مرقس 2

2 ¹چند روز بعد، هنگامی که عیسی به کَفَرناحوم بازگشت، خبر پیچید که او در خانه است. ²چنان جمعیتی گرد آمدند که دیگر جایی نماند، حتی جلوِ در؛ و او کلام را برای آنان بیان می‌کرد. ³آنگاه کسانی نزد او آمدند و مردی افلیج را که چهار نفر حملش می‌کردند، نزدش آوردند. ⁴چون به سبب انبوهی جمعیت نتوانستند او را نزد عیسی برسانند، سقفِ بالای سرِ او را برداشتند و پس از شکافتنِ آن، بستری را که مردِ افلیج بر آن خوابیده بود، پایین فرستادند.

⁵چون عیسی ایمانِ آنان را دید، به مردِ افلیج گفت: «فرزند، گناهانت آمرزیده شد.»

⁶حال، چند تن از کاتبان آنجا نشسته بودند و در دلِ خود می‌اندیشیدند: ⁷«چرا این مرد چنین سخن می‌گوید؟ او کفر می‌گوید! جز خدا، چه کسی می‌تواند گناهان را بیامرزد؟»

⁸عیسی بی‌درنگ در روحِ خود دریافت که آنان چنین در دلِ خود می‌اندیشند، و به ایشان گفت: «چرا این چیزها را در دلِ خود می‌اندیشید؟ ⁹کدام آسان‌تر است؟ به مردِ افلیج گفتن ‹گناهانت آمرزیده شد› یا گفتن ‹برخیز، بسترت را بردار و راه برو›؟ ¹⁰اما تا بدانید که پسرِ انسان بر زمین اقتدارِ آمرزشِ گناهان را دارد» ــ به مردِ افلیج گفت: ^a a v10 کاتبان همین حالا گفته بودند که تنها خدا می‌تواند گناهان را بیامرزد ــ و اکنون عیسی، پسرِ انسان، آنها را می‌آمرزد. لقبِ «پسرِ انسان» به رؤیای دانیال بازمی‌گردد، به آن کسی که اقتداری جاودان بدو داده شد، و در اینجا به‌آرامی آشکار می‌کند که عیسی کیست. ¹¹«به تو می‌گویم، برخیز، بسترت را بردار و به خانه‌ات برو.»

¹²او برخاست و بی‌درنگ بسترش را برداشت و در برابرِ همه بیرون رفت، چنان‌که همه در شگفت شدند و پدر ما را ستودند و گفتند: «هرگز چیزی مانندِ این ندیده‌ایم.»

عیسی یک باجگیر را فرا می‌خواند

¹³عیسی بارِ دیگر به کنارِ دریا رفت؛ تمامِ جمعیت نزد او آمدند و او آنان را تعلیم می‌داد.

¹⁴چون می‌گذشت، لاوی پسرِ حَلفی را دید که در باجگاه نشسته بود و به او گفت: «از پیِ من بیا.» او برخاست و از پیِ عیسی رفت.

¹⁵و هنگامی که عیسی در خانهٔ لاوی بر سرِ سفره نشسته بود، بسیاری از باجگیران و گناهکاران همراه با عیسی و شاگردانش بر سفره نشستند، زیرا بسیاری از پیِ او می‌آمدند. ¹⁶کاتبانِ فَریسیان چون دیدند که او با گناهکاران و باجگیران غذا می‌خورد، به شاگردانش گفتند: «چرا او با باجگیران و گناهکاران غذا می‌خورد؟»

¹⁷عیسی چون این را شنید، به آنان گفت: «تندرستان نیازی به پزشک ندارند، بلکه بیماران. من نیامده‌ام تا عادلان را فرا خوانم، بلکه گناهکاران را.»

شرابِ تازه، راهِ تازه

¹⁸شاگردانِ یحیی و فَریسیان روزه بودند. آنان آمدند و از او پرسیدند: «چرا شاگردانِ یحیی و شاگردانِ فَریسیان روزه می‌گیرند، اما شاگردانِ تو روزه نمی‌گیرند؟»

¹⁹عیسی به آنان گفت: «آیا مهمانانِ عروسی می‌توانند تا زمانی که داماد با ایشان است روزه بگیرند؟ تا هنگامی که داماد را با خود دارند، نمی‌توانند روزه بگیرند. ²⁰اما روزهایی خواهد آمد که داماد از ایشان گرفته می‌شود؛ آنگاه، در آن روز، روزه خواهند گرفت. ²¹هیچ‌کس تکه‌ای پارچهٔ آب‌نرفته را بر جامه‌ای کهنه نمی‌دوزد؛ وگرنه آن وصلهٔ نو از جامهٔ کهنه کنده می‌شود و پارگی بدتر می‌گردد. ²²و هیچ‌کس شرابِ تازه را در مَشکهای کهنه نمی‌ریزد؛ شراب مَشکها را می‌درد و هر دو تباه می‌شوند. شرابِ تازه را در مَشکهای تازه می‌ریزند.»

پسرِ انسان، صاحبِ روزِ سَبَت

²³یک روزِ سَبَت، عیسی از میانِ کشتزارها می‌گذشت، و شاگردانش در حینِ راه رفتن، خوشه‌های غله می‌چیدند. ²⁴فَریسیان به او گفتند: «ببین، چرا آنان کاری می‌کنند که در روزِ سَبَت روا نیست؟»

²⁵او به ایشان گفت: «مگر هرگز نخوانده‌اید که داوود چه کرد، آنگاه که او و همراهانش در تنگنا و گرسنه بودند، ²⁶چگونه در روزگارِ اَبیّاتارِ کاهنِ اعظم به خانهٔ پدر ما درآمد و نانِ حضور را ــ که خوردنش تنها بر کاهنان روا بود ــ خورد و به همراهانش نیز داد؟»

²⁷و به آنان گفت: «سَبَت برای انسان ساخته شد، نه انسان برای سَبَت. ²⁸پس پسرِ انسان صاحبِ روزِ سَبَت نیز هست.»