Dina Pengantene Sang Prabu

Wong wadon iku nggoleki wong sing ditresnani ing kutha sing peteng, takon marang para juru jaga, banjur nemokake dheweke lan ora gelem ngeculake nganti digawa menyang omahe ibune. Banjur swara-swara liyane nyawang tandhune Salomo sing dijaga ketat nyedhak, sang prabu dimahkotai ing dina palakramane.

Pasal 3.

Ing paturonku ing wayah bengi aku nggoleki kang ditresnani atiku; aku nggoleki dheweke, nanging ora ketemu. Saiki aku arep tangi lan ndlajahi kutha, metu ing lurung-lurung lan plataran-plataran; aku bakal nggoleki kang ditresnani atiku. Aku nggoleki dheweke, nanging ora ketemu. Para pajaga nemu aku nalika padha ngideri kutha. “Apa kowe weruh kang ditresnani atiku?” Lagi bae aku ngliwati wong-wong mau, aku banjur nemu kang ditresnani atiku. Dheweke dakcekel lan ora dakculake nganti dakgawa menyang omahe ibuku, menyang kamare wong kang ngandhut aku. Aku meling marang kowe, he para putri Yerusalem, demi kidang-kidang lan menjangan wadon ing ara-ara: aja nggugah utawa ngobahake katresnan nganti tekan wektune dhewe.

Sapa iki kang mentas munggah saka ara-ara samun kaya tugu-tugu kukus, kang arum dening mur lan menyan, karo sakabehing bubuk wangi saka sudagar? Delengen—iki joline Suleman dhewe, kang dikubengi prajurit prakosa sawidak, saka para prajurit prakosaning Israel, kabeh padha nyekel pedhang, baut ing paprangan, saben wong nyekel pedhange ing lambunge, kanggo nanggulangi pagiris ing wayah bengi. Prabu Suleman yasa joli kanggo panjenengane dhewe saka kayu Libanon. Cagak-cagake digawe saka salaka, sendherane saka emas, palungguhane saka kain wungu; jeroane direngga kanthi katresnan dening para putri Yerusalem. Padha metua, he para putri Sion, lan sawangen Prabu Suleman, kang ngagem makutha paringe ibune nalika dina pengantene, ing dina bungahing atine.