دوم تواریخ 7

7 ¹چون سلیمان دعای خود را به پایان رساند، آتش از آسمان فرود آمد و قربانی سوختنی و ذبیحه‌ها را بلعید، و جلال پدر ما خانه را پر ساخت. ²کاهنان نتوانستند به خانهٔ پدر ما داخل شوند، زیرا جلال پدر ما آن را پر کرده بود. ³چون همهٔ بنی‌اسرائیل فرود آمدن آتش و جلال پدر ما را بر خانه دیدند، بر سنگفرش زانو زدند و رو بر زمین نهادند و پدر ما را پرستش و سپاس گفتند: «او نیکوست؛ محبت وفادار او تا به ابد پایدار است.»

⁴آنگاه پادشاه و تمامی قوم در حضور پدر ما ذبیحه‌ها تقدیم کردند. ⁵سلیمانِ پادشاه بیست و دو هزار گاو و صد و بیست هزار گوسفند قربانی کرد؛ و پادشاه و تمامی قوم خانهٔ پدر ما را وقف نمودند. ⁶کاهنان بر پست‌های خود ایستادند؛ و لاویان با آلات موسیقیِ پدر ما که داوود پادشاه برای سپاس‌گزاری از پدر ما ساخته بود ایستادند—«زیرا محبت وفادار او تا به ابد پایدار است»—هر گاه که داوود به وسیلهٔ آن آلات ستایش می‌کرد. در برابر ایشان کاهنان کَرِنّاها را می‌نواختند و تمامی اسرائیل ایستاده بودند.

⁷سلیمان میانهٔ صحن را که پیش روی خانهٔ پدر ما بود وقف کرد، زیرا در آنجا قربانی‌های سوختنی و پیهِ قربانی‌های سلامتی را تقدیم نمود، چون مذبح برنجینی که ساخته بود گنجایش قربانی سوختنی و هدیهٔ آردی و پیه را نداشت.

⁸در آن هنگام سلیمان هفت روز عید را نگاه داشت، و تمامی اسرائیل با او—انجمنی بس بزرگ—از لِبو‌حَمات تا وادی مصر. ⁹در روز هشتم مجلسی برای اختتام برپا داشتند، زیرا هفت روز به تبرّک مذبح و هفت روز به عید مشغول بودند. ¹⁰در روز بیست و سوم از ماه هفتم، قوم را به خانه‌هایشان روانه کرد، شادمان و خرّم‌دل به‌سبب نیکویی‌ای که پدر ما به داوود و سلیمان و به قوم خود اسرائیل نموده بود.

پدر ما با سلیمان سخن می‌گوید

¹¹سلیمان خانهٔ پدر ما و کاخ پادشاهی را به پایان رساند. هر آنچه سلیمان دل بر آن نهاده بود که در خانهٔ پدر ما و در خانهٔ خویش انجام دهد، با کامیابی به انجام رسانید.

¹²آنگاه پدر ما شبانگاه بر سلیمان ظاهر شد و به او گفت: «دعای تو را شنیدم و این مکان را برای خود همچون خانهٔ قربانی برگزیدم.

¹³«اگر آسمان‌ها را ببندم تا بارانی نبارد، یا به ملخ فرمان دهم که زمین را بخورد، یا وبایی در میان فرزندانم بفرستم، ¹⁴اگر فرزندانم—که نام مرا بر خود دارند—فروتنی کنند و دعا نمایند و روی مرا بجویند و از راه‌های بد خود بازگردند، آنگاه از آسمان خواهم شنید و گناهشان را خواهم آمرزید و سرزمینشان را شفا خواهم داد. ¹⁵اکنون چشمانم گشوده و گوش‌هایم به دعایی که در این مکان تقدیم شود متوجه خواهد بود. ¹⁶اکنون این خانه را برگزیده و تقدیس کرده‌ام تا نام من تا به ابد در آن بماند؛ و چشمان و دل من همیشه در آنجا خواهد بود.

¹⁷و اما تو—اگر همان‌گونه که پدرت داوود به حضور من سلوک کرد تو نیز سلوک کنی، و هر آنچه تو را فرمان دادم به‌جای آوری و فرایض و احکام مرا نگاه داری، ¹⁸آنگاه تخت پادشاهی تو را استوار خواهم ساخت، چنان‌که با پدرت داوود عهد بستم و گفتم: ‹مردی از نسل تو همواره بر اسرائیل حکمرانی خواهد کرد.›

¹⁹اما اگر روی بگردانی و فرایض و فرمان‌هایی را که پیش روی تو نهادم واگذاری و بروی و خدایان دیگر را خدمت و پرستش کنی، ²⁰آنگاه اسرائیل را از زمینم که به ایشان دادم برخواهم کند، و این معبد را که برای نام خود جدا ساختم از نظر خود دور خواهم افکند، و آن را در میان همهٔ قوم‌ها ضرب‌المثل و مایهٔ تمسخر خواهم گردانید. ²¹این خانه که چنین رفیع بود، هر رهگذری را حیرت‌زده خواهد ساخت، چنان‌که خواهد گفت: ‹چرا خداوند با این سرزمین و این خانه چنین کرد؟›

²²و در پاسخ خواهند گفت: ‹از آن‌رو که خداوند، خدای پدرانشان را که ایشان را از سرزمین مصر بیرون آورد، ترک کردند و به خدایان دیگر چنگ زدند و آن‌ها را سجده و خدمت نمودند—از این سبب او تمامی این بلا را بر ایشان آورد.›»