یوحنا 14

14 ¹«دل‌های شما مضطرب نشود. به پدر ما ایمان داشته باشید؛ به من نیز ایمان داشته باشید. ²در خانهٔ پدرِ من منزلگاه‌های بسیار است. اگر چنین نبود، آیا به شما می‌گفتم که می‌روم تا مکانی برای شما آماده کنم؟ ³و اگر بروم و مکانی برای شما آماده کنم، باز خواهم آمد و شما را نزد خود خواهم برد، تا هر جا که من هستم شما نیز باشید. ⁴و شما راهِ جایی را که می‌روم می‌دانید.»

⁵توما به او گفت: «خداوندا، ما نمی‌دانیم کجا می‌روی؛ پس چگونه می‌توانیم راه را بدانیم؟»

⁶عیسی به او گفت: «من راه و راستی و حیات هستم. هیچ‌کس جز به‌واسطهٔ من نزد پدر نمی‌آید. ⁷اگر مرا می‌شناختید، پدرِ من را نیز می‌شناختید. از این پس، او را می‌شناسید و او را دیده‌اید.»

⁸فیلیپُس به او گفت: «خداوندا، پدر را به ما نشان بده، و همین برای ما کافی است.»

⁹عیسی گفت: «ای فیلیپُس، این‌همه مدت با شما بوده‌ام و مرا نمی‌شناسی؟ هر که مرا دیده است، پدر را دیده است. چگونه می‌گویی: ‹پدر را به ما نشان بده›؟ ¹⁰آیا باور نمی‌کنی که من در پدر هستم و پدر در من است؟ سخنانی که به شما می‌گویم از خودم نیست؛ پدری که در من ساکن است، کارهای خود را انجام می‌دهد. ¹¹مرا باور کنید که من در پدر هستم و پدر در من است؛ وگرنه به‌خاطرِ خودِ آن کارها ایمان بیاورید. ¹²آمین، آمین، به شما می‌گویم، هر که به من ایمان آورد، کارهایی را که من می‌کنم او نیز خواهد کرد، و حتی کارهایی بزرگ‌تر از اینها خواهد کرد، زیرا من نزد پدر می‌روم. ¹³و هر چه به نام من بخواهید، آن را انجام خواهم داد، تا پدر در پسر جلال یابد. ¹⁴اگر چیزی به نام من از من بخواهید، آن را انجام خواهم داد.»

اگر مرا دوست دارید

¹⁵«اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگاه خواهید داشت. ¹⁶و من از پدر خواهم خواست، و او مددگاری دیگر، یعنی روح‌القدس، به شما خواهد داد تا همیشه با شما باشد؛ ^a a v16 عیسی در آیهٔ ۲۶ این مددگار را روح‌القدس می‌نامد — «کتاب مقدسِ قلبِ پدر» این نام را به‌پیش می‌آورد تا خوانندگان از همان نخستین وعده، روح را به نام بشناسند. ¹⁷همان روحِ راستی که جهان نمی‌تواند او را بپذیرد، زیرا نه او را می‌بیند و نه می‌شناسد. اما شما او را می‌شناسید، زیرا نزد شما می‌ماند و در شما خواهد بود. ¹⁸شما را یتیم نخواهم گذاشت؛ نزد شما خواهم آمد. ^b b v18 عیسی آمد تا یتیمان را به خانه بازآورد — این آیه، جانِ دلیلِ آمدنِ او را بیان می‌کند. ¹⁹به‌زودی جهان دیگر مرا نخواهد دید، اما شما مرا خواهید دید. چون من زنده‌ام، شما نیز زنده خواهید بود. ²⁰در آن روز خواهید دانست که من در پدرِ خود هستم، و شما در من، و من در شما. ²¹هر که احکام مرا دارد و آنها را نگاه می‌دارد، اوست که مرا دوست می‌دارد؛ و پدرِ من هر که را که مرا دوست بدارد، دوست خواهد داشت. من نیز او را دوست خواهم داشت و خود را بر او آشکار خواهم کرد.»

²²یهودا — نه یهودای اسخریوطی — پرسید: «خداوندا، چرا خود را بر ما آشکار می‌کنی و نه بر جهان؟»

²³عیسی پاسخ داد: «هر که مرا دوست بدارد، کلام مرا نگاه خواهد داشت، و پدرِ من او را دوست خواهد داشت، و ما نزد او خواهیم آمد و در او مسکن خواهیم گزید. ^c c v23 پدری که در آیهٔ ۲ در خانهٔ خود برای ما منزلگاه آماده می‌کند، در آنانی که عیسی را دوست می‌دارند مسکن می‌گزیند — هر دو سویِ این صمیمیت در یک فصل. ²⁴هر که مرا دوست ندارد، کلام مرا نگاه نمی‌دارد. و کلامی که می‌شنوید از آنِ من نیست، بلکه از آنِ پدری است که مرا فرستاد.»

²⁵«این سخنان را وقتی هنوز با شما هستم به شما گفتم. ²⁶اما مددگار، یعنی روح‌القدس، که پدر او را به نام من خواهد فرستاد، همه‌چیز را به شما تعلیم خواهد داد و هر آنچه به شما گفتم را به یادتان خواهد آورد.

²⁷سلامتی برای شما به‌جا می‌گذارم؛ سلامتیِ خود را به شما می‌بخشم. نه چنان‌که جهان می‌بخشد، من به شما می‌بخشم. دل‌های شما مضطرب و ترسان نشود. ²⁸شنیدید که به شما گفتم: ‹می‌روم و نزد شما بازمی‌آیم.› اگر مرا دوست می‌داشتید، شادمان می‌شدید که نزد پدر می‌روم، زیرا پدر از من بزرگ‌تر است. ^d d v28 عیسی در اینجا از جایگاهِ خود در فرستادنِ پدر سخن می‌گوید — پسر که به مأموریتِ پدر تن می‌دهد — نه از طبیعتی فروتر. پدر و پسر یکی‌اند (۱۰:۳۰)؛ پسر، پدری را که او را فرستاد حرمت می‌نهد. ²⁹و اکنون پیش از آنکه واقع شود به شما گفتم، تا چون واقع شود، ایمان آورید. ³⁰دیگر با شما بسیار سخن نخواهم گفت، زیرا فرمانروای این جهان می‌آید. او را بر من هیچ تسلطی نیست، ³¹اما چنان می‌کنم که پدر به من فرمان داده است، تا جهان بداند که پدر را دوست می‌دارم. برخیزید، از اینجا برویم.»