ਸਰੇਸ਼ਟ ਗੀਤ 2

2 ¹ਮੈਂ ਸ਼ਾਰੋਨ ਦਾ ਗੁਲਾਬ ਹਾਂ, ਵਾਦੀਆਂ ਦੀ ਕੰਵਲ-ਕਲੀ ਹਾਂ। ²ਜਿਵੇਂ ਕੰਡਿਆਲੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲ-ਕਲੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮਾ ਹੈ। ³ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਬ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਤਿਵੇਂ ਗੱਭਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਾ ਫਲ ਮੇਰੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਾ। ⁴ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਾਵਤ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦਾ ਝੰਡਾ ਪ੍ਰੇਮ ਸੀ। ⁵ਮੈਨੂੰ ਸੌਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੋ, ਸੇਬਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿਓ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬਿਮਾਰ ਹਾਂ। ⁶ਉਹ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਹੇਠ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮੈਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ⁷ਹੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀਓ ਧੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਰਨੀਆਂ ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੀਆਂ ਹਰਨੋਟੀਆਂ ਦੀ ਸੌਂਹ ਦੇ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹਾਂ: ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਨਾ ਛੇੜੋ, ਨਾ ਜਗਾਓ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪ ਨਾ ਚਾਹੇ।

⁸ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਅਵਾਜ਼! ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੋਂ ਟੱਪਦਾ, ਟਿੱਲਿਆਂ ਉੱਤੋਂ ਕੁੱਦਦਾ ਹੋਇਆ। ⁹ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਿਰਨ ਜਾਂ ਜੁਆਨ ਹਰਨੋਟੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਕੰਧ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਬਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਤੱਕਦਾ, ਜਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਝਾਕਦਾ। ¹⁰ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਉੱਠ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮਾ, ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀਏ, ਅਤੇ ਚੱਲ ਆ, ¹¹ਕਿਉਂ ਜੋ ਵੇਖ, ਸਿਆਲ ਬੀਤ ਗਿਆ; ਮੀਂਹ ਵੀ ਹਟ ਕੇ ਲੰਘ ਗਿਆ। ¹²ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਪਏ ਹਨ, ਗਾਉਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਘੁੱਗੀ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ¹³ਹੰਜੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਫਲ ਪਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਗੂਰੀ ਵੇਲਾਂ ਖਿੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਠ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮਾ, ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀਏ, ਅਤੇ ਚੱਲ ਆ। ¹⁴ਹੇ ਮੇਰੀ ਘੁੱਗੀਏ, ਜੋ ਚਟਾਨ ਦੀਆਂ ਦਰਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜੀ ਦੀਆਂ ਲੁਕਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਵੇਖਣ ਦੇਹ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਦੇਹ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਹੈ। ¹⁵ਸਾਡੇ ਲਈ ਲੂੰਬੜੀਆਂ ਫੜੋ, ਉਹ ਨਿੱਕੀਆਂ ਲੂੰਬੜੀਆਂ ਜੋ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗ਼ ਖਿੜ ਰਹੇ ਹਨ। ¹⁶ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਦੀ ਹਾਂ; ਉਹ ਕੰਵਲ-ਕਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਰਦਾ ਹੈ। ¹⁷ਜਦ ਤੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਸਾਹ ਚੱਲੇ ਅਤੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੱਸ ਜਾਣ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੁੜ ਆ, ਅਤੇ ਖੁਰਦਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਿਰਨ ਜਾਂ ਜੁਆਨ ਹਰਨੋਟੇ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਹ।