Kamulyaan Rama Urang Minuhan Bait Allah

Seuneu turun sarta kamulyaan minuhan Bait, sarta rahayat nyembah bari nyuuh kana lantéy. Tuluy peuting Rama urang ngawaler kalayan sarat-saratna: lamun anak-anak Kami ngarendahkeun diri, ngadoa, néangan wajah Kami sarta ninggalkeun kajahatan, Kami bakal ngadéngé, ngahampura, sarta nyageurkeun tanahna.

Pasal 7.

Sanggeus Suleman anggeus neneda, aya seuneu ragrag ti langit, ngahuru kurban beuleuman jeung kurban-kurban sejenna, sarta kamulyaan Rama urang minuhan eta Bait Allah. Para imam teu barisa arasup ka Bait Rama urang, karana kamulyaan Rama urang geus minuhan eta tempat. Waktu urang Israil kabeh nyaraksian eta seuneu ragrag jeung kamulyaan Rama urang di luhureun Bait Allah, maranehna tarumuluy sideku, raray tumungkul kana lante batu, bari nyarembah sarta ngahaturkeun nuhun ka Rama urang: “Mantenna teh sae; asih satia-Na langgeng salalanggengna.”

Tuluy raja jeung sakumna rahayat ngahaturkeun kurban di payuneun Rama urang. Raja Suleman ngurbankeun 22.000 sapi jeung 120.000 domba; raja jeung sakumna rahayat ngabaktikeun Bait Rama urang. Para imam narangtung dina pernahna masing-masing; urang Lewi narangtung mawa parabot musik pikeun Rama urang, nu dijieun ku Raja Daud pikeun ngahaturkeun nuhun ka Rama urang—“karana asih satia-Na langgeng salalanggengna”—unggal Daud muji ku parabot-parabot eta. Hareupeunana para imam niup tarompet, sarta sakumna Israil narangtung.

Suleman ngabaktikeun bagian tengah palataran, hareupeun Bait Rama urang, karana di dinya anjeunna ngahaturkeun kurban beuleuman jeung gajih tina kurban karapihan, sabab altar tambaga nu dijieunna teu cukup pikeun nyangga kurban beuleuman, kurban gandum, jeung gajih.

Dina waktu eta Suleman ngayakeun pesta tujuh poe, jeung sakumna Israil marengan anjeunna—hiji riungan nu kacida gedena—ti Lebo-hamat nepi ka Walungan Mesir. Dina poe nu kadalapan maranehna ngayakeun riungan panutup, sanggeus ngayakeun pangbaktian altar tujuh poe jeung pesta tujuh poe. Dina poe kadua puluh tilu bulan katujuh, anjeunna ngajurung rahayat marulang ka imah-imahna, bungah jeung suka manah ku kasaean nu dipaparinkeun ku Rama urang ka Daud, ka Suleman, jeung ka Israil umat-Na.

Rama Urang Ngandika ka Suleman

Suleman ngaréngsékeun Bait Rama urang jeung karaton raja. Sagala rupa nu ditekadan ku Suleman pikeun digarap di Bait Rama urang jeung di imahna sorangan, kabeh hasil kalaksanakeun.

Tuluy Rama urang nembongan ka Suleman dina peuting, sarta ngandika ka anjeunna: “Kami geus ngadangu paneda maneh sarta geus milih ieu tempat pikeun Kami jadi hiji bait pangurbanan.

“Lamun Kami nutup langit nepi ka teu turun hujan, atawa marentah simeut ngadahar eta tanah, atawa ngirim pagebug ka tengah-tengah putra-putra Kami, lamun putra-putra Kami—nu disebut ku jenengan Kami—daraek ngarendahkeun maneh, neneda, neangan raray Kami, sarta tarobat tina jalan-jalanna nu jahat, Kami bakal ngadangu ti sawarga, ngahampura dosana, sarta nyageurkeun tanahna. Ayeuna soca Kami bakal muka sarta cepil Kami bakal regep kana paneda nu dihaturkeun di ieu tempat. Ayeuna Kami geus milih sarta ngabaktikeun ieu Bait, supaya jenengan Kami tetep aya di dinya salalanggengna; soca jeung manah Kami bakal aya di dinya salawasna.

Ari maneh—lamun maneh lumampah di payuneun Kami cara Daud ama maneh lumampah, ngalampahkeun sagala nu diparentahkeun ku Kami ka maneh sarta nurut kana katangtuan jeung hukum Kami, tangtu Kami bakal neguhkeun tahta karajaan maneh, sakumaha nu geus dijangjikeun ku Kami ka Daud ama maneh: ‘Salawasna bakal aya hiji turunan maneh nu marentah ka Israil.’

Tapi lamun maneh malik ngijing, ninggalkeun katangtuan jeung parentah Kami nu geus ditetepkeun ku Kami di hareupeun maneh, sarta indit ngabakti ka allah-allah sejen sarta nyarembah ka dinya, tangtu Kami bakal ngabongkar Israil ti tanah Kami nu geus dipaparinkeun ku Kami ka maranehna, sarta ngalungkeun ti payuneun Kami ieu Bait nu geus dipisahkeun ku Kami pikeun jenengan Kami, sarta ngajadikeun eta conto jeung pamoyok di antara sakumna bangsa. Ieu Bait Allah, nu bareto kacida luhurna, bakal matak ngenyedkeun saban jalma nu ngaliwat, nepi ka ngaromong, “Ku naon PANGERAN midamel kieu ka ieu tanah jeung ieu Bait?

Jawabanana bakal, “Lantaran maranehna geus ninggalkeun PANGERAN, Allah karuhunna, nu geus ngaluarkeun maranehna ti tanah Mesir, sarta nyekel pageuh ka allah-allah sejen, nyarembah sarta ngabaktina ka maranehna—nya eta sababna Mantenna nurunkeun sagala balai ieu ka maranehna.”