ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਹ ਦੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ
ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਗੀਤ। ਦਾਊਦ ਦਾ।
ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਣ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਫਾਟਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਗੋਤ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਨਿਆਂ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਖ਼ਾਤਰ ਨਹੀਂ।
122 1ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ,” ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਨੰਦ ਹੋਇਆ। 2ਹੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ, ਸਾਡੇ ਪੈਰ ਤੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। 3ਯਰੂਸ਼ਲਮ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪੱਕਾ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, 4ਜਿੱਥੇ ਗੋਤ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਗੋਤ, ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਇੱਕ ਬਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਓਹ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ। 5ਕਿਉਂ ਜੋ ਉੱਥੇ ਨਿਆਂ ਲਈ ਸਿੰਘਾਸਣ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਦਾਊਦ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ।
6ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ: “ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਹ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। 7ਤੇਰੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।” 8ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਆਖਾਂਗਾ, “ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।” 9ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਭਾਲਾਂਗਾ।