Nanokatra aho, nefa efa lasa izy

Hoy izy: tonga tao amin'ny zaridainy aho. Avy eo ilay vehivavy mitantara alina iray nisalasala teo am-baravarana izy ka nanokatra tara loatra, ary nahita fa lasa izy. Rehefa nitady izy, dia nokapohin'ny mpiambina. Rehefa nanontaniana izay mampiavaka azy, dia nofaritany hatrany an-doha ka hatrany an-tongotra izy.

Toko 5.

Tonga tao amin’ny zaridainako aho, ry anabaviko, ry vadiko; nanangona ny mirako sy ny zava-manitrako aho, nihinana ny tohon-tantelinko sy ny tantelinko aho, nisotro ny divaiko sy ny ronononko aho. Mihinàna, ry sakaizana; misotroa, eny, misotroa an-tsahady, ry malala!

Natory aho, nefa nifoha ny foko. Re ny feo—mandondona ny malalako: « Sokafy ho ahy, ry anabaviko, ry tiako, ry voromailalako, ry tsy misy kilema, fa ando be ny lohako, mando ny volotsoratro noho ny rotsak’ny alina. » Nesoriko ny akanjoko—ahoana no hanaovako azy indray? Nosasako ny tongotro—ahoana no hanaovako azy ho maloto? Nampiditra ny tanany tamin’ny lavaka fanidiana ny malalako, ary nientanentana tao anatiko ny foko. Nitsangana aho hanokatra ny varavarana ho an’ny malalako, ary nitete miro ny tanako, nitete miro mandriaka ny rantsan-tanako, teo amin’ny tanan’ny hidin-trano. Nosokafako ho an’ny malalako ny varavarana, fa nihodina ka lasa ny malalako. Nilentika ny fanahiko rehefa niteny izy. Notadiaviko izy, fa tsy hita; niantso azy aho, fa tsy namaly izy. Hitan’ny mpiambina aho rehefa nitety ny tanàna; notorany aho, naratany aho; nalain’ireo mpiambin’ny manda ireo ny lamba fisaronako. Mampianiana anareo aho, ry zanakavavin’i Jerosalema, raha mahita ny malalako ianareo, lazao azy fa narary noho ny fitiavana aho. Inona no ambonin’ny malalanao noho ny malala-hafa, ry tsara tarehy indrindra amin’ny vehivavy? Inona no ambonin’ny malalanao noho ny malala-hafa, no mampianiana anay toy izany ianao?

Mamirapiratra sy mena ny malalako, miavaka amin’ny 10 000. Volamena madio indrindra ny lohany; miolikolika ny volony, mainty tahaka ny goaika. Ny masony dia tahaka ny voromailala eo amoron’ny rano mikoriana, nosasana tamin’ny ronono, napetraka toy ny vato soa eo amin’ny toerany. Ny takolany dia tahaka ny fandrian’ny zava-manitra, tilikambon’ny ahitra mamerovero. Ny molony dia lisy, mitete miro mandriaka. Ny sandriny dia rakitra volamena, voaravaka vato soa. Ny vatany dia ivoara voahosotra, voaravaka safira. Ny ranjony dia andry marbra, mijoro eo ambonin’ny tongo-volamena madio. Ny tarehiny dia tahaka an’i Libanona, voafantina tahaka ny sedera. Fahamamiana avokoa ny vavany, ary tianina tanteraka izy. Izao no malalako, ary izao no sakaizako, ry zanakavavin’i Jerosalema.