Awit ni Solomon 4

4 ¹Kay ganda mo, aking irog, kay ganda mo! Ang iyong mga mata ay parang mga kalapati sa likod ng iyong belo. Ang iyong buhok ay parang kawan ng mga kambing na dumadausdos pababa sa mga libis ng Gilead. ²Ang iyong mga ngipin ay parang kawan ng mga bagong-gupitang tupang babae na umaahon mula sa paliguan, bawat isa ay may kambal, at wala ni isa man sa kanila ang nawalan ng anak. ³Ang iyong mga labi ay parang matingkad na pulang sinulid, at ang iyong bibig ay kaibig-ibig. Ang iyong mga pisngi ay parang hinating granada sa likod ng iyong belo. ⁴Ang iyong leeg ay parang tore ni David, na itinayo nang tigib ng mga bato; doon nakasabit ang 1,000 kalasag, bawat isa ay kalasag ng mandirigma. ⁵Ang iyong dalawang dibdib ay parang dalawang batang usa, kambal ng isang gasela, na nanginginain sa gitna ng mga liryo. ⁶Hanggang huminga ang araw at tumakas ang mga anino, pupunta ako sa bundok ng mira at sa burol ng insenso. ⁷Ganap kang maganda, aking irog; walang kapintasan sa iyo.

⁸Sumama ka sa akin mula sa Lebanon, aking kasintahan; sumama ka sa akin mula sa Lebanon. Tumanaw ka mula sa tuktok ng Amana, mula sa tuktok ng Senir at Hermon, mula sa mga yungib ng mga leon, mula sa mga tirahan sa bundok ng mga leopardo. ⁹Binihag mo ang aking puso, aking kapatid, aking kasintahan; binihag mo ang aking puso sa isang sulyap ng iyong mga mata, sa isang hiyas ng iyong kuwintas. ¹⁰Kay ganda ng iyong pag-ibig, aking kapatid, aking kasintahan! Higit na mainam ang iyong pag-ibig kaysa alak, at ang halimuyak ng iyong mga langis kaysa alinmang pabango! ¹¹Ang iyong mga labi ay tumutulo ng nektar, aking kasintahan; pulot at gatas ang nasa ilalim ng iyong dila, at ang halimuyak ng iyong mga kasuotan ay parang halimuyak ng Lebanon.

¹²Isang nakakandadong halamanan ang aking kapatid, aking kasintahan, isang nakakandadong bukal, isang selyadong batis. ¹³Ang iyong mga sanga ay isang halamanan ng mga granada na may pinakapiling mga bunga, henna na may nardo, ¹⁴nardo at safron, kalamo at kanela, na may bawat punong nagbibigay ng insenso, mira at aloe, na may lahat ng pinakamainam na mga pampalasa. ^a a v14 Ang kalamo ay isang mabangong halamang tambo na ginagamit bilang pampalasa. ¹⁵Ikaw ay isang bukal sa halamanan, isang balon ng tubig na buhay, at mga batis na umaagos pababa mula sa Lebanon. ¹⁶Gumising ka, hilagang hangin, at halika, timog na hangin! Humihip ka sa aking halamanan, upang umagos ang mga pampalasa nito. Pumasok nawa ang aking sinta sa kanyang halamanan at kainin ang pinakamainam nitong mga bunga.