غزل غزل‌های سلیمان 5

5 ¹به باغِ خود آمده‌ام، ای خواهرم، ای عروسم؛ مُرِّ خود را با عطرم چیده‌ام، شانهٔ عسلم را با عسلم خورده‌ام، شرابم را با شیرم نوشیده‌ام. بخورید، ای دوستان؛ بنوشید، و سیر بنوشید، ای عاشقان!

²خفته بودم، اما دلم بیدار بود. آوایی—محبوبم در می‌کوبد: «به رویم بگشا، ای خواهرم، ای محبوبم، ای کبوترم، ای بی‌عیبِ من، زیرا سرم از شبنم تر شده است، و گیسویم از قطره‌های شب.» ³جامهٔ خود را از تن به در آورده بودم—چگونه دیگر بار آن را بپوشم؟ پاهایم را شسته بودم—چگونه آنها را بیالایم؟ ⁴محبوبم دستش را از سوراخِ در پیش آورد، و دلم در درونم به لرزه افتاد. ⁵برخاستم تا در را به روی محبوبم بگشایم، و دستانم مُر چکانید، و انگشتانم مُرِّ روان، بر دستگیره‌های چفت. ⁶در را به روی محبوبم گشودم، اما محبوبم روی گردانیده و رفته بود. چون سخن گفت، جانم از تن رفت. او را جُستم، اما نیافتم؛ او را خواندم، اما پاسخم نداد. ⁷نگهبانان که در شهر می‌گشتند، مرا یافتند؛ زدند و مجروحم کردند؛ ردایم را از من گرفتند، آن نگهبانانِ حصارها. ⁸ای دختران اورشلیم، شما را سوگند می‌دهم، اگر محبوبم را بیابید، به او بگویید که من از عشق بیمارم. ⁹ای زیباترینِ زنان، محبوبِ تو را بر محبوبی دیگر چه برتری است؟ محبوبِ تو را بر محبوبی دیگر چه برتری است که ما را چنین سوگند می‌دهی؟

¹⁰محبوبم درخشان و گلگون است، سرآمدِ ده هزار تن. ¹¹سرش زرِ ناب است؛ گیسویش موّاج و سیاه چون کلاغ است. ¹²چشمانش چون کبوتران در کنارِ جویبارهای آب است، شسته در شیر، نشانده چون گوهر در جای خود. ¹³گونه‌هایش چون باغچه‌های عطر است، برج‌هایی از گیاهانِ خوشبو. لبانش سوسن‌هاست، چکانِ مُرِّ روان. ¹⁴بازوانش میله‌هایی از زر است، نشانده با گوهر. پیکرش عاجِ صیقلی است، آراسته با یاقوتِ کبود. ¹⁵ساق‌هایش ستون‌هایی از مرمرِ سفید است، نشانده بر پایه‌هایی از زرِ ناب. سیمایش چون لبنان است، برگزیده چون سروها. ¹⁶دهانش شیرینیِ محض است، و او سراپا دلپذیر است. ای دختران اورشلیم، این است محبوبم، و این است یارم.