2 Solnomalar 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹Sulaymon ibodatini tugatgach, osmondan olov tushib, kuydiriladigan qurbonlik va boshqa qurbonliklarni yondirib yubordi, Otamizning ulugʻvorligi esa Maʼbadni toʻldirdi. ²Otamizning ulugʻvorligi Maʼbadni toʻldirgani uchun ruhoniylar Otamizning Maʼbadiga kira olmadilar. ³Butun Isroil xalqi olovning tushganini va Maʼbad uzra Otamizning ulugʻvorligini koʻrgach, toshyotqizilgan maydonda yuztuban yiqilib, Otamizga sajda qildilar va shukrona aytdilar: “U yaxshidir, Uning sodiq sevgisi abadiy barqarordir.”

⁴Soʻngra shoh va butun xalq Otamiz huzurida qurbonliklar keltirdilar. ⁵Shoh Sulaymon yigirma ikki ming hoʻkiz va bir yuz yigirma ming qoʻyni qurbonlik qildi. Shunday qilib, shoh va butun xalq Otamizning Maʼbadini bagʻishladilar. ⁶Ruhoniylar oʻz joylarida turdilar. Levilar esa Dovud shoh Otamizga shukrona aytish uchun yasagan musiqa asboblari bilan turdilar; Dovud oʻsha asboblar orqali — “chunki Uning sodiq sevgisi abadiy barqarordir” deya — Otamizni hamd etardi. Ruhoniylar ularning roʻparasida karnay chaldilar, butun Isroil esa tik turardi.

⁷Sulaymon Otamizning Maʼbadi oldidagi hovlining oʻrtasini muqaddas qildi, chunki u yerda kuydiriladigan qurbonliklarni va tinchlik qurbonliklarining yogʻini keltirdi; zero, oʻzi yasagan bronza qurbongoh kuydiriladigan qurbonlik, don qurbonligi va yogʻni sigʻdira olmas edi.

⁸Oʻsha paytda Sulaymon bayramni yetti kun nishonladi, u bilan birga butun Isroil — Levo-Xamatdan Misr soyigacha boʻlgan juda katta jamoa — nishonladi. ⁹Qurbongohning bagʻishlanishini yetti kun va bayramni yetti kun nishonlagach, sakkizinchi kuni ular yakuniy yigʻin oʻtkazdilar. ¹⁰Yettinchi oyning yigirma uchinchi kuni u xalqni uylariga joʻnatdi. Ular Otamizning Dovudga, Sulaymonga va Oʻz xalqi Isroilga koʻrsatgan yaxshiligi uchun quvonib, yuraklari shod boʻlib ketdilar.

Otamiz Sulaymonga soʻzlaydi

¹¹Sulaymon Otamizning Maʼbadini va shoh saroyini qurib bitirdi. Otamizning Maʼbadida va oʻz uyida qilishni dilidan oʻtkazgan hamma ishni u muvaffaqiyat bilan amalga oshirdi.

¹²Shundan soʻng Otamiz kechasi Sulaymonga zohir boʻlib, unga dedi: “Men sening ibodatingni eshitdim va bu joyni Oʻzim uchun qurbonlik uyi qilib tanladim.

¹³“Agar Men osmonni yopib, yomgʻir yogʻmaydigan qilsam, yoki chigirtkalarga yurtni yeb bitirishni buyursam, yoki farzandlarim orasiga vabo yuborsam, ¹⁴agar Mening nomimni zimmasiga olgan farzandlarim oʻzlarini kamtar tutib, ibodat qilib, Mening yuzimni izlab, yomon yoʻllaridan qaytsalar, Men osmondan turib eshitaman, ularning gunohini kechiraman va yurtiga shifo beraman. ¹⁵Endi bu joyda qilingan ibodatga Mening koʻzlarim ochiq, quloqlarim diqqat bilan boʻladi. ¹⁶Endi Men bu uyni tanladim va muqaddas qildim, toki Mening nomim u yerda abadiy qolsin; Mening koʻzlarim va qalbim doimo u yerda boʻladi.

¹⁷Sen boʻlsang, agar oʻz otang Dovud yurganidek Mening oldimda yursang, Men senga buyurgan hamma narsani bajarib, Mening qonun-qoidalarim va hukmlarimga rioya qilsang, ¹⁸u holda Men otang Dovud bilan ahd qilib: «Isroil ustidan senga mansub bir kishi hamisha hukmronlik qilaveradi» deganimdek, sening shohliging taxtini mustahkamlayman.

¹⁹Lekin agar sen Mendan yuz oʻgirsang, Men sening oldingga qoʻygan qonun-qoidalarim va amrlarimni tark etsang, borib boshqa xudolarga xizmat qilib, ularga sajda qilsang, ²⁰u holda Men Isroilni ularga bergan yurtimdan ildizi bilan yulib tashlayman, Mening nomim uchun ajratgan bu Maʼbadni Oʻz nazarimdan uzoqlashtiraman va uni barcha xalqlar orasida ibrat hamda masxara mavzusiga aylantiraman. ²¹Bir vaqtlar shunchalik ulugʻ boʻlgan bu Maʼbad yonidan oʻtgan har bir kishini dahshatga soladi va ular: «Nega Egamiz bu yurtga va bu Maʼbadga shunday qildi?» deb soʻraydilar.

²²Ular javob berib: «Chunki ularni Misr yurtidan olib chiqqan ota-bobolarining Xudosi Egamizni tark etib, boshqa xudolarga yopishdilar, ularga sajda qilib, xizmat qildilar — shuning uchun U bu ofatlarning hammasini ularning boshiga soldi» deydilar.”