Σήκω, αγάπη μου, κι έλα μαζί μου

Η γυναίκα μιλά, καθώς θυμάται τη σκιά του, την αίθουσα του συμποσίου, το χέρι του κάτω από το κεφάλι της. Έπειτα επαναλαμβάνει το κάλεσμά του μέσα από το καφασωτό: ο χειμώνας πέρασε, τα σύκα ωριμάζουν, έλα μαζί μου. Δύο φορές προειδοποιεί τις κόρες της Ιερουσαλήμ να μην ξυπνήσουν την αγάπη πριν έρθει η ώρα της.

Κεφάλαιο 2.

Είμαι ένα τριαντάφυλλο του Σαρών, ένα κρίνο των κοιλάδων. Όπως ένα κρίνο ανάμεσα στα αγκάθια, έτσι είναι η αγάπη μου ανάμεσα στις νέες. Όπως μια μηλιά ανάμεσα στα δέντρα του δάσους, έτσι είναι ο αγαπημένος μου ανάμεσα στους νέους. Με μεγάλη ευχαρίστηση κάθισα στον ίσκιο του, και ο καρπός του ήταν γλυκός στον ουρανίσκο μου. Με έφερε στην αίθουσα του συμποσίου, και το λάβαρό του πάνω μου ήταν η αγάπη. Στηρίξτε με με σταφίδες, δροσίστε με με μήλα, γιατί είμαι άρρωστη από αγάπη. Το αριστερό του χέρι είναι κάτω από το κεφάλι μου, και το δεξί του χέρι με αγκαλιάζει. Σας ορκίζω, θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, στα ζαρκάδια ή στις ελαφίνες του αγρού: μην ξεσηκώσετε και μην ξυπνήσετε την αγάπη ωσότου το θελήσει.

Η φωνή του αγαπημένου μου! Έρχεται πηδώντας πάνω από τα βουνά, σκιρτώντας πάνω από τους λόφους. Ο αγαπημένος μου μοιάζει με ζαρκάδι ή με νεαρό ελάφι. Κοίτα, να τος, στέκεται πίσω από τον τοίχο μας, κοιτάζοντας μέσα από τα παράθυρα, ρίχνοντας ματιές μέσα από το καφασωτό. Ο αγαπημένος μου μού λέει: Σήκω, αγάπη μου, όμορφή μου, κι έλα μαζί μου, γιατί ο χειμώνας πέρασε· η βροχή σταμάτησε κι έφυγε. Τα λουλούδια φάνηκαν στη γη, ο καιρός του τραγουδιού έφτασε, και η φωνή του τρυγονιού ακούγεται στον τόπο μας. Η συκιά ωριμάζει τα σύκα της, και τα κλήματα είναι ανθισμένα· σκορπούν το άρωμά τους. Σήκω, αγάπη μου, όμορφή μου, κι έλα μαζί μου. Περιστέρι μου, μέσα στις σχισμές του βράχου, στις κρυψώνες του γκρεμού, άσε με να δω το πρόσωπό σου, άσε με να ακούσω τη φωνή σου, γιατί η φωνή σου είναι γλυκιά, και το πρόσωπό σου είναι όμορφο. Πιάστε τις αλεπούδες για μας, τις μικρές αλεπούδες που καταστρέφουν τα αμπέλια, γιατί τα αμπέλια μας είναι ανθισμένα. Ο αγαπημένος μου είναι δικός μου, κι εγώ είμαι δική του· βόσκει ανάμεσα στα κρίνα. Ωσότου δροσίσει η μέρα και φύγουν οι σκιές, γύρνα, αγαπημένε μου, και γίνε σαν ζαρκάδι ή σαν νεαρό ελάφι πάνω στα απόκρημνα βουνά.