Mangadto Kita sa Iyang Balay
Ang awit sa mga pagtungas. Kang David.
Ang kalipay sa usa ka peregrino nga miabot sa balay sa atong Amahan, ang iyang mga tiil nagbarog na gayod sulod sa mga ganghaan. Ang siyudad mao ang tigomanan sa mga tribo ug ang dapit diin ihatag ang hustisya, mao nga nag-ampo siya alang sa kalinaw niini, ug miingon nga gibuhat niya kini tungod sa iyang mga igsoon, dili tungod sa iyang kaugalingon.
122 1Nalipay ako uban niadtong nag-ingon kanako, “Mangadto kita sa balay sa atong Amahan.” 2Ang atong mga tiil nagbarog sulod sa imong mga ganghaan, O Jerusalem. 3Ang Jerusalem natukod ingon nga usa ka siyudad nga maayong pagkahugpong, 4nga didto motungas ang mga tribo, ang mga tribo sa atong Amahan, ingon nga kasugoan alang sa Israel, aron magpasalamat sa ngalan sa atong Amahan. 5Kay didto gipahimutang ang mga trono alang sa paghukom, ang mga trono sa balay ni David.
6Pag-ampo alang sa kalinaw sa Jerusalem: “Hinaut nga magmalinawon kadtong nahigugma kanimo. 7Hinaut nga may kalinaw sulod sa imong mga paril, ug kasigurohan sulod sa imong mga kuta.” 8Tungod ug alang sa akong mga igsoon ug sa akong mga kauban, moingon ako, “Hinaut nga may kalinaw diha kanimo.” 9Tungod ug alang sa balay sa atong Amahan, pangitaon ko ang imong kaayohan.
