Ewangelia Marka 2

2 ¹Kilka dni później, gdy Jezus wrócił do Kafarnaum, rozeszła się wieść, że jest w domu. ²Zebrało się tylu ludzi, że nie było już miejsca, nawet przed drzwiami, a on głosił im słowo. ³Wtedy przyszli ludzie, niosąc do niego sparaliżowanego, którego dźwigało czterech. ⁴Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Jezusa, zdjęli dach nad nim, przebili go i spuścili nosze, na których leżał sparaliżowany.

⁵Gdy Jezus ujrzał ich wiarę, powiedział do sparaliżowanego: „Synu, przebaczone są twoje grzechy”.

⁶A siedzieli tam niektórzy z uczonych w Piśmie i rozważali w swoich sercach: ⁷„Czemu ten człowiek tak mówi? On bluźni! Któż może przebaczać grzechy prócz samego Boga?”

⁸Jezus od razu poznał w swoim duchu, że tak rozważają w sobie, i powiedział do nich: „Czemu rozważacie to w swoich sercach? ⁹Co jest łatwiej — powiedzieć sparaliżowanemu: «Przebaczone są twoje grzechy», czy: «Wstań, weź swoje nosze i chodź»? ¹⁰Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę przebaczać grzechy” — powiedział do sparaliżowanego: ^a a v10 Uczeni w Piśmie dopiero co powiedzieli, że tylko Bóg może przebaczać grzechy — a teraz Jezus, Syn Człowieczy, je przebacza. Tytuł „Syn Człowieczy” sięga wstecz do wizji Daniela o tym, któremu dano wieczną władzę, i tutaj po cichu objawia, kim jest Jezus. ¹¹„Mówię ci: wstań, weź swoje nosze i idź do domu”.

¹²On wstał, natychmiast wziął swoje nosze i wyszedł na oczach wszystkich, tak że wszyscy byli zdumieni i chwalili naszego Ojca, mówiąc: „Nigdy nie widzieliśmy czegoś takiego”.

Jezus powołuje celnika

¹³Jezus znowu wyszedł nad morze; cały tłum przychodził do niego, a on ich nauczał.

¹⁴Przechodząc, ujrzał Lewiego, syna Alfeusza, siedzącego przy cle, i powiedział: „Pójdź za mną”. A on wstał i poszedł za nim.

¹⁵Gdy Jezus siedział przy stole w domu Lewiego, wielu celników i grzeszników zasiadło z Jezusem i jego uczniami, bo wielu szło za nim. ¹⁶Widząc, że je z grzesznikami i celnikami, uczeni w Piśmie spośród faryzeuszów pytali jego uczniów: „Czemu je z celnikami i grzesznikami?”

¹⁷Słysząc to, Jezus powiedział do nich: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz chorzy. Nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych, lecz grzeszników”.

Młode wino, nowa droga

¹⁸A uczniowie Jana i faryzeusze pościli. Przyszli więc i zapytali go: „Czemu uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszów poszczą, a twoi nie poszczą?”

¹⁹Jezus powiedział do nich: „Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi? Dopóki mają pośród siebie pana młodego, nie mogą pościć. ²⁰Lecz przyjdą dni, gdy zabiorą im pana młodego; wtedy, w owym dniu, będą pościć. ²¹Nikt nie przyszywa łaty z surowego sukna do starej szaty; bo inaczej nowa łata odrywa się od starej i rozdarcie staje się gorsze. ²²Nikt też nie wlewa młodego wina do starych bukłaków; wino rozsadza bukłaki i jedno, i drugie przepada. Młode wino wlewa się do nowych bukłaków”.

Syn Człowieczy, Pan szabatu

²³Pewnego szabatu przechodził wśród zbóż, a gdy szli, jego uczniowie zaczęli zrywać kłosy. ²⁴Faryzeusze powiedzieli do niego: „Patrz, czemu czynią to, czego nie wolno w szabat?”

²⁵A on powiedział do nich: „Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy był w potrzebie i głodny, on i ci, którzy z nim byli, ²⁶jak wszedł do domu naszego Ojca za dni arcykapłana Abiatara i jadł chleby pokładne, których wolno jeść tylko kapłanom, i dał również tym, którzy z nim byli?”

²⁷I powiedział do nich: „Szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. ²⁸Tak więc Syn Człowieczy jest Panem także szabatu”.