അവിടുത്തെ ആലയത്തിലേക്കു നാം പോകാം
ആരോഹണഗീതം. ദാവീദിന്റേത്.
നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ആലയത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്ന ഒരു തീർഥാടകന്റെ ആനന്ദം; അവന്റെ കാലുകൾ യഥാർഥത്തിൽ കവാടങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നില്ക്കുന്നു. ഗോത്രങ്ങൾ ഒത്തുചേരുന്നതും ന്യായവിധി കല്പിക്കപ്പെടുന്നതും ഈ നഗരത്തിലാണ്; അതുകൊണ്ട് അവൻ അതിന്റെ സമാധാനത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുന്നു, അതു തനിക്കുവേണ്ടിയല്ല, തന്റെ സഹോദരന്മാർക്കുവേണ്ടിയാണെന്നും പറയുന്നു.
122 1“നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ആലയത്തിലേക്കു നാം പോകാം” എന്ന് എന്നോടു പറഞ്ഞവരോടുകൂടെ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു. 2യെരൂശലേമേ, നിന്റെ കവാടങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഞങ്ങളുടെ കാലുകൾ നില്ക്കുന്നു. 3ഉറപ്പോടെ ഒന്നായിച്ചേർന്ന നഗരമായി പണിതുയർത്തിയ യെരൂശലേം, 4ഗോത്രങ്ങൾ, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ഗോത്രങ്ങൾതന്നെ, ഇസ്രായേലിനു ഒരു ചട്ടമായി, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ നാമത്തിനു സ്തോത്രം ചെയ്യുവാൻ അവിടേക്കു കയറിച്ചെല്ലുന്നു. 5എന്തെന്നാൽ അവിടെ ന്യായവിധിക്കായുള്ള സിംഹാസനങ്ങൾ, ദാവീദുഗൃഹത്തിന്റെ സിംഹാസനങ്ങൾ, സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
6യെരൂശലേമിന്റെ സമാധാനത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുവിൻ: “നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ സ്വസ്ഥതയിൽ ആയിരിക്കട്ടെ. 7നിന്റെ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ സമാധാനവും നിന്റെ കോട്ടകൾക്കുള്ളിൽ സുരക്ഷയും ഉണ്ടാകട്ടെ.” 8എന്റെ സഹോദരന്മാരുടെയും എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെയും നിമിത്തം, “നിന്റെ ഉള്ളിൽ സമാധാനം ഉണ്ടാകട്ടെ” എന്നു ഞാൻ പറയും. 9നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ആലയത്തിന്റെ നിമിത്തം നിന്റെ നന്മ ഞാൻ അന്വേഷിക്കും.
