kang mili, ing cekelaning slarak. Aku ngengakake lawang kanggo kekasihku, nanging kekasihku wis minger lan lunga. Nyawaku lesu nalika dheweke ngucap. Aku nggoleki, nanging ora nemu dheweke; aku ngundang, nanging ora ana wangsulane. Para panjaga nemu aku nalika padha mubeng kutha; aku digebugi, aku ditatoni; mantelku dirampas saka aku, dening para panjaga tembok mau. Aku weling marang kowe, he para putri ing Yerusalem, yen kowe nemu kekasihku, kandhakna marang dheweke yen aku lara marga saka katresnan. Apa kaluwihane kekasihmu tinimbang kekasih liyane, he wong wadon kang ayu dhewe? Apa kaluwihane kekasihmu tinimbang kekasih liyane, nganti kowe meling marang aku kabeh mangkono?

Kekasihku sumunar lan abang mbranang, misuwur ing antarane wong sapuluh ewu. Sirahe mas kang murni; rambute kriwil, ireng kaya manuk gagak. Mripate kaya manuk dara ing pinggir ilining banyu, kang adus ing puwan, pinasang kaya sosotya ing panggonane. Pipine kaya pataman anggi-anggi, menara gegodhongan kang arum. Lambene kaya kembang bakung, kang netesake mur kang mili. Lengene kaya teken mas, kang tinretes ing sosotya. Awake gadhing kang kinilapake, kang rinengga ing sosotya nilam. Sikile kaya saka marmer, kang madeg ing dhasar mas murni. Dedege kaya gunung Libanon, pilihan kaya wit-wit eres. Cangkeme manis banget, lan dheweke pancen dadi pepinginan. Iki kekasihku, lan iki mitraku, he para putri ing Yerusalem.