Tangia, He Kekasihku, lan Mreneya

Wong wadon iku ngandika, ngèling-èling ayom-ayomané, bangsal bujana, tangané ing sangisoré sirahé. Banjur dhèwèké mbaleni pangundangé liwat kisi-kisi: mangsa adhem wis rampung, woh anjir wis arep mateng, ayo lunga. Ping pindho dhèwèké ngèlingaké para putri Yérusalèm supaya aja nggugah katresnan sadurungé wis wayahé.

Pasal 2.

Aku iki kembang mawar ing Sharon, kembang bakung ing lebak-lebak. Kaya kembang bakung ing antarane eri-eri, mangkono kekasihku ing antarane para prawan. Kaya wit apel ing antarane wit-witan ing alas, mangkono kekasihku ing antarane para nonoman. Kanthi bungah banget aku lungguh ing ayang-ayange, lan wohe krasa legi ing ilatku. Aku digawa menyang balai pahargyan, lan gendera katresnane ngayomi aku. Sengkerna aku nganggo woh anggur garing, segerna aku nganggo apel, awit aku lara marga katresnan. Tangan kiwane ana ing sangisore sirahku, lan tangan tengene ngrangkul aku. He para putri ing Yerusalem, kowe padha dakpenging, demi kidang-kidang lan menjangan-menjangan ing ara-ara: aja ngobahake utawa nggugah katresnan nganti tekan ing wektune.

Swarane kekasihku! Panjenengane teka mlumpat-mlumpat ngliwati gunung-gunung, njondhil-njondhil ngliwati tengger-tengger. Kekasihku kaya kidang utawa menjangan nom. Delengen, kae panjenengane ngadeg ing mburine tembokku, mandeng saka ing jendhela-jendhela, nginguk saka ing kisi-kisi. Kekasihku ngandika marang aku: Tangia, he kekasihku, he wong ayuku, lan mreneya, awit mangsa bedhidhing wis liwat; udan wis uwis lan sirna. Kembang-kembang padha metu ing bumi, mangsa ngidung wis teka, lan swarane manuk dara tekukur keprungu ing tanah kita. Wit anjir mateng-matengake wohe, lan wit-wit anggur padha kembang; padha ngetokake gandane kang arum. Tangia, he kekasihku, he wong ayuku, lan mreneya. He merpatiku, ing sela-selaning watu karang, ing pandhelikan ing pereng gunung, aku kepingin ndeleng rupamu, aku kepingin krungu swaramu, awit swaramu kepenak, lan rupamu ngresepake. Cekelna asu-asu ajag kanggo aku, asu-asu ajag cilik kang ngrusak kebon-kebon anggur, awit kebon-kebon anggur kita lagi padha kembang. Kekasihku iku duwekku, lan aku iki duweke; panjenengane ngengon ing antarane kembang-kembang bakung. Nganti rina ngambus lan ayang-ayang padha sirna, balia, he kekasihku, lan dadia kaya kidang utawa menjangan nom ing gunung-gunung kang jurang-jurang.