ማሕልየ መሓልይ 5

5 ¹እኅቴ፣ ሙሽራዬ ሆይ፣ ወደ አትክልቴ ገባሁ፤ ከርቤዬን ከሽቱዬ ጋር ሰበሰብሁ፤ የማር ወለላዬን ከማሬ ጋር በላሁ፤ የወይን ጠጄን ከወተቴ ጋር ጠጣሁ። ወዳጆች ሆይ፣ ብሉ፤ ጠጡ፤ ፍቅረኞች ሆይ፣ ጠግባችሁ ጠጡ!

²ተኛሁ፣ ልቤ ግን ነቅቶ ነበር። ድምፅ—ውዴ ያንኳኳል፦ “እኅቴ፣ ውዴ፣ ርግቤ፣ ፍጽምቴ ሆይ፣ ክፈችልኝ፤ ራሴ በጠል ተነክሯልና፣ ጠጕሬም በሌሊት ጠብታ ተነክሯል።” ³ልብሴን አውልቄ ነበር—እንዴት መልሼ እለብሰዋለሁ? እግሬን ታጥቤ ነበር—እንዴት አቆሽሻቸዋለሁ? ⁴ውዴ እጁን በበሩ ቀዳዳ አስገባ፣ በውስጤም ልቤ ተነሣሣ። ⁵ለውዴ በሩን ልከፍት ተነሣሁ፣ እጆቼም ከርቤ አንጠባጠቡ፤ ጣቶቼም ፈሳሽ ከርቤ፣ በበሩ መወርወሪያ እጀታ ላይ። ⁶ለውዴ በሩን ከፈትሁ፣ ውዴ ግን ዘወር ብሎ ሄዶ ነበር። በተናገረ ጊዜ ነፍሴ ዛለች። ፈለግሁት፣ ነገር ግን አላገኘሁትም፤ ጠራሁት፣ ነገር ግን መልስ አልሰጠኝም። ⁷ጠባቂዎቹ በከተማው ሲዞሩ አገኙኝ፤ መቱኝ፣ አቈሰሉኝ፤ ካባዬን እነዚያ የቅጥሩ ጠባቂዎች ወሰዱብኝ። ⁸የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ሆይ፣ ውዴን ብታገኙት አደራ እላችኋለሁ፤ በፍቅር እንደታመምሁ ንገሩት። ⁹ከሴቶች ሁሉ ይበልጥ ውቢቱ ሆይ፣ ውድሽ ከሌላ ውድ ይበልጥ ዘንድ ምን አለው? ውድሽ ከሌላ ውድ ይበልጥ ዘንድ እንዲህ አደራ እንድትዪን ምን አለውና?

¹⁰ውዴ የሚያበራና ቀይ ነው፤ ከእልፍ መካከል የተለየ ነው። ¹¹ራሱ ጥሩ ወርቅ ነው፤ ጠጕሩ ጠማማ፣ እንደ ቁራ ጥቁር ነው። ¹²ዐይኖቹ እንደ ርግቦች ናቸው፣ በውሃ ፈሳሾች አጠገብ፣ በወተት የታጠቡ፣ በስፍራቸውም እንደ አልማዝ የተሰኩ። ¹³ጒንጮቹ እንደ ሽቶ ዐትክልት፣ እንደ መዐዛ ዕፅዋት ግንቦች ናቸው። ከንፈሮቹ የሱፍ አበቦች ናቸው፣ ፈሳሽ ከርቤ የሚያንጠባጥቡ። ¹⁴ክንዶቹ የወርቅ በትሮች ናቸው፣ በከበሩ ድንጋዮች የተሸለሙ። ሰውነቱ የተወለወለ የዝሆን ጥርስ ነው፣ በሰንፔር ያጌጠ። ¹⁵እግሮቹ በጥሩ ወርቅ መሠረት ላይ የቆሙ የእብነ በረድ ዐምዶች ናቸው። መልኩ እንደ ሊባኖስ ነው፣ እንደ ዝግባ ዛፎች የተመረጠ። ¹⁶አፉ እጅግ ጣፋጭ ነው፤ እርሱም ሁለንተናው የተወደደ ነው። ይህ ውዴ ነው፣ ይህም ወዳጄ ነው፤ የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ሆይ።