ڇپيل
ڪتاب

تو ۾ ڪو عيب ناهي

مرد عورت جي هر عضوي جي ساراهه ڪري ٿو، کيس پنهنجي ڪنوار ۽ ڀيڻ سڏي ٿو، ۽ چوي ٿو ته هن ۾ ڪو عيب ناهي. هوءَ تالي وارو باغ، مهر ٿيل چشمو آهي، رڳو هن جي آهي. آخر ۾ هوءَ جواب ڏئي ٿي، هوا کي سڏي ٿي ۽ پاڻ ئي اهو باغ کولي ٿي.

باب 4.

منهنجي پياري، تون ڪيتري نہ سهڻي آهين! تون ڪيتري نہ سهڻي آهين! تنهنجي پردي جي پويان تنهنجيون اکيون ڪبوتر آهن. تنهنجا وار ٻڪرين جي ان ڌڻ جهڙا آهن جيڪو گلعاد جي ڍاڪن تان لهي ٿو. تنهنجا ڏند نئين ڪتريل رڍن جي ان ڌڻ جهڙا آهن جيڪو ڌوئڻ کان پوءِ مٿي اچي ٿو، هر هڪ ٻہ ٻچا ڄڻيندڙ آهي، ۽ انهن مان ڪابہ پنهنجن ٻچن کان وانجهيل ناهي. تنهنجا چپ ڳاڙهي ڌاڳي جهڙا آهن، ۽ تنهنجو وات سهڻو آهي. تنهنجي پردي جي پويان تنهنجا ڳل انار جي ٻن ڦاڙن جهڙا آهن. تنهنجي ڳچي دائود جي ان برج جهڙي آهي، جيڪو پٿرن جي قطارن ۾ ٺهيل آهي؛ ان تي هزار ڍالون ٽنگيل آهن، هر هڪ ويڙهاڪ جي ڍال آهي. تنهنجيون ٻئي ڇاتيون ٻن هرڻ جي ٻچن جهڙيون آهن، هرڻيءَ جا ٻہ ٻچا، جيڪي سوسن جي گلن ۾ چري رهيا آهن. جيستائين ڏينهن ساھ کڻي ۽ پاڇا ڀڄي وڃن، تيستائين آءٌ مُر جي جبل ڏانهن ۽ لوبان جي ٽڪريءَ ڏانهن ويندس. منهنجي پياري، تون پوريءَ طرح سهڻي آهين؛ تو ۾ ڪو عيب ناهي.

اي منهنجي ڪنوار، مون سان گڏ لبنان کان اچ؛ مون سان گڏ لبنان کان اچ. امانہ جي چوٽيءَ تان، سنير ۽ حرمون جي چوٽيءَ تان، شينهن جي ڳولهن کان، چيتن جي جبلي ٿاڻن کان هيٺ نهار. اي منهنجي ڀيڻ، منهنجي ڪنوار، تو منهنجي دل موهي ورتي آهي؛ تو پنهنجين اکين جي هڪ نظر سان، پنهنجي هار جي هڪ موتيءَ سان منهنجي دل موهي ورتي آهي. اي منهنجي ڀيڻ، منهنجي ڪنوار، تنهنجو پيار ڪيڏو نہ سهڻو آهي! تنهنجو پيار شراب کان ڪيترو نہ بهتر آهي، ۽ تنهنجي عطرن جي خوشبوءِ ڪنهن بہ مصالحي کان! اي منهنجي ڪنوار، تنهنجي چپن مان مٺو رس ٽمي ٿو؛ تنهنجي زبان هيٺان ماکي ۽ کير آهي، ۽ تنهنجي پوشاڪ جي خوشبوءِ لبنان جي خوشبوءِ جهڙي آهي.

منهنجي ڀيڻ، منهنجي ڪنوار هڪ بند ٿيل باغ آهي، هڪ بند ٿيل چشمو، هڪ مهر ٿيل ڪوهه. تنهنجيون ٽاريون اناريءَ جو باغ آهن، جن ۾ چونڊ ميوا آهن، جٽاماسيءَ سان گڏ مهندي، جٽاماسي ۽ زعفران، خوشبودار نڙ ۽ دارچيني، لوبان، مُر ۽ عود جي هر وڻ سان گڏ، سڀ کان عمدن مصالحن سان. a a v14 خوشبودار نڙ هڪ مٺي خوشبوءِ وارو نڙ آهي جيڪو مصالحي طور ڪتب ايندو آهي. تون باغ جو چشمو، جيئري پاڻيءَ جو ڪوهه ۽ لبنان کان هيٺ وهندڙ نديون آهين. اي اتر جي هوا، جاڳ، اي ڏکڻ جي هوا، اچ! منهنجي باغ تي ڦوڪ ڏي، تہ جيئن ان جا مصالحا وهن. منهنجو محبوب پنهنجي باغ ۾ اچي ۽ ان جا عمدا ميوا کائي.