నా ప్రియురాలా, లేచి రా

స్త్రీ మాట్లాడుతుంది, అతని నీడను, విందుశాలను, తన తల క్రింద అతని చేతిని జ్ఞాపకం చేసుకుంటుంది. ఆ తర్వాత కిటికీ జాలీలోనుండి అతడు పిలిచిన పిలుపును మళ్లీ చెబుతుంది: చలికాలం గడిచిపోయింది, అంజూరపు కాయలు పండుతున్నాయి, వచ్చేయి. సిద్ధం కాకముందే ప్రేమను లేపవద్దని ఆమె యెరూషలేము కుమార్తెలను రెండుసార్లు హెచ్చరిస్తుంది.

అధ్యాయం 2.

నేను షారోను గులాబీని, లోయల తామరపువ్వును. ముళ్లపొదల మధ్య తామరపువ్వు ఎలాగో, యువతుల మధ్య నా ప్రియురాలు అలాగే. అడవి చెట్ల మధ్య జామచెట్టు ఎలాగో, యువకుల మధ్య నా ప్రియుడు అలాగే. ఆయన నీడలో నేను మహా ఆనందముతో కూర్చున్నాను, ఆయన ఫలము నా నోటికి తియ్యగా ఉండెను. ఆయన నన్ను విందుశాలకు తీసుకువచ్చెను, నాపైన ఆయన జెండా ప్రేమయే. ఎండుద్రాక్షలతో నన్ను బలపరచుడి, జామపండ్లతో నన్ను సేదతీర్చుడి, ఎందుకంటే నేను ప్రేమచేత రోగిణినైతిని. ఆయన ఎడమచేయి నా తలక్రింద ఉన్నది, ఆయన కుడిచేయి నన్ను కౌగిలించుకొనుచున్నది. యెరూషలేము కుమార్తెలారా, పొలములోని జింకల తోడు, లేడుల తోడు నేను మీకు ఆనతిచ్చుచున్నాను: ప్రేమకు ఇష్టమగువరకు దాన్ని రేపకుడి, మేల్కొల్పకుడి.

నా ప్రియుని స్వరము! ఆయన పర్వతములమీద గంతులు వేయుచు, కొండలమీద దుముకుచు వచ్చుచున్నాడు. నా ప్రియుడు జింకవలె, లేదా లేడిపిల్లవలె ఉన్నాడు. చూడుడి, ఆయన మన గోడ వెనుక నిలిచియున్నాడు, కిటికీలగుండా చూచుచు, జల్లెడల గుండా తొంగిచూచుచున్నాడు. నా ప్రియుడు నాతో ఇట్లనుచున్నాడు: నా ప్రియురాలా, నా సుందరీ, లేచి రా, ఏలయనగా చలికాలము గడిచిపోయెను; వాన ముగిసి వెళ్లిపోయెను. పువ్వులు భూమిపైన కనబడుచున్నవి, గానము చేయు కాలము వచ్చెను, పావురపు స్వరము మన దేశములో వినబడుచున్నది. అంజూరపు చెట్టు తన కాయలను పండించుచున్నది, ద్రాక్షతీగలు పూతపూయుచున్నవి; అవి తమ సువాసనను వెదజల్లుచున్నవి. నా ప్రియురాలా, నా సుందరీ, లేచి రా. నా పావురమా, బండ సందులలో, కొండ చాటుస్థలములలో ఉన్నదానా, నీ ముఖమును నన్ను చూడనిమ్ము, నీ స్వరమును నన్ను వినిపించుము, ఏలయనగా నీ స్వరము మధురమైనది, నీ ముఖము మనోహరమైనది. మనకొరకు నక్కలను పట్టుకొనుడి, ద్రాక్షతోటలను చెరుపు చిన్న నక్కలను పట్టుకొనుడి, ఏలయనగా మన ద్రాక్షతోటలు పూతపూయుచున్నవి. నా ప్రియుడు నావాడు, నేను ఆయనదానను; ఆయన తామరపువ్వుల మధ్య మేయుచున్నాడు. పగలు ఊపిరిపోసి నీడలు తొలగిపోవువరకు, నా ప్రియుడా, మరలి రమ్ము, గరుకైన పర్వతములమీద జింకవలె లేదా లేడిపిల్లవలె ఉండుము.