اٿ، منهنجي پياري، ۽ هلي اچ
عورت ڳالهائي ٿي، سندس ڇانوَ، ضيافت جي هال، ۽ پنهنجي مٿي هيٺان سندس ٻانهن کي ياد ڪندي. پوءِ هوءَ جاليءَ مان سندس سڏ ورجائي ٿي: سيارو ختم ٿيو، انجير پڪجي رهيا آهن، اچ هلون. ٻه ڀيرا هوءَ يروشلم جي ڌيئرن کي خبردار ڪري ٿي ته پيار کي تيار ٿيڻ کان اڳ نه جاڳايو.
2 1آءٌ شارون جو گلاب آهيان، وادين جو سوسن آهيان. 2جيئن ڪنڊن ۾ سوسن آهي، تيئن ڇوڪرين ۾ منهنجي پياري آهي. 3جيئن جهنگ جي وڻن ۾ سيب جو وڻ، تيئن نوجوانن ۾ منهنجو محبوب آهي. وڏي خوشيءَ سان آءٌ سندس ڇانو ۾ ويٺس، ۽ سندس ميوو منهنجي ذائقي کي مٺو لڳو. 4مون کي ضيافت جي گھر ۾ آندائين، ۽ منهنجي مٿان سندس جهنڊو پيار هو. 5مون کي کشمش سان سهارو ڏيو، سيبن سان تازو ڪريو، ڇاڪاڻ تہ آءٌ پيار جي ڪري بيمار آهيان. 6سندس کاٻو هٿ منهنجي مٿي هيٺان آهي، ۽ سندس ساڄو هٿ مون کي ڀاڪر پائي ٿو. 7اي يروشلم جون ڌيئرون، آءٌ اوهان کي ميدان جي هرڻن يا هرڻين جو قسم ڏيان ٿي تہ پيار کي نہ جاڳايو ۽ نہ اٿاريو، جيستائين هو پاڻ نہ گھري.
8منهنجي محبوب جو آواز! هو جبلن مٿان ٽپندو، ٽڪرين مٿان ڇلانگون هڻندو اچي ٿو. 9منهنجو محبوب هرڻ يا نوجوان هرڻ جهڙو آهي. ڏس، اُتي اسان جي ڀت جي پويان بيٺو آهي، دريءَ مان نهاريندو، جاليءَ مان ڏسندو. 10منهنجو محبوب مون کي چوي ٿو تہ اٿ، منهنجي پياري، منهنجي سهڻي، ۽ هلي اچ، 11ڇاڪاڻ تہ سيارو گذري ويو آهي، برسات ختم ٿي وئي ۽ هلي وئي آهي. 12زمين تي گل ظاهر ٿين ٿا، ڳائڻ جو وقت اچي ويو آهي، ۽ اسان جي ملڪ ۾ قمريءَ جو آواز ٻڌڻ ۾ اچي ٿو. 13انجير جو وڻ پنهنجا انجير پڪا ڪري ٿو، ۽ انگورن جون ويلون گلن سان ڀريل آهن، اهي خوشبو ڏين ٿيون. اٿ، منهنجي پياري، منهنجي سهڻي، ۽ هلي اچ. 14اي منهنجي ڪبوتري، پٿر جي ڏارن ۾، ٽڪريءَ جي لڪڻ جي هنڌن ۾، مون کي تنهنجو منهن ڏسڻ ڏي، تنهنجو آواز ٻڌڻ ڏي، ڇاڪاڻ تہ تنهنجو آواز مٺو آهي، ۽ تنهنجو منهن سهڻو آهي. 15اسان لاءِ لومڙيون پڪڙيو، اهي ننڍيون لومڙيون جيڪي انگورن جا باغ برباد ڪن ٿيون، ڇاڪاڻ تہ اسان جا انگورن جا باغ گلن ۾ آهن. 16منهنجو محبوب منهنجو آهي، ۽ آءٌ سندس آهيان، هو سوسنن ۾ چري ٿو. 17جيستائين ڏينهن جو ساهه وهي ۽ پاڇا ڀڄي وڃن، اي منهنجا محبوب، موٽي اچ، ۽ اوبڙ کوبڙ جبلن تي هرڻ يا نوجوان هرڻ جهڙو ٿي.
