Ewangelia Marka 3

3 ¹Jezus znowu wszedł do synagogi, a był tam człowiek z uschłą ręką. ²Śledzili go uważnie, czy uzdrowi tego człowieka w szabat, aby oskarżyć Jezusa.

³Jezus powiedział do człowieka z uschłą ręką: „Wstań i wyjdź na środek”. ⁴Potem zapytał ich: „Czy wolno w szabat czynić dobro, czy wyrządzać zło, ocalić życie, czy zabić?” Lecz oni milczeli. ⁵Spojrzał na nich z gniewem, zasmucony zatwardziałością ich serca, i powiedział do człowieka: „Wyciągnij rękę”. A on ją wyciągnął, i jego ręka stała się znów zdrowa.

⁶Wtedy faryzeusze wyszli i zaraz zaczęli naradzać się z herodianami, jak by go zgładzić.

Tłumy podążają za uzdrowicielem

⁷Jezus usunął się ze swoimi uczniami nad morze; a wielki tłum z Galilei szedł za nim, także z Judei, ⁸z Jerozolimy, z Idumei, zza Jordanu oraz z okolic Tyru i Sydonu — słysząc o wszystkim, co czynił, wielki tłum przyszedł do niego. ⁹Powiedział swoim uczniom, aby trzymali w pogotowiu łódkę z powodu tłumu, żeby go nie zgnietli. ¹⁰Bo tak wielu uzdrowił, że wszyscy, którzy mieli dolegliwości, cisnęli się, aby go dotknąć. ¹¹Ilekroć duchy nieczyste go widziały, padały przed nim i wołały: „Ty jesteś Synem Bożym!” ¹²Lecz on surowo im nakazywał, aby go nie ujawniały.

Powołanie dwunastu

¹³Jezus wszedł na górę i przywołał tych, których sam chciał; i przyszli do niego. ¹⁴Ustanowił dwunastu, których nazwał apostołami, aby byli z nim i aby mógł ich posyłać na głoszenie, ¹⁵i aby mieli władzę wypędzania demonów. ¹⁶Oto dwunastu, których ustanowił: Szymon, któremu nadał imię Piotr; ¹⁷Jakub, syn Zebedeusza, i Jan, jego brat, którym nadał imię Boanerges, co znaczy Synowie Gromu; ¹⁸Andrzej, Filip, Bartłomiej, Mateusz, Tomasz, Jakub, syn Alfeusza, Tadeusz, Szymon Gorliwy, ¹⁹i Judasz Iskariota, który go zdradził.

Królestwo, które nie może upaść

²⁰Potem przyszedł do domu; a tłum znowu się zebrał, tak że on i jego uczniowie nie mogli nawet zjeść posiłku. ²¹Gdy jego bliscy o tym usłyszeli, wyszli, aby go powstrzymać, bo mówili: „Odszedł od zmysłów”. ²²Uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: „Ma Belzebuba”, oraz: „Przez władcę demonów wypędza demony”.

²³Wtedy Jezus przywołał ich do siebie i mówił do nich w przypowieściach: „Jak może szatan wypędzać szatana? ²⁴Jeśli królestwo jest wewnętrznie podzielone, to królestwo nie może się ostać. ²⁵A jeśli dom jest wewnętrznie podzielony, to dom nie będzie mógł się ostać. ²⁶I jeśli szatan powstał przeciwko sobie samemu i jest podzielony, nie może się ostać, lecz nadszedł jego koniec. ²⁷Nikt nie może wejść do domu mocarza i zagrabić jego mienia, jeśli najpierw nie zwiąże mocarza — wtedy dopiero ograbi jego dom.

²⁸Zaprawdę, powiadam wam: wszystkie grzechy i bluźnierstwa przeciwko Bogu będą odpuszczone synom ludzkim, cokolwiek by powiedzieli, ²⁹kto jednak bluźni przeciwko Duchowi Świętemu, nigdy nie dostąpi odpuszczenia, ale winien jest grzechu wiecznego”,

³⁰mówili bowiem: „Ma ducha nieczystego”.

Rodzina Ojca

³¹Przyszli jego matka i bracia, a stojąc na zewnątrz, posłali po niego, wzywając go. ³²A tłum siedział wokół niego i powiedzieli mu: „Oto twoja matka i twoi bracia są na zewnątrz i pytają o ciebie”.

³³Odpowiedział im: „Kto jest moją matką i moimi braćmi?” ³⁴I spojrzawszy na tych, którzy siedzieli wokół niego, powiedział: „Oto moja matka i moi bracia! ³⁵Bo kto czyni wolę naszego Ojca, ten jest moim bratem i siostrą, i matką”.