Staan op, my liefste, en kom weg

Die vrou praat en onthou sy skaduwee, die feessaal, sy arm onder haar kop. Dan herhaal sy sy roep deur die tralies: die winter is verby, die vye word ryp, kom saam weg. Twee keer waarsku sy die dogters van Jerusalem om die liefde nie wakker te maak voordat dit gereed is nie.

Hoofstuk 2.

Ek is ’n roos van Saron, ’n lelie van die dale. Soos ’n lelie tussen die dorings, so is my liefste onder die jong vroue. Soos ’n appelboom tussen die bome van die bos, so is my beminde onder die jong mans. Met groot vreugde het ek in sy skaduwee gesit, en sy vrug was soet vir my smaak. Hy het my na die feessaal gebring, en sy vaandel oor my was liefde. Versterk my met rosyne, verkwik my met appels, want ek is krank van liefde. Sy linkerhand is onder my kop, en sy regterhand omhels my. Ek besweer julle, dogters van Jerusalem, by die gemsbokke of die takbokke van die veld: moenie die liefde wakker maak of wek voordat sy gereed is nie.

Die stem van my beminde! Hy kom, springend oor die berge, huppelend oor die heuwels. My beminde is soos ’n gemsbok of ’n jong takbok. Kyk, daar staan hy agter ons muur, hy tuur deur die vensters, hy kyk deur die tralievenster. My beminde sê vir my: Staan op, my liefste, my mooie, en kom weg, want die winter is verby; die reën is oor en weg. Die blomme verskyn op die aarde, die tyd van sing het aangebreek, en die stem van die tortelduif word in ons land gehoor. Die vyeboom laat sy vye ryp word, en die wingerde staan in bloei; hulle gee hulle geur af. Staan op, my liefste, my mooie, en kom weg. My duif, in die klowe van die rots, in die skuilplekke van die krans, laat my jou gesig sien, laat my jou stem hoor, want jou stem is soet, en jou gesig is lieflik. Vang die jakkalse vir ons, die klein jakkalsies wat die wingerde verniel, want ons wingerde staan in bloei. My beminde is myne, en ek is syne; hy wei tussen die lelies. Totdat die dag asemhaal en die skaduwees vlug, draai om, my beminde, en wees soos ’n gemsbok of ’n jong takbok op die ruwe berge.