Suleman Muji ka Rama di Payuneun Sakumna Israil

Suleman ngaberkahan rahayat, tumorojog dina panggung tambaga, sarta ngadoa. Anjeunna nyaho yén langit ogé teu bisa ngawadahan Rama-Na, ku kituna anjeunna ménta hiji hal deui jeung deui: sangkan soca jeung cepil-Na tetep ka arah tempat ieu — dina kaéléhan, halodo, paceklik, jeung pangbuangan.

Pasal 6.

Tuluy saur Suleman, “Rama urang parantos ngandika yen Mantenna bakal calik di nu poék mongkléng. Nanging abdi parantos ngadegkeun bait anu luhung kanggo Ama, tempat pikeun Ama calik salalanggengna.”

Tuluy raja malik sarta ngaberkahan sakumna jamaah Israil anu keur narangtung. Saur anjeunna, “Mujia ka Rama urang, Allah Israil, anu ku panangana-Na parantos ngalaksanakeun naon anu diikrarkeun ku lambey-Na ka David, ama kaula, saurna,

‘Ti barang Kami ngaluarkeun umat Kami ti tanah Mesir, Kami henteu milih hiji kota ti sakabeh kaom Israil pikeun ngadegkeun hiji bait supaya asma Kami aya di dinya, sarta henteu milih saurang ogé pikeun mingpin umat Kami Israil. Tapi Kami milih Yerusalem supaya asma Kami aya di dinya, sarta Kami milih David pikeun mingpin umat Kami Israil.’

David, ama kaula, boga niat dina manahna pikeun ngadegkeun hiji bait pikeun asma Rama urang, Allah Israil.

Tapi Rama urang ngandika ka David, ama kaula, ‘Ku sabab ngadegkeun bait pikeun asma Kami aya dina manah maneh, hade pisan niat maneh teh. Tapi lain maneh anu bakal ngadegkeun bait teh; anak maneh, anu bijil tina raga maneh sorangan—manehna anu bakal ngadegkeun bait pikeun asma Kami.’

Ayeuna Rama urang parantos ngalaksanakeun jangji anu diandika-Na: kaula geus ngaganti David, ama kaula, sarta linggih dina tahta Israil, sakumaha anu diikrarkeun-Na, sarta kaula geus ngadegkeun bait pikeun asma Rama urang, Allah Israil. Di dinya kaula geus nunda Peti Perjangjian, anu eusina perjangjian anu diadegkeun ku Rama urang jeung bangsa Israil.”

Suleman Ngabaktikeun Bait Rama dina Paneda

Tuluy Suleman ngadeg di hareupeun altar Rama urang di payuneun sakumna jamaah Israil sarta ngembangkeun pananganana. Suleman geus nyieun hiji panggung tina tambaga, panjangna kira-kira tujuh satengah suku, rubakna tujuh satengah suku, luhurna opat satengah suku, sarta ditempatkeun di tengah-tengah palataran. Anjeunna ngadeg di luhurna, tuluy sideku di payuneun sakumna jamaah Israil, sarta ngangkat pananganana ka langit. Piunjukna, “Nun Ama, Allah Israil, taya Rama anu sapertos Ama di sawarga atanapi di bumi, anu netepan perjangjian sarta ngalimpahkeun kaasih anu satia ka abdi-abdi Ama anu lumampah di payuneun Ama kalawan gembleng manahna.” Ama parantos nohonan jangji ka abdi Ama, David, ama abdi; naon anu diandika ku lambey Ama parantos dilaksanakeun ku panangan Ama dina dinten ieu.

Ku sabab eta ayeuna, nun Ama, Allah Israil, mugi netepan kana jangji Ama ka abdi Ama, David, ama abdi: “Maneh moal weléh boga turunan anu linggih dina tahta Israil di payuneun Kami, asal anak-anak maneh ngajaga lampahna sangkan lumampah dina hukum Kami, sakumaha maneh geus lumampah di payuneun Kami.” Ayeuna, nun Ama, Allah Israil, mugi jangji anu diandika ku Ama ka abdi Ama David téh tinekanan.

Tapi naha Rama urang leres-leres bakal calik sareng manusa di bumi? Sawarga, malah sawarga nu pangluhurna ogé, moal kiat nampung Ama—komo deui bait anu diadegkeun ku abdi ieu. ^a Nanging mugi Ama kersa ngadangu paneda abdi Ama sareng panyambatna, nun Ama, sarta mugi ngadangu panjerit sareng paneda anu diunjukkeun ku abdi Ama di payuneun Ama. Mugi soca Ama ngawaskeun ieu bait beurang peuting, ka tempat anu ku Ama diandika yen asma Ama bakal ditempatkeun di dinya, pikeun ngadangu paneda anu diunjukkeun ku abdi Ama ka ieu tempat. Mugi ngadangu panyambat abdi Ama sareng umat Ama Israil nalika maranehna neneda nyanghareup ka ieu tempat. Mugi ngadangu ti sawarga, tempat linggih Ama; sarta saupami Ama ngadangu, mugi ngahampura.

Upami aya jalma anu migawe dosa ka tatanggana sarta kedah sumpah, tuluy manehna datang sarta sumpah di hareupeun altar Ama di ieu bait, mugi Ama ngadangu ti sawarga sarta tumindak. Mugi ngahakiman abdi-abdi Ama: males ka nu salah luyu jeung pagaweanana, sarta mebaskeun nu bener, maparin ganjaran luyu jeung kabeneranana.

Upami umat Ama Israil, eleh ku musuh lantaran dosa ka Ama, tuluy tarobat sarta muji ka asma Ama, neneda, sarta nyambat ka Ama di ieu bait, mugi Ama ngadangu ti sawarga, ngahampura dosa umat Ama Israil, sarta mulangkeun maranehna ka tanah anu dipaparinkeun ku Ama ka maranehna jeung karuhunna.

Nalika langit katutup teu aya hujan lantaran maranehna dosa ka Ama, upami maranehna neneda nyanghareup ka ieu tempat, muji asma Ama, sarta ngantunkeun dosana nalika Ama nyangsarakeun maranehna, mugi Ama ngadangu ti sawarga, ngahampura dosa abdi-abdi Ama, umat Ama Israil, nalika Ama ngawurukan maranehna jalan anu hade pikeun dilampahkeun, sarta nurunkeun hujan ka tanah Ama, anu dipaparinkeun ku Ama ka umat Ama jadi warisanana.

Upami aya kalaparan, pagebug, hama, jamur, simeut, atawa hileud nerpa ka tanah; upami musuh ngepung maranehna di kota-kotana—naon bae wabah atawa panyakit anu datang, naon bae paneda atawa panyambat anu diunjukkeun ku saurang atawa ku sakumna umat Ama Israil, anu masing-masing nyaho kana kasangsaraan jeung kanyerina sorangan tuluy ngembangkeun leungeunna ka ieu bait, mugi Ama ngadangu ti sawarga, tempat linggih Ama, sarta ngahampura, sarta mulangkeun ka unggal jalma luyu jeung sagala lampahna, lantaran Ama uninga kana hatena—reh ngan Ama nyalira anu uninga kana hate unggal manusa, supaya maranehna sieun ka Ama sarta lumampah dina jalan Ama salami maranehna hirup di tanah anu dipaparinkeun ku Ama ka karuhun urang.

Oge, nalika aya urang asing anu lain umat Ama Israil datang ti nagri nu jauh lantaran asma Ama anu agung, panangan Ama anu kawasa, sarta leungeun Ama anu dikedangkeun—nalika maranehna datang sarta neneda nyanghareup ka ieu bait, mugi Ama ngadangu ti sawarga tempat linggih Ama, sarta ngalampahkeun sagala anu dipenta ku urang asing eta, supaya sakabeh bangsa di bumi terang kana asma Ama sarta sieun ka Ama, sakumaha umat Ama Israil, sarta terang yen ieu bait anu diadegkeun ku abdi ngagem asma Ama.

Upami umat Ama indit perang ngalawan musuhna ka mana bae Ama ngutus maranehna, tuluy neneda ka Ama nyanghareup ka ieu kota anu dipilih ku Ama jeung bait anu diadegkeun ku abdi pikeun asma Ama, mugi Ama ngadangu ti sawarga paneda jeung panyambatna, sarta ngabela perkarana.

Upami maranehna dosa ka Ama—reh taya saurang oge anu teu boga dosa—tuluy Ama bendu ka maranehna sarta nyerenkeun maranehna ka musuh anu ngaboyong maranehna ka tanah anu jauh atawa anu deukeut,

nanging upami di tanah pangboyongan maranehna eling dina hatena, tuluy tarobat sarta nyambat ka Ama di dinya, pokna, “Abdi sadaya parantos dosa, abdi sadaya lepat, abdi sadaya migawe jahat,” upami maranehna tarobat ka Ama kalawan gembleng hate jeung jiwana di tanah pangboyongan tempat maranehna diboyong, sarta neneda nyanghareup ka tanahna anu dipaparinkeun ku Ama ka karuhunna, kota anu dipilih ku Ama, jeung bait anu diadegkeun ku abdi pikeun asma Ama, mugi Ama ngadangu ti sawarga, tempat linggih Ama, paneda jeung panyambatna, ngabela perkarana, sarta ngahampura umat Ama anu geus dosa ka Ama.

Ayeuna, nun Ama, mugi soca Ama tetep ngawaskeun sarta cepil Ama ngaregepkeun kana paneda di ieu tempat.

Ayeuna mugi jengkar, nun Ama, sarta sumping ka tempat pangreureuhan Ama, Ama sareng Peti kakawasaan Ama. Mugi imam-imam Ama, nun Ama, dipaparin pakean kasalametan, sarta mugi abdi-abdi Ama anu satia bungah ku kasaean Ama. Nun Ama, mugi ulah nampik jalma anu diurapan ku Ama. Mugi emut kana kaasih perjangjian Ama ka David, abdi Ama.