مرقوس 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹عيسىٰ بيا عبادت خانې ته ننوتو، او هلته يو سړے وو چې لاس يې وچ شوے وو. ²هغوئ غور سره کتل چې آيا هغه به دا سړے د سبت په ورځ روغ کړى، دې دپاره چې په عيسىٰ باندې الزام ولګوى.

³عيسىٰ هغه سړى ته چې لاس يې وچ شوے وو وفرمائيل، ”پاڅه او مخکښې راشه.“ ⁴بيا يې هغوئ ته وفرمائيل، ”آيا د سبت په ورځ نيکى کول روا دى کۀ بدى کول، د ژوند بچ کول کۀ وژل؟“ خو هغوئ چپ پاتې شول. ⁵هغۀ په غصه سره هغوئ ته چاپېره وکتل، او د هغوئ د زړۀ د سختوالى نه خفه شو، او هغه سړى ته يې وفرمائيل، ”خپل لاس اوږد کړه.“ هغۀ لاس اوږد کړو، او د هغۀ لاس بيا روغ شو.

⁶بيا فريسيان ووتل او سمدستى يې د هېروديانو سره مشوره شروع کړه چې هغه به څنګه هلاک کړى.

خلق د شفا ورکوونکى پسې راځى

⁷عيسىٰ د خپلو مريدانو سره سمندر ته لاړو؛ د ګليل نه ډېر خلق هغۀ پسې راغلل، او د يهوديه نه، ⁸د يروشلم، اِدوميه، د اُردن د پورې غاړې، او د صور او صيدا د شاوخوا علاقې نه—کله چې هغوئ د هغۀ د ټولو کارونو خبر واورېدو، نو ډېر خلق هغۀ ته راغلل. ⁹هغۀ خپلو مريدانو ته وفرمائيل چې يوه وړه کشتۍ تيار وساتى، د ګڼې ګوڼې په وجه، دې دپاره چې خلق هغه تر فشار لاندې رانۀ ولى. ¹⁰ځکه چې هغۀ دومره ډېر خلق روغ کړى وُو چې ټول ناروغان ورباندې راغونډېدل چې هغه لمس کړى. ¹¹هر کله چې ناپاک روحونه هغه وليدل، نو د هغۀ مخکښې پرېوتل او چغې يې وهلې، ”تۀ د خُدائ پاک زوئ يې!“ ¹²خو هغۀ هغوئ ته سخته تنبيه وکړه چې هغه څوک ته معلوم نۀ کړى.

د دولسو ټاکل

¹³عيسىٰ غرۀ ته وختو او هغه کسان يې راوبلل چې هغۀ غوښتل؛ هغوئ هغۀ ته راغلل. ¹⁴هغۀ دولس کسان وټاکل، چې نوم يې رسولان کېښودو، دې دپاره چې هغوئ د هغۀ سره وى او هغه يې د تبليغ دپاره ولېږى، ¹⁵او دا چې د بدروحونو د شړلو اِختيار ولرى. ¹⁶دا هغه دولس کسان دى چې هغۀ وټاکل: شمعون، چې هغۀ ورته د پطروس نوم ورکړو؛ ¹⁷يعقوب د زبدى زوئ، او د هغۀ ورور يوحنا، چې هغۀ ورته د بوانرجيس نوم ورکړو، چې مطلب يې د تالندې زامن دے؛ ¹⁸اندرياس، فيلپوس، برتلميُوس، متى، توما، يعقوب د حلفئ زوئ، تدى، شمعون زيلوتى، ¹⁹او يهوداه اِسکريوتى، چې هغۀ هغه دوکه کړو.

هغه بادشاهى چې نۀ شى راپرزېدے

²⁰هغه کور ته لاړو؛ خلق بيا راجمع شول، نو هغه او د هغۀ مريدان خو ډوډۍ هم نۀ شوه خوړلے. ²¹کله چې د هغۀ کورنۍ دا خبره واورېده، نو هغوئ د هغۀ د نيولو دپاره ووتل، ځکه چې هغوئ وئيل، ”دۀ خپل حواس له لاس ورکړى دى.“ ²²هغه فقيهانو چې د يروشلم نه راغلى وُو ووئيل، ”په دۀ باندې بعلزبول دے،“ او، ”دا د بدروحونو د سردار په زور بدروحونه شړى.“

²³نو عيسىٰ هغوئ راوبلل او په مثالونو کښې يې ورته وفرمائيل، ”شيطان څنګه شيطان شړلے شى؟ ²⁴کۀ کومه بادشاهى په خپل مينځ کښې وېشلے شى، نو هغه بادشاهى نۀ شى ولاړېدے. ²⁵او کۀ کوم کور په خپل مينځ کښې وېشلے شى، نو هغه کور به ونۀ شى ولاړېدے. ²⁶او کۀ شيطان د ځان مخالف شى او وېشلے شى، نو هغه نۀ شى ولاړېدے؛ د هغۀ خاتمه راغلے ده. ²⁷هيڅوک د کوم زورور سړى کور ته ننوتے او د هغۀ مال نۀ شى وړلے، تر څو چې اول هغه زورور سړے ونۀ تړى—بيا هغه کور لوټلے شى.

²⁸زۀ تاسو ته رښتيا وايم، د اِنسان بچو ته به ټولې ګناهونه او د خُدائ پاک په خلاف ټولې بې‌عزتۍ معاف شى، هر څۀ چې هغوئ وائى، ²⁹خو څوک چې د روحُ القُدس په خلاف کُفر وائى، هغۀ ته به هيڅکله معافى نۀ وى؛ هغه د يوې ابدى ګناه مجرم دے،“

³⁰ځکه چې هغوئ وئيل، ”په دۀ باندې ناپاک روح دے.“

د پلار کورنۍ

³¹د هغۀ مور او وروڼه راغلل او د باندې ودرېدل، او يو کس يې ور ولېږلو چې هغه راوبلى. ³²د هغۀ چاپېره ډېر خلق ناست وُو، او هغوئ هغۀ ته ووئيل، ”وګوره، ستا مور او ستا وروڼه د باندې ولاړ دى، تا غواړى.“

³³هغۀ هغوئ ته جواب ورکړو، ”زما مور او زما وروڼه څوک دى؟“ ³⁴او هغۀ هغه کسانو ته چې د هغۀ چاپېره ناست وُو وکتل او وفرمائيل، ”دا ګوره زما مور او زما وروڼه! ³⁵څوک چې د زمونږ پلار رضا پوره کوى، هم هغه زما ورور، خور او مور دے.“